Stoere taal of politiek spel?

artillerieTe midden van de dikke rook van een retorische oorlog tussen Washington en Pyongyang, zijn er nog steeds boeiende berichten te lezen op de nog ongebouwde muur van Trump.

Zo kan men bijna concluderen dat president Trump Noord-Korea gebruikt om de aandacht af te leiden van Russia-Gate en dit uit de hard draaiende Amerikaanse pers te houden. Amerikanen denken anders dan Europeanen en in de Amerikaanse cultuur wordt een Trump beloond door een vooruitzicht op oorlog en kunnen de beschuldigingen van Russische inmenging in de Amerikaanse verkiezingen naar de achtergrond worden verdreven.

Op Capitol Hill zouden ze het ook nooit overwegen een zittende president af te zetten, zeker niet als hij gesteund wordt door zijn generaals, terwijl de oppermachtigheid van Amerika in gevaar is. Het congres heeft ook al duidelijk gemaakt, dat hij hun toestemming niet nodig heeft om Noord-Korea te bombarderen.

Dus, als we even voort borduren op deze hypothese en Robert Mueller vindt daadwerkelijk belastend bewijs tegen Trump, dan zou de president kunnen overwegen om een beperkte oorlog tegen Noord-Korea te starten door bijvoorbeeld alle militaire installaties in Noord-Korea te vernietigen met kruisraketten.

Iedereen die de uitlatingen en publicaties van Edward Snowden een beetje heeft gevolgd, weet tot in detail waar de Amerikaanse inlichtingendiensten en overheids-hackers toe in staat zijn. Men mag er niet aan twijfelen dat alle IT-systemen en het telefoonverkeer van Mueller en co dagelijks wordt afgeluisterd. Ze zullen direct op de hoogte zijn wat Mueller en co tegen Trump hebben gevonden en zullen hun plannen overeenkomstig kunnen aanpassen.

Er is echter een “onbetrouwbare” bondgenoot en variabele in het spel van Trump. De kans dat Zuid-Korea een bondgenoot van Amerika blijft, op het moment dat Amerika begint te bombarderen is heel twijfelachtig. Zuid-Korea zal niet accepteren dat Amerika zichzelf “verdedigd” over de rug van 30 miljoen Zuid Koreanen. Zuid Korea is al een tijdje stiekem onderhandelingen met China aan het voeren om een militair verdrag op te zetten. De Zuid Koreanen zien zich liever beschermd door China (een partner van Noord Korea) dan zich op te offeren voor het egoïstische belang van Amerika. Amerika heeft al aangegeven dat enkele honderdduizenden doden in Zuid Korea heel erg spijtig zou zijn, maar ze zien dit als onvermijdelijke collaterale schade.

Verwacht niet hierover in onze Westerse pers te lezen. Deze Beijing-Seoul onderhandelingen worden onder uiterste geheimhouding gevoerd en zijn absoluut niet in het belang van Amerika. Zo zijn er ook geheime onderhandelingen gaande tussen Rusland en Duitsland over het omzeilen van de nieuwe ronde van economische sancties tegen Rusland, die ook zeer nadelig voor de Duitse energievoorziening en de Duitse industrie uitpakken. Deze onderhandelingen zouden wel eens kunnen leiden tot een nieuwe vorm van de “Ostpolitik” van Bischmarck. Bischmarck had al goed begrepen dat het in Duitslands interesse is een goede vriendschap met Rusland te onderhouden. Dit zou de economie van Duitsland ook zeker geen schade doen en hun een zeer machtige bondgenoot opleveren.

Dit zou echter wel zeer nadelig voor Amerika uitpakken. De Europese en Aziatische bondgenootschappen zouden uiteen kunnen vallen. Zoals het Amerikaanse congres de stoelpoten onder Trump wegzaagt, zo zaagt de Verenigde Staten zijn eigen funderingsbalken door op dit moment door onvrede te zaaien bij al hun strategische partners.

Intussen bestaat er ook nog veel onduidelijkheid over de werkelijke sterkte van het Noord Koreaanse leger en hun bewapening. Bekend is dat SLBMs (submarine launched ballistic missiles) gewoon op de zwarte markt te koop zijn. Noord Korea zou er weinig moeite voor hoeven doen om hier aan aantal van aan te kopen. Noord Korea weet ook, dat wanneer zij niet in het bezit zijn van voldoende nucleaire wapens om Amerika af te schrikken, ze zullen eindigen als een totaal verwoest land als Irak of Libië. Amerika moet ook oppassen met teveel dreigende taal uit de monden van Trump en Tillerson. Op het moment dat Noord Korea denkt dat Amerika zal toeslaan, zullen ze niet als Saddam Hoessein gaan afwachten, maar direct zelf in actie komen. Ze hebben geleerd uit eerdere oorlogen die Amerika de laatste decennia heeft ontketend en zelf als eerste toeslaan.

Noord Korea

De vraag blijft echter of Pyongyang reeds in het bezit is van SLBM´s en ICBM´s. We weten dat ze enkele duizenden raketten van het Nodong type hebben. Dit zijn afgeleiden van een oude Russische R11 en R17. Ze bezitten echter ook moderne meertraps Taepodong-2 raketten met een veer grotere dracht. Onbekend is of Noord Korea de beschikking heeft over de technologie om kernwapens, afgeschoten met hun Taepodong-2 terug te laten keren op aarde, zonder dat deze verbrand of uit koers raakt. Van een dergelijke re-entry kop is niets bekend.
Noord Korea bezit een twintigtal Romeo klasse onderzeeërs, die in staat zijn om een SLBM af te vuren, al of niet met een nucleaire lading. Pyongyang kan het ontbreken van re-entry technologie omzeilen door een aantal SLBMs uit te rusten met een nucleaire lading. Een Romeo klasse onderzeeër heeft een bereik van ongeveer 9000 mijl, terwijl New York maar 6783 mijl weg is. Het onderweg bevoorraden en bijtanken zou heel goed in Cuba kunnen. Het is helemaal niet onmogelijk dat er een aantal Romeo klasse onderzeeërs voor de Amerikaanse kust zouden opduiken om een SLBM op New York en Washington af te vuren.

GuamAmerikaanse B52, B1 en B2 op Guam

Amerikanen zijn momenteel druk doende alle militaire installaties van Noord Korea in beeld te brengen. Vanaf Guam vliegen B1 Lancers af en aan om verkenning-vluchten uit te voeren en ook Engeland heeft al een surveillance vliegtuig die kant op gestuurd.

Probleem is echter dat de nucleaire sites van Noord Korea verspreid liggen over het schiereiland, vaak dicht bij bewoonde gebieden en zwaar gefortificeerd. Bekend is ook dat een schrikbarende hoeveelheid artillerie staat opgesteld aan de grens met Zuid Korea, ruim binnen schootsafstand van Seoul waar 20 miljoen mensen wonen. De menselijke schade, die 20.000 zware stukken geschut op een miljoenenstad toebrengt, is bijna niet in te schatten. En daarnaast is Noord Korea, gewenst of niet, reeds een nucleaire macht, die niet zal aarzelen ze in te zetten ook.

De Neocon/neoliberal/War Party in Amerika ziet oorlog als enige oplossing, mede onder druk door de wapenfabrikanten die hun aandelenkoersen de laatste dagen enorm zagen stijgen. Zij willen er ook vaart achter zetten. Liefst militair optreden voordat Pyongyang een betrouwbare ICBM in bezit heeft.

Hier komt ook de werkelijke bestuurlijke macht van Amerika samen met Trump. Hierover zijn ze het eens en bedenken ze de meest vreselijke scenario’s voor een militair ingrijpen zonder dat ze blijkbaar moeite hebben hun trouwe Zuid Koreaanse bondgenoot op te offeren.

Natuurlijk is de confrontatie tussen Pyongyang en Washington maar een klein deel van het grote Amerikaanse probleem. De macht van Amerika bestaat uit de afhankelijkheid van de Wereld aan de Amerikaanse dollar. Amerika gebruikt al jaren 2 dezelfde gereedschappen om zijn macht in handel en energie aan de Wereld af te dwingen; sancties en bommen. China heeft Amerika een zware klap toegedeeld met hun BRI project (Belt and Road Initiative). Alle handel, inclusief olie en gas, in Yuan afrekenen en niet langer in dollars. Daarnaast is Rusland herboren als een geopolitieke en militaire grootmacht die de macht van Amerika in het Midden-Oosten afsnoept.

De Brzezinski doctrine, ter voorkoming van het ontstaan van een concurrent op het Wereldtoneel (en al helemaal ter voorkoming van een alliantie als Rusland-China), stort volledig in en is niet langer een bruikbare politiek voor Amerika.

Een nucleair Noord Korea is het laatste zichtbare teken van het ineenstorten van de hegemonie van Amerika. Door in te stemmen met de laatste ronde van sancties op de UNSC, hebben China en Rusland even het idee gegeven aan Amerika dat ze met hun politiek instemden. Amerika is echter volledig in de val gelopen. China en Rusland wisten op voorhand dat deze retorische oorlog ging escaleren

Het effect, wat iedereen nu kan zien, is dat een land dat een obsessie heeft om regeringen omver te werpen in de naam van democratie brengen (Iran, Venezuela e.d.), om illegale handels sancties op te leggen (Rusland, Iran, Noord Korea) zijn zin niet krijgt, terwijl China en Rusland heel rustig bezig zijn de macht van de dollar af te breken en militair voor schut te zetten (val Noord Korea maar aan als je durft). China en Rusland willen het Koreaanse probleem diplomatiek oplossen, Amerika met bommen. Zien wie er wint?

 

 

 

 

 

Advertenties

MH17: De macht van olie en gas

KolomoyskiMisschien denkt u bij Oekraïense politici ook al snel aan corruptie, omdat veel van de machtige oligarchen in Oekraïne, direct na de onafhankelijkheid van de Sovjet Unie in 1991 aan het stelen en plunderen sloegen. Vandaag de dag, meer dan een jaar na de door Washington geregisseerde machtswisseling in Kiev, is de stank van corruptie ondragelijk geworden. Een groot deel hiervan wordt veroorzaakt door de ondergrondse rijkdommen van Oekraïne. Heeft het arme Oekraïne dan rijkdommen vraagt u zich af? Ja, Oekraïne is een heel rijk land. Helaas profiteren maar enkelen hiervan en dat zijn niet de gewone burgers.

Volgens een Amerikaans onderzoek, uitgevoerd door het Ministerie van Energie, in 2012, zou Oekraïne 42 biljoen cubic feet aan winbaar schaliegas bezitten uit een totaal van 197 biljoen cubic feet aanwezig in de grond. Om dat even in logisch verband te plaatsen:

  • Oekraïne transporteert jaarlijks 3 biljoen cubic feet aan aardgas vanuit Rusland naar Duitsland, Oostenrijk en andere Europese landen
  • Oekraïne verbruikt zelf jaarlijks 1,8 biljoen cubic feet aardgas.
U kunt zich voorstellen dat er een aantal gewiekste Oekraïense zakenlieden, samen met het altijd aanwezige Koninklijke Shell stonden te popelen om deze ondergrondse rijkdom in geld om te zetten. Het gaat hier wel om schaliegas en winning hiervan betekent dat er sterk vervuilende frackingtechnieken, zoals Amerika in Texas toepast, nodig zijn om dit te winnen. Technieken die in de rest van Europa niet toegestaan zijn, juist vanwege de enorme impact op het milieu.
De Oekraïense firma die de “fracking” rechten binnen Oekraïne heeft binnengesleept is Burisma Holding Ltd. Een op Cypres ingeschreven, maar feitelijk Oekraïense firma. Deze firma is opgericht in 2002 en is de grootste producent van aardgas in Oekraïne; ogenschijnlijk logisch dat deze firma de rechten zou krijgen denkt u nu. Ik zou hier echter geen artikel over schrijven als hier geen luchtje aan zit. Waarom neemt een Oekraïense firma de zoon van de Amerikaanse vice-president, Hunter Biden, in dienst als juridisch adviseur en voor hun internationale public relations. Daarnaast mocht hij ook nog plaats nemen in de raad van bestuur.
Op zich is daar toch niets mis mee zult u denken? Een vader is toch niet verantwoordelijk voor zijn volwassen zoon. Is Hunter Biden gekozen voor deze functie omdat hij de zoon is van een invloedrijke man en zo een link te bewerkstelligen tussen Burisma Holdings en de regering van Obama? Deze vraag kunnen we vrij gemakkelijk met ja beantwoorden.
Binnen Amerika kwamen Joe Biden en zijn zoon Hunter Biden al onder vuur te liggen in 2005, toen Joe Biden een zeer invloedrijke senator was en later vice-president. MBNA (Bank of America), toen de grootste private uitgever van credit cards huurde Hunter Biden in als vice-president. Op hetzelfde moment voerde Joe Biden campagne voor de komende verkiezingen en de grootse sponsor bij zijn campagne werd MBNA. In ruil moest Joe Biden een aantal wetten door de senaat slepen die door MBNA voorgesteld waren. De media in Amerika reageerden zeer kritisch en noemden Joe Biden de MBNA senator.
Als Hunter Biden in april 2014 akkoord gaat met zijn aanstelling in de raad van bestuur van Burisma Holdings, één van de meest politiek corrupte bedrijven van Oekraïne, is zijn vader, samen met Victoria Nuland,  tot aan zijn nek betrokken bij illegale Amerikaanse operaties in Kiev om de democratische president, Victor Yanukovych, omver te werpen. De aanstelling van Hunter Biden wordt in de pers bekend gemaakt, op het moment dat zijn vader en Amerikaanse vice-president, in Kiev aanwezig is om de nieuwe pro-Amerikaanse regering daar te installeren.
Hunter Biden is echter meer als directielid van Burisma Holdings, hij zit ook nog in de raad van bestuur van het NDI (National Democratic Institute). Het NDI is een project van het NED (National Endowment for Democracy), een door de Amerikaanse belastingbetalers gefinancierde instelling, die het vuile werk doet, wat de CIA al stiekem 25 jaar geleden deed (volgens Alan Weinstein).
Burisma Holdings maakt deel uit van het grote financiële rijk van de op één na rijkste oligarch Ihor Kolomoyskyi. Net voor Hunter Biden, trad in januari 2014, net voor de coup in Kiev, niemand minder dan Aleksander Kwaśniewsk toe tot de raad van bestuur. Deze Aleksander Kwaśniewsk was president van Polen tussen 1995 en 2005. President van de raad van bestuur van Burisma Holdings is een voormalig Wall Street bankier, Alan Apter. Deze neemt al snel Devon Archer in dienst. Deze Devon Archer was de financiële partner van Hunter Biden bij Rosemont Seneca Partners, en manager van het familievermogen van Theresa Heinz Kerry, de vrouw van John Kerry (minister van buitenlandse zaken van Amerika) en weduwe van Henry Heinz III. Burisma Holdings kreeg dus in één klap de zoon van de vice-president van Amerika en de financieel adviseur van de familie van John Kerry onder zijn hoede.
Nu begint het spannend te worden. De nieuwe regering in Kiev benoemt op 3 maart 2014, slechts 3 dagen na de bloedige coup, onder regie van Victoria Nuland, Ihor Kolomoyskyi als gouverneur van de Dnipropetrovsk Oblast. Deze provincie in Oost-Oekraïne, is nu net de provincie van Oekraïne waar bijna al het schaliegas te vinden is. Toevallig heeft Burisma Holding de winningsrechten van schaliegas verkregen in juist dat gebied in Oost-Oekraïne, het Dnjepr-Donetsk bekken, waar toevallig ook nog de grootste tegenstanders van de “nieuwe” regering in Kiev wonen. Dit zijn de mensen die onze media nu pro-Russische separatisten noemt.
Ihor Kolomoyskyi, in Oekraïne geboren, woonachtig in Zwitserland, maar met een Israëlisch  paspoort, leidt zijn Privat Group (waaronder Burisma, alhoewel dit op Cypres staat ingeschreven, valt) vanuit Zwitserland. Al in 2012 heeft Ihor Kolomoyskyi zijn eigen private leger opgericht. Een leger dat hij meermaals heeft gebruikt om met veel machtsvertoon bedrijven over te nemen. Dit leger gaat hij nu inzetten tegen de “opstandelingen” in regio Donetsk en Luhansk om hen of te verdrijven, of ze te dwingen hun land aan hem af te staan, om naar gas te kunnen boren. Naast zijn eigen private militia´s, krijgt hij ook de beschikking over reguliere Oekraïense troepen, om constructiemateriaal naar dit gebied te transporteren en boorplatforms te bouwen. Shell, waarmee hij een joint-venture heeft, is van dit alles op de hoogte. In de overeenkomst, gesloten in aanwezigheid van onze premier Mark Rutte, staat ook de clausule beschreven, die Shell en Burisma in staat stelt om de bewoners te onteigenen.
Donbas schaliegas reserves
90% van alle schaliegas reserves van Oekraïne liggen in “separatistengebied”. Nu precies het gebied waarin Burisma Holdings en Koninklijke Shell de winningsrechten hebben.
De lokale bewoners hebben een sterke band met Rusland. Veel van hun familie woont ook net over de grens in Rusland. Er is ook veel contact over en weer en de Russen zijn ook drommels goed op de hoogte, van wat er in Oost-Oekraïne gebeurd. De Russische media hebben in april en mei 2014 veel aandacht besteed aan de inzet van Oekraïense militairen bij het transport van bouwmaterialen en het bewaken hiervan. Op 25 juli rapporteert TASS vanuit Donetsk, dat Oekraïense troepen bezig zijn een boorinstallatie op te bouwen bij het Oost-Oekraïense plaatsje Slavyansk. Een stadje dat ze de voorafgaande 3 maanden dagelijks hebben gebombardeerd. “Civilians protected by Ukrainian army are getting ready to install drilling rigs. More equipment is being brought in”. Deze locaties werden zwaar bewaakt door het Oekraïense leger.
Dit Slavyansk ligt midden in het Yzovka schaliegasveld, waar al voor februari 2014 heftig werd geprotesteerd tegen gasboringen. Onder Yanukovych was inzet van het leger niet mogelijk, onder Poroshenko geen enkel probleem.
Snapt u nu de belangen voor mannen als Ihor Kolomoyskyi? Wat hen ertoe heeft aangezet om, samen met zijn vrienden in Washington, eerst de democatisch gekozen regering in Kiev omver te werpen en daarna een bloedige oorlog in Oost-Oekraïne te ontketenen. Om dit te kunnen rechtvaardigen in de Internationale pers, dienden de bewoners van deze regio als beesten en moordenaars te worden afgeschilderd. Daarvoor diende MH17. Er werd een “false flag” operatie opgezet, samen met Amerika, om de internationale gemeenschap voor de gek te kunnen houden. Ook voor Nederland (Koninklijke Shell) stonden er grote belangen op het spel. Ik raad een ieder aan eens op te zoeken wie de groot aandeelhouders van Shell zijn. Wat denkt u? Is er toevallig een toestel vol Nederlanders omlaag gehaald of is er bewust gekozen voor een toestel waarin verhoudingsgewijs erg veel Nederlander zaten? Wist Rutte hiervan? Ik laat het antwoord aan u over.

Schuldvraag Oekraïne

image.adapt.960.high.donetsk_airport_01aEen week geleden las ik in de Russische media, dat er weer een journalist is omgekomen tijdens schermutselingen rond de luchthaven van Donetsk. Een pro-Russische journalist en gedood door beschietingen, uitgevoerd door het Oekraïense leger natuurlijk. Daarom schrijft onze westerse media hier ook niet over. Zou er een Westerse journalist zijn omgekomen door “separatisten” geweld, dan zou er een speciale zondageditie van de Telegraaf worden uitgegeven. Ook de moord op pro-Russische journalisten, of het liquideren van oud politici uit het Yanukovych tijdperk wordt niet vermeld. Afgezien van wat herhalingen van oud nieuws over MH17 en wat “schurkenstreken” van Putin, wordt er eigenlijk niet meer over Oekraïne geschreven. Het besef in Europa en de VS begint eindelijk door te dringen dat er daar niets meer te winnen valt en landen als Iran en Jemen zijn nu boeiender om hun papier mee te bedrukken. Tijd om eens een evaluatie te schrijven over de toestand in Oekraïne en de door dit conflict veroorzaakte verstoorde verhoudingen tussen Oost en West.

Volgens de wijsheid van onze westerse politici en de Amerikaanse in het bijzonder, is de crisis in Oekraïne volledig de schuld van de agressieve Russen en Vladimir Putin in het bijzonder. Hij heeft de Krim geannexeerd om hiermee een begin te maken van het herstel van de voormalige Sovjet Unie. De Krim was slechts een eerste stap op weg om heel Oekraïne in de lijven en daarmee de weg te effenen om ook de Baltische staten en andere voormalige satellietstaten van de Sovjet Unie weer in te pikken. In hun visie was de “vlucht” van president Victor Yanukovych in februari 2014 een goed excuus voor Putin om een deel van Oekraïne in te nemen.

6585

De Russische vloot in Sabastopol

Maar deze stelling is volledig fout en ook onhoudbaar: de Verenigde Staten en zijn trouwe (NAVO/EU) bondgenoten dragen alle verantwoordelijkheid voor deze crisis. Het knelpunt was vanaf het begin de expansiedrang van de NAVO en centraal daarin, het losweken van Oekraïne uit de invloedssfeer van Rusland en het te integreren in het westen. Op hetzelfde moment, op gelijke tred met de expansie van de NAVO, het uitbreiden van de EU tot aan de grens van Rusland, door het steunen van de zogenaamde democratische beweging in Oekraïne. Ik zeg duidelijk zogenaamd, want Yanukovych was democratisch verkozen in een verkiezing die veel schandalen kende, maar door de EU volledig werd geaccepteerd (zolang Yanukovych een achterdeurtje richting EU open liet staan). De inmenging van de EU begon met het steunen van de Oranje Revolutie in 2014, nadat genoeg opstandige elementen in Oekraïne al door Amerikaanse dollars waren ingehuurd. Al sinds het begin van de jaren 90 hebben Russische leiders duidelijk hun afkeer uitgesproken voor de uitbreiding van de NAVO richting Rusland. Hier waren ook afspraken over gemaakt, afspraken die als voorwaarde golden voor Russische toestemming van een Duitse éénwording. Afspraken die onder het bestuur van Clinton opeens vergeten werden. De Russen hebben steeds heel duidelijk gemaakt, dat NAVO lidmaatschap van Oekraïne voor Rusland een no-go zou zijn. De Russen wisten toen al drommels goed, dat Amerika niets liever wilden, dan Oekraïne in een Westers bastion omtoveren en een raketschild op Oekraïens grondgebied wou plaatsen, naast het verdrijven van de Russische marine uit Sebastopol.
Voor Putin was de afzetting van de democratisch gekozen president van Oekraïne, wat hij terecht een coup noemde, de laatste druppel. Hij nam direct de beslissing om de Krim terug bij Rusland te voegen. De meerderheid van de bevolking van de Krim was al etnisch Rus en wou niets liever als weer een Russisch paspoort krijgen en Putin zag in zijn nachtmerries de Amerikaanse Aegis fregatten al opstomen richting Sebastopol. Hij wist al lang dat een referendum in het voordeel van Rusland zou uitvallen. Een verdere destabilisatie van Oekraïne zou dit land zo ver uitputten, dat uiteindelijk de EU er zelfs geen belangstelling meer in zou hebben en een lidmaatschap van de EU geen doorgang zou vinden.

De blowback van Putin mag dan ook nooit een verassing genoemd worden. De NAVO is al zo lang oostwaarts aan het oprukken tot in Putin zijn achtertuin om daarmee een bedreiging voor de Russen te vormen. Dit heeft Putin ook meermaals en heel duidelijk laten weten. Dat de Amerikaanse en Europese politieke elite hier oogkleppen voor droegen, is het gevolg van hun eigen kortzichtige buitenlandse politiek van groot, groter, grootst. Een politiek die de Amerikaanse en Europese burgers meer schade als welvaart heeft gebracht. Onze westerse politici zouden beter eens een paar goede geschiedenisboeken lezen in plaats van hun achterhaalde Neo-conservatieve politiek uit de twintigste eeuw te blijven volgen.

In veel Europese landen heeft het gewerkt, dus zal het in Oekraïne ook wel weer werken, maar daar hadden ze zich vies in vergist. Deze crisis bewijst het belang van goedgevoerde “Realpolitik” en landen die dit niet onderkennen, doen dat op eigen risico met grote gevolgen. De Amerikaanse en Europese leiders hebben zwaar geblunderd in hun poging een land, dat zo politiek, etnisch en financieel verweven is met buurland Rusland, om te toveren in een westers militaire voorpost langs de Russische grens. Het zou echter een nog grotere blunder zijn, om deze politiek voort te zetten en geld en militaire middelen in Oekraïne te blijven pompen.

Aan het einde van de koude oorlog waren Sovjet leiders het unaniem eens, dat Amerikaanse troepen in Europa gelegerd moesten blijven en de NAVO als organisatie intact moest blijven. Alleen zo zou een herenigd Duitsland in toom gehouden kunnen worden. Het was echter nooit de bedoeling dat de NAVO zou gaan groeien en zou oprukken richting de Russische grens. De Russen zijn er toen ook van uitgegaan dat westerse politici deze gevoelens zouden begrijpen en ook zouden kiezen voor een veilige en stabiele overeenkomst tussen Europa en Rusland. Vergeet niet dat Rusland vele malen is aangevallen door Europese mogendheden (Frankrijk onder keizer Napoleon in 1812, Duitsland onder keizer Wilhelm  in 1914 en nogmaals onder Hitler in 1941) en daardoor meer als 30 miljoen soldaten en burgers heeft verloren. Een beetje voorzichtigheid van Rusland met Europa is dus begrijpelijk en met Amerika al helemaal. De regering van Clinton trok zich deze gevoelens helemaal niet aan en begon midden jaren 90 met NAVO expansie en hield totaal geen rekening met de gevolgen voor de toen heel stabiele Europees-Russische verhoudingen.

De eerste uitbreidingsronde vond plaats in 1999 en bracht de landen Tsjechië, Hongarije en Polen binnen de NAVO familie. De tweede ronde in 2004 met Bulgarije, Estland, Letland, Litouwen, Roemenië, Slovakije en Slovenië. Rusland heeft hier vanaf het begin steen en been over geklaagd. Toen de NAVO in 1995 zijn bombardementsvluchten op de Bosnische Serven begon, sprak Boris Yeltsin heel duidelijk: “Dit is het eerste teken wat er gaat gebeuren als de NAVO tot aan de Russische grens oprukt. Dan kan de oorlog in heel Europa uitbreken”. Voor mij toch een duidelijke waarschuwing, zelfs uit de mond van Yeltsin.

1119

Na een NAVO bombardement op Belgrado in 1999. Heeft u ook een déjà vu gevoel? Uitbreidingen van de NAVO gaan blijkbaar vaak gepaard met veel geweld.

Het Russisch leger was in die tijd alleen veel te verzwakt door veelvuldige bezuinigingen en inkrimpingen. Er ging geen dreiging meer uit van de Russische beer en zo voelde Amerika en de NAVO dat ook. Ze dachten dat ze maar gewoon hun gang konden gaan en dat Rusland het niet zo wagen zich ermee te bemoeien. Het leek ook nog niet direct een bedreiging voor Rusland; geen van de nieuwe NAVO lidstaten had een gemeenschappelijke grens met Rusland, behalve dan de kleine Baltische staten in het noorden.

De expansiedrang van de NAVO was echter nog niet over en men keek nog verder oostwaarts. Op de NAVO summit van april 2008 werd de toetreding van Georgië en Oekraïne besproken. De regering van George W. Bush stond hier volledig achter, maar Frankrijk en Duitsland begonnen nattigheid te voelen en wilden Rusland, nu onder Putin, niet op de tenen trappen. Duitsland en Frankrijk hadden nu wel begrepen, dat de Russische beer wakker was geworden en veel scherpere nagels en tanden had gekregen. Aan het einde van de summit werd echter een persbericht uitgegeven waarin werd gesproken over een compromis tussen alle deelnemende landen en waarin duidelijk werd gesteld: “These countries wil become members of NATO”.
Moskou zag deze uitkomst echter allerminst als een compromis. De Russische plaatsvervangende minister van buitenlandse zaken, Alexander Grushko, zei: “Georgia´s and Ukraine´s membership in the alliance is a huge strategic mistake which would have most serious consequences for pan-European security.” Putin gaf direct duidelijk te kennen dat lidmaatschap van deze beide landen te zien als een groot gevaar voor de soevereiniteit van Rusland. Eén Russische krant schreef dat Putin aan Bush “very transparently hinted that if Ukraine was accepted into NATO, it would cease to exist.”

De Russische invasie in Georgië in augustus 2008, moet voor leden van de NAVO toch een duidelijk signaal zijn geweest van de ernst van Putin zijn waarschuwingen. De Georgische president, Mikheil Saakashvili, was erg gemotiveerd om zijn land binnen de NAVO familie te krijgen en had in de zomer van 2008 besloten om de twee afvallige provincies van Georgië, Abchazië en Zuid-Ossetië opnieuw bij Georgië in te lijven. Putin wou echter dat Georgië een zwak en verdeeld land zou blijven en geen toelating tot de NAVO zou verkrijgen. Toen gevechten uitbraken tussen het Georgische regeringsleger en separatisten in Zuid-Ossetië, besloot Putin om de separatisten te hulp te schieten en controle over Abchazië en Zuid-Ossetië te verkrijgen. Moskou had een duidelijk signaal afgegeven. Ondanks deze duidelijke waarschuwingen uit Moskou, besloot de NAVO om nooit duidelijk afstand te nemen van hun plannen om Georgië en Oekraïne in te lijven in de NAVO en de uitbreiding van de NAVO bleef gewoon doorgaan met de toetreding van Albanië en Kroatië in 2009.

Niet alleen de NAVO marcheerde oostwaarts. Ook de EU zocht uitbreiding in oostelijke richting. In mei 2008, lanceerde de EU zijn “Eastern Partnership Initiative”, een programma om “welwaard” te brengen in landen als Oekraïne en ze te integreren in de EU economie. Het mag geen verassing heten, dat de Russische leiders dit als een vijandig programma beoordeelden ten opzichte van hun land. In februari 2014, nog voor dat Yanukovych uit zijn functie werd gezet, beschuldigde de Russische minister van buitenlandse zaken, Sergey Lavrov, de EU van het creeren van een web van beïnvloeding in Oost-Europa. In de ogen van de Russische leiders, is de uitbreiding van de EU in Oostelijke richting, het trekpaard van NAVO expansie.

Het gereedschap van het westen om Kiev uit de invloedssfeer van Moskou te halen en “democratie” te brengen in Oekraïne en andere ex-Sovjet landen, is een plan om anti-Russische groeperingen en invloedrijke personen in deze landen financieel te steunen om oproer te zaaien. Victoria Nuland gaf in december 2013 al aan dat de Verenigde Staten meer als 5 miljard dollar hadden geïnvesteerd in Oekraïne sinds 1991 om Oekraïne “the future it deserves” te brengen. Als een deel van dit programma werd het “National Endowment for Democracy” opgericht. Deze non-profit organisatie, NED, financierde meer als 60 projecten in Oekraïne om “bewustwording” binnen de Oekraïense samenleving te brengen, schrijft Carl Gershman, de president van de NED. Hij beschrijft Oekraïne ook als “the biggest prize”. Toen Yanukovych de democratische verkiezingen van februari 2010 won, werd zijn aanstelling als president van Oekraïne beschouwd als een ernstig gevaar voor de plannen van de NED en de Verenigde Staten. de NED besloot toen ook hun strategie aan te passen en ging over tot het financieel steunen van oppositiepartijen om sociale onrust in Oekraïne te veroorzaken.

Parl_Forum_-_US_Congress_2010

Hier zien we Carl Gershman in 2010 samen met Lithouw parlementslid Irena Degutiene, Nancy Pelosi (Amerikaanse huis van afgevaardigden),  NED vice-president Emanuelis Zingeris en de Lithouwse ambassadeur Zigis Pavilionis.

De Russen zagen met lede ogen toe wat er plaatsvond in Oekraïne en waren bang, dat hun land het volgende slachtoffer zou worden. Deze angst mogen we ook serieus nemen. In september 2013 schreef Gershman in de Washington Post: “Ukraine’s choice to join Europe will accelerate the demise of the ideology of Russian imperialism that Putin represents.” Hij voegde daar nog aan toe: “Russians, too, face a choice, and Putin may find himself on the losing end not just in the near abroad but within Russia itself.”

De triade van westerse maatregelen; het uitbreiden van de NAVO, het uitbreiden van de EU en het promoten van democratie, voegde de brandstof toe aan het smeulende vuur. De vonk kwam in november 2013, toen Yanukovych weigerde een economische deal te ondertekenen tussen de EU en Oekraïne. Hij gaf er de voorkeur aan om een lening van 15 miljard dollar uit Rusland te accepteren. Simpelweg omdat Rusland minder eisen aan de lening stelde en Oekraïne economisch grotere betrekkingen met Rusland had. Deze beslissing van Yanukovych leidde tot opstanden in Oekraïne en uiteindelijk tot de Maidan revolutie in midden februari 2014 die aan een honderdtal mensen het leven kostte op het Maidanplein in Kiev. Op 21 februari werd er een overeenkomst gesloten die Yanukovych toestond aan de macht te blijven totdat nieuwe verkiezingen zouden zijn gehouden. Deze overeenkomst werd echter direct gesaboteerd door westerse elementen in Kiev en Yanukovych werd gedwongen naar Rusland te vluchten. De nieuwe (tijdelijke) regering in Kiev was natuurlijk Pro-Westers en Anti-Russisch en bevatte leden van de omstreden fascistische partij in Oekraïne, Svoboda.
Bewijs voor de volledige Amerikaanse verantwoordelijkheid kan nog niet bewezen worden, maar het mag duidelijk zijn dat Washington volledig achter de coup stond en geen moeite doet hun inmenging hierin te ontkennen. Victoria Nuland en de republikeinse senator John McCain deden openlijk mee in de protesten in Kiev en Geoffrey Pyatt, de omstreden Amerikaanse ambassadeur in Oekraïne, deelde de volgende dag trots mee dat het “a day for the history books” was. Een uitgelekt telefoongesprek gaf ons meer informatie over Victoria Nuland haar betrokkenheid en haar voorkeur, om Arseniy Yatsenyuk “Yats is our guy”, minister president van de nieuwe regering te “maken”, wat ook gebeurde. Het mag geen wonder heten dat de Russen een beschuldigende vinger richting Amerika wijzen.

UKRAINE-UNREST-EU-RUSSIA

Victoria Nuland en Geoffrey Pyatt die sandwiches uitdelen op het Maidanplein in februari 2014.

Voor Putin was toen de maat vol en werd het tijd om tegen Oekraïne en het Westen op te treden. Direct na 22 februari gaf hij opdracht aan zijn troepen om de Krim in te nemen en weer onder Russisch bestuur te stellen. Zonder geweld werd de Krim weer ingelijfd binnen Rusland. Deze taak kon gemakkelijk worden uitgevoerd, omdat Rusland al een grote troepenmacht op de Krim gestationeerd had op de marine basis van Sebastopol. Daarnaast bestaat de bevolking van de Krim voor het grootste deel uit een etnisch Russische bevolking (60%). De meeste van deze etnische Russen wou niets liever als weer tot Rusland toetreden.

De volgende stap van Putin was het uitoefenen van een immense druk op de nieuwe regering van Kiev om niet de zijde van het westen te kiezen, door hen duidelijk te maken dat hij Oekraïne kapot zou maken als zelfstandig land, voordat ze dan eventueel tot de EU konden toetreden. Om dit kracht bij te zetten stuurde hij adviseurs, wapens en diplomatieke steun aan de separatisten in oostelijk Oekraïne om deze tot een burgeroorlog aan te zetten. Hij plaatste een enorm leger aan de Russisch-Oekraïense grens en dreigde het land binnen te vallen, mocht de regering hun leger tegen de separatisten inzetten. Daarnaast werd de prijs van aardgas verhoogd en eiste hij betaling voor het reeds geleverde gas. Putin speelde een gevaarlijk en hoog spel, maar zijn daden zijn gemakkelijk te begrijpen:
Voor Rusland is Oekraïne een bufferzone tussen Europa en Rusland en is strategisch enorm belangrijk voor Rusland. Geen enkele Russische leider zou toetreding van Oekraïne tot de NAVO toestaan. De NAVO dat tot aan het einde van de koude oorlog de grootste vijand was. De Russen kennen hun geschiedenis maar al te goed (beter als de Amerikanen) en ze herinneren zich maar al te goed hoe het leger van Napoleon, keizerlijk Duitsland en Nazi Duitsland door Oekraïne oprukten richting Rusland. Rusland zal ook nooit tolereren dat het Westen een marionetten regering installeert in Kiev met als enige doel het land in de NAVO en de EU te integreren.

Washinton mag dan de positie van Moskou niet leuk vinden, ze zullen toch op zijn minst de logica erachter moeten begrijpen. Dit is geopolitiek ten top. Alle grootmachten zijn gevoelig voor mogelijke gevaren naast hun voordeur. Zo heeft Amerika destijds de Cuba crisis bijna tot een Wereldoorlog laten escaleren toen er Russische raketten op Cuba werden geplaatst of gingen meedoen in de Eerste Wereldoorlog toen Duitsland met het idee speelde om Mexicaanse rebellen aan de Amerikaanse grens van wapens te voorzien (het beruchte Zimmerman telegram). Wat zou Amerika nu doen als China een nieuwe militaire alliantie zou opzetten met Canada en Mexico? Maar dit terzijde, Rusland heeft Amerika vele malen gewaarschuwd dat een toetreding van Georgië en Oekraïne tot de NAVO voor hen onacceptabel zou zijn. De Russisch-Georgische oorlog in 2008 heeft dit eens te meer duidelijk gemaakt.

Armwrestling

De Cuba crisis van 1962. Niet eerder was een derde Wereldoorlog zo dichtbij als toen. Toen was het Rusland onder Chroesjtsjov dat inbond, maar of Rusland onder Putin dat weer zal doen?

Om te begrijpen waarom het Westen en in het bijzonder de Verenigde Staten, maar niet willen begrijpen, dat hun Oekraïense politiek de fundering legt voor een militaire confrontatie met Rusland, moeten we teruggaan tot de jaren 90 toen de Clinton regering begon met het uitbreiden van de NAVO. Er waren veel voorstanders voor NAVO expansie onder emigranten uit voormalige Sovjet landen zoals Hongarije en Polen, die de NAVO zagen als beschermers voor hun voormalige thuisland. Daarnaast waren er nog veel hardliner is Amerika die vonden dat Rusland moest worden ingesloten door westerse legers. De meeste realisten in Amerika waren echter tegen een uitbreiding. Zij zagen geen direct gevaar in het verzwakte Rusland en vonden een insluiting niet nodig. Ze wilden Rusland ook vooral niet uitdagen. De Amerikaanse diplomaat George Kennan omschrijf zijn ideeën erg duidelijk tijdens een interview in 1998, kort nadat de Amerikaanse senaat de eerste ronde van NAVO uitbreidingen had goedgekeurd: “I think the Russians will gradually react quite adversely and it will affect their policies,” zei hij. “I think it is a tragic mistake. There was no reason for this whatsoever. No one was threatening anyone else.”

De meeste liberalen, waaronder een groot aantal leden van de Clinton regering, waren echter voor een expansie. Zij geloofden dat het einde van de koude oorlog een verandering in internationale politiek teweeg had gebracht en dat een nieuwe wereldorde Europa moest beschermen. De Verenigde Staten was niet alleen de “indispensable nation”, zoals Madeleine Albright Amerika noemde, het was ook de “beschermer van de Wereldvrede”, en kon dus onmogelijk als een gevaar voor Rusland worden gezien. Haar doel was het volledige continent om te vormen tot een “Westelijk Europa”. En zo begonnen de Verenigde Staten en zijn bondgenoten een poging om democratie te promoten in de landen van oostelijk Europa, ze afhankelijk te maken van westerse financiële instituten en ze deel te laten uitmaken van (westerse) internationale organisaties. Nadat het debat in de Verenigde Staten was gewonnen, hadden de liberalen weinig moeite om hun Europese bondgenoten over te halen een NAVO expansie goed te keuren. Een gebrek aan eerdere successen in Europa hadden de Europese leiders al lang het idee gegeven dat de traditionele geopolitiek niet langer werkte en dat een volledige liberalisering alleen, vrede in Europa kon garanderen.
De liberalen in de Verenigde Staten deden hun werk zo grondig, dat er gedurende de eerste 10 jaar van deze eeuw, eigenlijk geen oppositie bestond tegen de Amerikaanse plannen van NAVO uitbreidingen. De nieuwe liberale wereldpolitiek is een volledig geaccepteerde dogma geworden onder de Amerikaanse politici. Afgelopen maart nog gaf de Amerikaanse president Barack Obama nog een speech over Oekraïne, waarin hij het meermaals had over de westerse idealen en hoe deze “have often been threatened by an older, more traditional view of power.” John Kerry reageerde over het innemen van de Krim door Rusland op een zelfde manier: “You just don’t in the twenty-first century behave in nineteenth-century fashion by invading another country on completely trumped-up pretext.” Hoor wie het zegt!

john kerry

“You just don’t in the twenty-first century behave in nineteenth-century fashion by invading another country on completely trumped-up pretext.”

Doordat in essentie de beide zijden met verschillende draaiboeken werken: Putin en zijn mannen denken en werken volgens een traditionele geopolitiek, terwijl hun westerse opponenten werken volgens neoliberale ideologie van internationale politiek. Het gevolg hiervan is dat de Verenigde Staten en zijn bondgenoten, zonder vooraf hierover nadenken, een grote crisis over Oekraïne hebben uitgelokt.

In hetzelfde 1998 interview, voorspelde Kennan dat uitbreiding van de NAVO een crisis zou uitlokken, waarvan de schuld altijd op Rusland zou worden geschoven: “say that we always told you that is how the Russians are.” Alsof alle westerse politici het vooraf geschreven draaiboek volgen, geven ze allemaal de schuld aan Putin en beschrijven hem als de grote boosdoener in het Oekraïense conflict. In maart nog, volgens de New York Times, zou Angela Merkel hebben gezegd dat Putin irrationeel zou zijn, terwijl ze tegen Obama zei, dat hij zou leven “in another World”. Alhoewel we zonder twijfel mogen concluderen dat Putin vaak autocratische neigingen heeft, bestaat er absoluut geen bewijs dat hij mentaal uit balans zou zijn. In tegendeel juist; Putin is een eerste klasse strategist die respect bij vriend en vijand zou moeten afdwingen door zijn buitenlandse politiek. En dat niet alleen rondom Oekraïne, maar ook zijn voortreffelijk inzicht in de problematiek in het Midden-Oosten. We mogen rustig stellen dat Putin en Rusland een duidelijke buitenlandse politiek hebben, waar het de Verenigde Staten aan buitenlandse politiek ontbreekt.

alg-adolf-jpg

Door Vladimir Putin als een tweede Adolf Hitler te beschrijven, proberen analisten de NAVO expansie in Oekraïne en Georgië goed te praten. Hier een mooi voorbeeld van deze “propaganda”. Mensen met enige historische kennis, weten dat een vergelijking tussen Putin en Hitler geen steek houdt.

Andere westerse analisten beweren, misschien meer geloofwaardig, dat Putin de instorting van de voormalige Sovjet Unie betreurt en dit proces teniet wil doen door de Russische staatsgrenzen op te schuiven. Volgens deze interpretatie, zou een annexatie van de Krim, een test zijn om te zien hoe zijn kansen zijn om Oekraïne in te nemen (of op zijn minst het oostelijk deel). Voor een aantal van deze analisten vertegenwoordigd Vladimir Putin een soort van moderne Adolf Hitler. In hun visie zullen Georgië en Oekraïne deel moeten uitmaken van de NAVO, om zo het Rusland onder Putin in te sluiten, om te voorkomen dat hij zijn zinnen zet op Polen, de Baltische Staten en de Balkan.
Dit argument is onzin als we het eens nauwkeurig bekijken. Wanneer Putin werkelijk een groter Rusland zou naleven, dan zou dit al lang voor 22 februari 2014 zichtbaar moeten zijn geweest. Er is totaal geen bewijs, dat hij al eerder de Krim heeft willen innemen, of welk stukje Oekraïne dan ook, voor deze datum. De Russische annexatie van de Krim is voor westerse leiders en analisten als een volledige verassing gekomen en dit wijst erop dat dit een spontane reactie van Putin is op de coup tegen Yanukovych.
Zelfs al zou Putin het willen, het bezit niet de middelen om oost-Oekraïne even gemakkelijk in te nemen en te annexeren, laat staan het gehele land. Ruwweg 15 miljoen mensen, een derde van Oekraïne, leven tussen de Dnjepr, de rivier die het land in tweeën deelt en de Russische grens. Een overgroot deel van deze 15 miljoen mensen, willen geen aansluiting bij Rusland en zouden zich met hand en tand verzetten tegen een Russische bezetting. Daarnaast is het Russische leger, hoe modern en gedisciplineerd ook, geen vergelijking met de Duitse Wehrmacht en zou geen kans hebben om Oekraïne blijvend te bezetten. Op papier lijkt het Russische leger erg groot, maar dat is het te beschermen territorium van Rusland ook. Omringt door NAVO landen, valt de sterkte van het Russische leger bij een een verdediging op meerdere fronten dan zwaar tegen. Het leger van Putin is puur defensief van aard, wat ook uit de laatste grote militaire oefeningen blijkt. Niets wijst op offensieve gedachten. Economisch gezien zou een bezetting van Oekraïne voor Moskou ook een ramp zijn en alle financiële reserves uitputten.

Gegeven het feit dat alle westerse leiders blijven ontkennen dat het gedrag van Putin lijkt te zijn gemotiveerd door legitieme veiligheidsredenen, is het niet weinig verrassend dat ze Rusland blijven straffen door zware economische sancties op te leggen en verder te demoniseren. Alhoewel John Kerry blijft beweren dat “all options are on the table”, lijkt niets erop dat de Verenigde Staten, noch zijn bondgenoten, staan te popelen om Oekraïne met militair ingrijpen te beschermen. Het westen vertrouwd volledig op zijn “economische sancties” om Rusland te dwingen om hun hulp aan oostelijk Oekraïne te beëindigen en de Krim aan Oekraïne terug te geven. In juli 2014 werd de derde ronde van economische sancties van kracht, grotendeels gefocussed op hoge regeringsfunctionarissen, grote banken, energie concerns en militaire toeleveranciers. Ze dreigden direct daarop nog zwaardere sancties op te leggen en hele sectoren van de Russische economie plat te leggen. Rusland heeft hier adequaat op gereageerd door diverse sancties op te leggen aan landen die dit spel meespeelden. Sancties die deze landen meer troffen als Rusland zelf. Op dit moment treffen de Russische sancties de Europese landen zo zwaar, dat diverse Europese landen deze zomer de sancties tegen Rusland willen opheffen. Vreemd genoeg worden de Europese landen ook zwaarder getroffen door de sancties als Amerika zelf, die deze sancties afdwong van zijn bondgenoten. Een eerste breuk tussen Amerika en zijn bondgenoten lijkt hiermee in zicht.

russian-bear_sanctions1_3

De sancties tegen Rusland zullen op langere termijn ook geen enkel effect hebben. Wie de geschiedenis een beetje kent, weet dat juist Rusland enorme ontberingen kan doorstaan. Putin zal zijn politiek nooit laten afdwingen door economische sancties. Uiteindelijk zal Rusland juist sterker worden, doordat de interne economie zal versterken en ze minder afhankelijk van het westen worden. Producten die nu niet meer beschikbaar zijn, zullen door de interne markt worden geproduceerd en aangeboden. Juist het westen zal hierin op termijn de grote verliezer blijken.

De westerse leiders blijven ook volhouden, met hun politiek die de crisis veroorzaakte. Verleden jaar april, vlak na de coup tegen Yanukovych, had Joseph Biden, de Amerikaanse vice-president, een ontmoeting met de “nieuwe” oekraïense regeringsleiders en zei hen: “This is a second opportunity to make good on the original promise made by the Orange Revolution.” Ook uitspraken van John Brennan, de directeur van de CIA, maken de zaken niet beter als hij diezelfde maand Kiev bezoekt en zegt dat het Witte Huis nauwere samenwerking met Oekraïne zoekt op militair gebied.

De EU blijft intussen zoeken naar nieuwe oost-europese partners. In maart 2014 zegt José Manuel Barroso, toen nog de president van de Europese Commissie: “We have a debt, a duty of solidarity with that country, and we will work to have them as close as possible to us.” En prompt op 27 juni 2014, tekenen de EU en Oekraïne de economische overeenkomst die Yanukovych juist weigerde te tekenen. In diezelfde maand wordt, tijdens een meeting van de ministers van buitenlandse zaken van de NAVO landen, overeengekomen dat de NAVO open staat voor nieuwe leden en wordt Oekraïne bij naam genoemd. “No third country has a veto over NATO enlargement,” spreekt Anders Fogh Rasmussen uit. De ministers komen tevens overeen, dat ze verschillende maatregelen zullen treffen om de militaire kracht van het Oekraïense leger te versterken op niveau van logistiek, cybersecurity en commando. De Russen reageren natuurlijk furieus omdat deze acties de crisis alleen maar erger maken.

Natuurlijk is er een uitweg uit deze crisis, maar dan moet het westen wel fundamenteel anders gaan denken over hun samenwerking met Oekraïne. De Verenigde Staten en bondgenoten moeten hun plannen laten varen om van Oekraïne een westers land te maken en moeten tolereren dat Oekraïne een bufferland tussen Oost en West blijft, een onafhankelijk land tussen NAVO en Rusland, zoals Oostenrijk speelde tijdens de koude oorlog. De westerse leiders moeten accepteren dat Oekraïne voor Rusland zo belangrijk is, dat een anti-Russische regering in Kiev not-done is en ze moeten stoppen een dergelijke marionettenregering daar te plaatsen. Dit hoeft niet te betekenen dat een democratisch gekozen regering in Kiev pro-Russisch of anti-NAVO moet zijn, dat moet verkiezing uitmaken. In tegendeel; doelstelling moet zijn een souverein Oekraïne dat kan samenwerken met zowel het westen als met Rusland en door geen van beide zijden georkestreerd mag zijn.
Om dit te bewerkstelligen moeten de Verenigde Staten en bondgenoten een deelname van zowel Georgië als Oekraïne per definitie uitsluiten van NAVO lidmaatschap. Daarnaast moet er een economisch reddingsplan worden opgezet door zowel de EU, het IMF, Rusland en de Verenigde Staten gezamenlijk; een voorstel dat door Rusland met open armen zal worden ontvangen, want Rusland is oprecht gebaat bij een welvarend en stabiel Oekraïne aan zijn westelijke grens. Daarnaast moeten het westen, maar ook Rusland, stoppen met het beinvloeden van groeperingen in Oekraïne. Het is tijd om te stoppen met het ondersteunen van een Oranje Revolutie. Wel moeten de EU en de Europese leiders Oekraïne aanmoedigen rekening te houden met de rechten van minderheden zoals die van de bewoners van de oostelijke gebieden met hun taal. Ook moeten ze Oekraïne verplichten persvrijheid te tolereren en de groeperingen in de oostelijke gebieden een zekere vorm van zelfbeschikking te geven.

Velen zullen zeggen dat deze beslissing de geloofwaardigheid van de Verenigde Staten ernstig kan aantasten. Iedere verandering gaat gepaard met kosten, aanzienlijke kosten, maar de kosten van het aanmodderen op de ingeslagen weg zullen vele malen hoger uitvallen. Daarnaast zullen vele Europeanen en Russen respect kunnen opbrengen voor een Amerika dat zijn fouten toegeeft en een nieuwe weg inslaat. Iedereen maakt fouten en het siert de mens of het land dat daadwerkelijk leert van zijn gemaakte fouten. Dit zal een pijnlijke, maar broodnodige optie voor de Verenigde Staten zijn. De presidentskandidaat die niet durft te prediken verdiend de meeste stemmen. De huidige presidentskandidaten zullen hier echter (nog) niet voor te vinden zijn. De bal ligt bij Amerika nu.

Nu zullen er veel mensen zijn (in Oekraïne) die zeggen dat een land als Oekraïne zelf het recht heeft om te beslissen van wie het bondgenoot wil zijn en dat de Russen geen dwang op Kiev mogen uitoefenen om zich niet bij het westen aan te sluiten. Dit is een erg gevaarlijke manier van Oekraïne om buitenlandse politiek te bedrijven. De trieste waarheid is, dat dit alleen werkt voor grootmachten. Abstracte rechten als zelfbeschikking blijken geen waarde te hebben wanneer supermachten zich bemoeien met kleinere en zwakkere landen. Had Cuba het recht om een militair bondgenoodschap met Rusland aan te gaan tijdens de koude oorlog? De Verenigde Staten vonden in ieder geval van niet, zoals de Russen nu hetzelfde vinden van Oekraïne als bondgenoot van de NAVO. Het is in het belang van Oekraïne om deze politiek van leven en dood te begrijpen, wanneer ze omgaan met hun machtige oostelijke buurman.

Wanneer Oekraïne het niet eens is met deze analyse en denkt dat ze het recht hebben zich aan te sluiten bij de EU en de NAVO, dan blijft het feit bestaan, dat de EU en de NAVO alle recht hebben om hen dit te weigeren. Er is geen enkele reden voor het westen om Oekraïne te steunen in het maken van foutieve beslissingen, zeker niet als dit nadelig voor de eigen veiligheid van het westen is. Het naleven van de dromen van enkele politici in Oekraïne is het niet waard het leven van het hele Oekraïense volk op het spel te zetten.

Natuurlijk zijn er analisten die menen dat de NAVO zijn relatie met Oekraïne slecht heeft aangepakt en blijven volhouden dat Rusland een vijand is, die met de jaren alleen maar groter en sterker zal worden. Het westen heeft volgens hen geen andere keuze dan door te gaan met de huidige (slechte) politiek. Deze visie op de zaak is echter heel ongelukkig en fout. Rusland is een macht die aan kracht niet toeneemt, maar met de tijd juist aan macht zal inboeten (vergeleken met landen als China en India). Maar zelfs als Rusland een groeiende supermacht zou zijn, dan nog zou het fout zijn om Oekraïne bij de NAVO in te lijven. De reden hiervoor is heel eenvoudig: zowel de Verenigde Staten als Europa beschouwen Oekraïne niet als een land van grote strategische waarde, zoals reeds is gebleken uit hun militaire steun aan het land. Het zou dus te stom zijn een land aan de NAVO toe te voegen, waarvan niemand zin heeft het te gaan verdedigen in geval van een nieuw conflict. Bij eerdere uitbreidingen van de NAVO, gingen de bondgenoten ervan uit, dat ze hier toch nooit hoefden in te grijpen. In het geval van Oekraïne ligt de situatie heel anders. Een bondgenootschap met Oekraïne zou de overige bondgenoten wel degelijk in een oorlog kunnen betrekken en dat is iets waar een Duitse, Franse of Nederlandse regering echt niet op zit te wachten.

Doorgaan met de huidige politiek blijft de relatie tussen het westen en Moskou alleen maar verslechteren. Op dit moment hebben de Verenigde Staten juist de steun nodig van Rusland in een groot aantal zaken. Denk maar aan de nucleaire deal met Iran, het oplopende conflict in Syrië, het terugtrekken van troepen en wapens uit Afghanistan. Iedere keer vonden de Amerikanen in Rusland een goede partner om ze te helpen in deze 3 conflictgebieden. Het was nog in de zomer van 2013 dat Rusland de kastanjes voor Obama uit het vuur moest halen bij het afsluiten van een verdrag over het opruimen van de chemische wapens in Syrië en daarmee een militair optreden voorkomen waarmee Obama had gedreigd. Ooit zal Amerika Rusland hard nodig hebben bij het in toom houden van China, in de toekomst de grootste Supermacht op Aarde. Met de huidige Amerikaanse buitenlandse politiek, zullen de relaties tussen Moskou en Beijing alleen maar sterker worden en zal Amerika in de toekomst geen beroep op Russische hulp kunnen doen.

De Verenigde Staten en Europa zullen moeilijke keuzes moeten maken over Oekraïne. Ze kunnen doorgaan met hun huidige politiek die de Russen zullen dwingen steeds vijandiger te worden en het land volledig zullen ruïneren; een scenario waaruit we allemaal als verliezer zullen komen; of ze besluiten gezamenlijk van Oekraïne een stabiel en welvarend land te maken zonder Rusland te bedreigen en waarin de betrekkingen (en handel) met Rusland hersteld kunnen worden. Met die keuze zullen we allemaal winnaar zijn.

Met dank aan John Mearsheimer

Walking the West side

EU2014Internationale financiering van Oekraïne, heeft een belangrijke, zo niet de belangrijkste rol, gespeeld in het huidige conflict in Oekraïne en daarmee aan de vele duizenden doden in Oost-Oekraïne en indirect ook, tot het neerhalen van MH17.
Aan het eind van 2013 escaleerde het conflict tussen de Europese Unie en Pro-Russische Oekraïners (de separatisten) tot geweld en het vertrek van President Victor Yanukovych in februari 2014 en dit gaf het startsein, tot de grootste Oost-west confrontatie, sinds het einde van de koude oorlog.

Een belangrijke factor in deze crisis, die leidde tot dodelijke protesten en het “afzetten” van Yanukovych was zijn afwijzing van de EU associatie overeenkomst, die de handel tussen Oekraïne en de EU markt verder zou openen en Oekraïne verder in de EU zou integreren. Deze overeenkomst was onlosmakelijk verbonden met een lening van 17 miljard dollar aan Oekraïne door het IMF (International Monetary Fund). In plaats van te kiezen voor deze, in de ogen van Yanukovych ongunstige deal, koos hij voor een hulppakket van Rusland. Dit hulppakket bood Oekraïne een lening van 15 miljard dollar tegen veel gunstigere voorwaarden en 33% korting op aardgas uit Rusland. Deze overeenkomst met Rusland is direct van de tafel verdwenen toen Amerika een staatsgreep in Kiev tot stand bracht en de nieuwe pro-EU regering de miljardenlening van het IMF accepteerde in mei 2014.
De IMF overeenkomst die Yanukovych weigerden tegen het eind van 2013, was niet het eerste voorstel van het IMF dat hij afsloeg. Bij ieder voorstel van het IMF, hoorden vergaande hervormings- en bezuinigingsmaatregelen, die onlosmakelijk deel uitmaken van deze hulppakketten. In 2011 nog werd een deal afgeblazen, omdat de Oekraïense regering er niet in slaagde (en ook weigerde) een zeer onpopulaire pensioenhervorming door te voeren (vrouwen zouden langer moeten blijven werken en de bevolking zou 10 jaar langer aan het pensioenfonds moeten betalen). Daarnaast was het IMF ontstemd, dat de Oekraïense regering de gasprijzen niet wou verhogen, om op deze manier de regering meer inkomsten te verschaffen.
reza-moghadam-fmi

Deze relatie tussen Oekraïne en het IMF verbeterde direct onder de pro-EU regering die aan de macht kwam aan het eind van februari 2014. Nog geen week na het aantreden van de nieuwe regering bezocht een missie van het IMF al Kiev, om opnieuw over een lening van 17 miljard dollar te spreken. Ze lieten er duidelijk geen gras over groeien. Na de onderhandelingen sprak  de directeur van het Europese IMF departement, zijn bewondering uit voor de nieuwe Oekraïense regering en hun verantwoordelijkheidsgevoel om verregaande economische hervormingen door te voeren en de fraude te bestrijden.
Toen op 22 mei 2014 door Jim Yong, voorzitter van de Wereldbank, een hulppakket van 3,5 miljard dollar aan Oekraïne werd aangekondigd, werden de Oekraïense autoriteiten de hemel in geprezen voor hun hervormingsprogramma, welke zou worden doorgevoerd met hulp van de Wereldbank.
Dit hervormingsprogramma, gefinancierd door de Wereldbank, behelsde het verhogen van de prijzen van water en energie, maar, belangrijker, het aanpakken van de economische crisis in Oekraïne, door meer vrijheden te geven aan het bedrijfsleven en de invloed van de Oekraïense staat in het bedrijfsleven te verminderen. Met andere woorden, het verkwanselen van staatseigendommen aan Oligarchen en multinationals.

Hiermee kreeg het IMF en de Wereldbank een grote invloed op het alledaagse leven van de normale Oekraïners door hun hervorming- en bezuinigingsmaatregelen. Maatregelen, die Rusland nooit eiste bij hun financiële hulp.
Terwijl het IMF dergelijke activiteiten in veel landen uitvoerd onder het “masker” van democratie, ontwikkeling en economische groei, werd hun opzet in Oekraïne duidelijk toen ze zo een haast maakten met het aanbieden van meer leningen en hulppakketten en zo Oekraïne steeds afhankelijker te maken van de EU en de Neo-liberale agenda van de internationale financiële instellingen (IFIs).
Op 27 mei 2014, schreef de New York Times al dat de bedoeling van deze IFIs zeker niet alleen ging om geopolitiek en democratie, maar voornamelijk om de weg vrij te maken voor de belangen van grote (Amerikaanse) multinationals in de agricultuur van Oekraïne. Duidelijk werd gemaakt in dit artikel, welke voorwaarden er aan de 17 miljard dollar lening waren verbonden door het IMF, met betrekking tot het vergroten van het vertrouwen (bolster the confidence of foreign investors) van buitenlandse investeerders in de Oekraïense landbouw door de ineffencientie aan te pakken.
De Oost-west competitie over Oekraïne gaat voornamelijk over het beheer van de natuurlijke grondstoffen die Oekraïne bezit, voornamelijk uranium, steenkool, gas en olie. Daarnaast spelen geopolitieke issues als toetreding tot de NAVO een grote rol.
De rol van de enorme agrarische sector in Oekraïne, het grootste exportland van graan en meel, speelt een heel grote rol, die vaak door onze westerse pers wordt genegeerd. De landbouwgronden van Oekraïne bestaan uit hoog vruchtbaar land, goed voor een zeer hoge productie van alle belangrijke granen. Niet voor niets wordt Oekraïne vaak omschreven als de “broodmand” van Europa. In de laatste jaren bestaan er in Oekraïne grote (buitenlandse) organisaties die een zeer hoge efficiëntie halen in de productie van granen en meel. Er kan gezegd worden dat de laatste jaren meer als 1,6 miljoen hectare is “verkocht” aan buitenlandse bedrijven voor agrarische doeleinden. De grootste verkoop van land omvat een deal van 405.000 hectare aan een bedrijf uit Luxemburg en 444.800 hectare aan een bedrijf, gevestigd op Cyprus. Een kleinere deal van 120.000 hectare aan een Frans bedrijf en 250.000 hectare aan een Russisch bedrijf. In september 2013 werd er met China onderhandeld over een stuk landbouwgrond ter grootte van 3 miljoen hectare, maar in het licht van de laatste politieke gebeurtenissen in Oekraïne, staat deze deal ter discussie en zal vermoedelijk niet doorgaan. Mocht deze deal alsnog gesloten worden, dan krijgt China het beheer over een stuk grond ter grootte van België, oftewel over 5% van de vruchtbaarste Oekraïense landbouwgronden.

tabel

Een verdeling van de Oekraïense landbouwgronden. Vele van deze bedrijven hebben lucratieve contracten gesloten met Monsanto en DuPont om GMOs te kweken op deze gronden. Op deze manier kunnen ze de regelgeving binnen hun eigen landen omzeilen en tegen relatief lage kost een hoge opbrengst genereren. En Monsanto en DuPont maken hoge winsten en dit allemaal met medewerking van het IMF.

Alhoewel Oekraïne het gebruik van genetisch gemodificeerde gewassen (GMO) niet toestaat, staat er in artikel 404 van de Europese regelgeving een clausule die het gebruik van biotechniek stimuleert. Het mag niemand verwonderen dat deze aanpassing aan de regelgeving wordt toegejuicht in de agro industrie. Toetreding van Oekraïne tot de EU, of ze dwingen tot het zich conformeren aan de Europese regelgeving opent de deuren voor bedrijven als Monsanto en DuPont. Zoals Michael Cox, directeur van onderzoek van de investeringsbank Piper Jeffrey al opmerkte, wordt Oekraïne gezien als één van de meest interessante markten voor zaden producenten als Monsanto en DuPont of fabrikanten als John Deere.

In de afgelopen jaren, ondanks de weigering van Yanukovych om de voorgestelde hervormingsprogramma´s uit te voeren, werden er toch een aantal maatregelen genomen om het land aantrekkelijker te maken voor buitenlandse investeerders. In 2013 maakte Oekraïne een sprong van 28 plaatsen omhoog in de top 100 van de Wereld Bank van landen om in te investeren. Ze gingen van plaats 140 in 2013 tot 112 in 2014. Deze ranking is slechts één van de instrumenten van de Wereldbank om veranderingen in Oekraïne te bewerkstelligen. In 2012 nog werd er een programma in Oekraïne gestart via het IFC om het investeringsklimaat in Oekraïne te verbeteren. De Wereldbank verschafte ook een lening van 89 miljoen dollar om het kadaster in Oekraïne te moderniseren en regelgeving te vereenvoudigen. Daarnaast om overheidsgronden te privatiseren en een gedigitaliseerd kadaster op te starten. De vraag is nu wie het meeste van deze “verbeteringen” profiteert; Oekraïne en zijn boeren of de buitenlandse investeerders. Was dit programma alleen opgezet om het buitenlandse bedrijven makkelijker te maken om grote hoeveelheden grond in Oekraïne aan te kunnen kopen, zonder dat dit grote invloed heeft op Oekraïens interne markt en werkgelegenheid.

Oekraïne heeft aanzienlijke hervormingen moeten doorvoeren om deze 28 plaatsen omhoog te springen in de Wereldranglijst van 2014. Een aantal van deze hervormingen zijn de vereenvoudiging van de eigendomsoverdracht van overheidsgrond naar particuliere ondernemingen, het verlagen van de belasting op deze gronden en het dramatisch omlaag brengen van douanecontrole op de opbrengsten van deze gronden.
Ook nu, tijdens de economische problemen en al het geweld in de Oekraïne, proberen de Wereldbank en het IMF nog nieuwe hervormingen door te drukken om nog meer private investeerders de rijkdommen van Oekraïne op te laten kopen. Nog in maart 2014, werden door de waarnemende minister president van Oekraïne, Arseny Yatenyuk, zeer ingrijpende en voor het volk belastende hervormingen goedgekeurd, om de lening van 17 miljard dollar van het IMF te verkrijgen. Er werd door Yatsenyuk niet eens over onderhandeld. Hij heeft zonder vragen zijn handtekening onder dit pakket hervormingen gezet. Hervormingen die slaan op de verdeling van de energie, de gronden, de grondstoffen, het belastingstelsel en de pensioenen. Wanneer ingevoerd, zou de inkomstenbelasting van de gewone burger stijgen met 47% tot 66% en de prijs voor gas en stroom met 50%. Er werd direct al gevreesd, dat het invoeren hiervan leidt tot enorme sociale onlusten en het tot armoede brengen van een groot deel van de burgerbevolking.

leningen

Leningen van de Wereldbank aan Oekraïne tussen 2010 en 2014 in miljoenen dollars.

Dit verarmingsbeleid wordt volledig ondersteund door de Wereldbank en het IMF, welke nog in april 2014 benadrukte, dat deze hervormingen nodig zijn om het zakelijk klimaat van Oekraïne te verbeteren en zo het land aantrekkelijker te maken voor buitenlandse investeringen. Op deze manier raakt de bevolking steeds verder verarmd en kunnen de Westerse bedrijven veel geld verdienen over de rug van de Oekraïense bevolking, die steeds dieper gebukt zal gaan onder de “leningen” van het IMF.

Maar waar bevinden zich deze “rijkdommen” in de Oekraïne:

Ukraine_Wheat_Web_Area_Map

Op deze kaart kunnen we zien dat Oost-Oekraïne (Novarussia) een hoge opbrengst aan graan geeft. Hier bevinden zich ook de meeste nog niet verkochte landbouwgronden. De bewoners van deze gebieden zijn geen voorstanders van verkoop van hun vruchtbare gronden aan Westerse bedrijven en organisaties.

Ukraine coal

We zien wederom dat ook bijna alle steenkoolreserves zich in Oost-Oekraïne bevinden, voornamelijk in de Donbass rondom Donetsk en Luhansk.

gas and oil

Gas en oliereserves in Oekraïne. Bijna weer hetzelfde verhaal. De meeste gas en olievelden liggen in Oost-Oekraïne.

Shell_Ukraine_Shale_gas_Yuzivska-Donetz_basin

Hetzelfde voor de schaliegas velden. U weet wel, welke door Hunter Biden geëxploiteerd zullen gaan worden.

Het geweld wat we sedert maart 2014 in Oekraïne zien, heeft weinig met politieke vrijheid te maken, maar alles met de strijd om geld en grondstoffen. De etnisch Russische bevolking in Oost-Oekraïne zit Kiev in de weg, omdat deze niet bereid is om hun waardevolle land zonder slag of stoot aan de EU en Amerika weg te geven. Het enige dat Kiev dacht te kunnen doen is een etnische zuivering starten. Iedere Rus moet of dood, of naar Rusland vluchten, om daarna het land te exploiteren of te versjacheren aan Westerse vrienden. Om te zorgen dat wij, de westerlingen niet in opstand komen tegen deze volkerenmoord (wat dat is een etnische zuivering), wordt de pers ingeschakeld om de Russen en de separatisten van alles de schuld te geven. Daar past MH17 natuurlijk geweldig tussen. Niets heeft de Nederlanders meer verontwaardigd als het neerhalen van MH17 en nog steeds denkt 95% van de Nederlanders dat de moedige bevolking van de Donbass hierachter zit. We moeten begrijpen, dat deze mensen net zo goed het slachtoffer zijn van deze ramp. Iets dat eigenlijk bijna voor alle bewoners van Oekraïne geldt.

Het mag duidelijk zijn dat de huidige pro-EU regering nooit een onafhankelijkheid van Oost-Oekraïne zal goedkeuren of toestaan. Dit zou niet alleen veel westerse investeerders in Oekraïne wegjagen, maar alle rijkdommen van Oekraïne zouden aan de neus van Kiev voorbijgaan. Kiev zou ook nooit meer in staat zijn om de schulden aan het IMF terug te betalen. Ze hebben Monsanto, Shell, DuPont en vele anderen nodig om hun schulden te betalen. Schulden die hen door slim spel van het IMF zijn opgedrongen. Ik zou niet graag in de schoenen van een Poroshenko of een Yatsenyuk staan nu.

Amerikaanse en westerse bedrijven zullen ook zwaar gedupeerd zijn door een mogelijke onafhankelijkheid van deze regio´s. Amerika en bevriende Oligarchs zullen er alles aan doen om de weerstand in deze gebieden te breken. Desnoods met een nieuw offensief. Na de Maidanrevolutie en de coup tegen Yanukovych, heeft Kiev ervoor gekozen om de weg naar het Westen te kiezen en zich door het IMF te laten uitkopen. Daar zullen ze nu voor moeten boeten. De rijkdommen in Oekraïne zijn te groot om te verspelen en daar durft Amerika zelfs zijn bondgenoten in Europa voor op het spel te zetten. We mogen rekenen op nog een lange en bloedige strijd in Oekraïne.

Hadden de Amerikanen het niet tot een Maidanrevolutie laten komen, dan was Oekraïne onder Yanukovych veel beter af geweest en had men, door slim met zijn rijkdommen om te springen, een rijk en welvarend land kunnen worden. Een land dat als een economische brug tussen de EU en Rusland goed zaken zou kunnen doen. Veel belangrijke olie, gas en koolreserves liggen nog onontgonnen onder de Oekraïense grond te wachten op de toekomst. En als broodmand van Europa blijft Oekraïne ook voor ons (en voor Rusland) erg belangrijk.

Met dank aan het “Oakland Institute” voor informatie en cijfers.

Is ISIS of “Euromaidan” onze grootste bedreiging?

our-heroIedereen spreekt over ISIS en de gebeurtenissen in Irak en Syrië. Voordat ISIS ontstond, was het al Qaida waar we ons zorgen voor moesten maken na de aanslag op 11 september in New York. Al deze “terreurgroepen” waren de katalysator tot het ontketenen van opnieuw een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten. Intussen is vanuit meerdere betrouwbare bronnen toch wel duidelijk geworden, dat de Verenigde Staten in min of meerdere mate aan de wieg van deze organisaties stonden, met als doel hun kolonisatiedrang in de Wereld te kunnen waarmaken.
Er worden miljarden uitgegeven voor het bestrijden van deze groeperingen en al alle bondgenoten van de VS moeten meedelen in de kosten van deze zeer kostbare oorlogen, die alleen de Amerikaanse wapenindustrie geld lijkt op te leveren. Na jaren “war on terror” tegen al Qaida is deze groepering nog steeds niet uitgeschakeld. Na duizenden raids tegen ISIS in Irak en Syrië lijkt ISIS alleen maar te groeien, nu ook in Libië en Afghanistan (ze lijken de macht van de Taliban te hebben overgenomen vanwege de heroïnehandel). En sinds kort heeft Boko Haram in Nigeria, ook aangegeven zich te willen aansluiten. Onze “vijanden” lijken dus na al deze inspanningen alleen maar te groeien in plaats van af te nemen. In plaats van de bevolking in de islamitische landen in hun waarde te laten en hun eigen geloof te laten belijden en ze gewoon als eerste rang burgers te beschouwen, doen onze politici met Obama aan het hoofd, niets anders als hen te demoniseren en tot onze “vijanden” te maken. In principe zijn de bewoners van Irak, Syrië, Libië, Afghanistan en Nigeria net als wij, mensen die gewoon hun leven willen leiden, hun brood willen verdienen en voor hun kinderen willen zorgen. Zij zijn in hun hart niet oorlogszuchtiger als u en ik. Dat wij hen als een gevaar zien, is niet hun schuld, maar de schuld van het Westen. Laten wij hen met rust en in vrede, dan hoeven we ons ook geen zorgen te maken over represailles van hun kant. Wat zou u doen als uw land bezet werd door een land als Amerika die uw rijkdommen steelt, uw broeders ombrengt en uw kerk ontheiligd. Zou u ook niet in opstand komen met het enige middel waar uw vijand bang voor is? Terreur. Deden partizanen en verzetsstrijders in Europa dat ook niet tijdens de bezettingsjaren? Noemden we hen toen geen helden? Dit is in essentie niets anders.

Maar ISIS strijders vormen geen opstandig volk als de Taliban of de Palestijnen. Dit is een bij elkaar geraapte groep extremisten, die door Arabië, Jordanië, de Arabische Emiraten en Amerika betaald worden om chaos te veroorzaken. Zodra deze financiële steun wegvalt en het Iraakse en Iraanse leger teveel van hun mannen doodt, dan valt dit ISIS als een kaartenhuis ineen en slaan ze massaal op de vlucht. En ja, die mannen moeten gestraft, maar hun opdrachtgevers net zo goed. ISIS is slechts het werktuig, het brein zit in Washington of Langley.

McCain supported al-Qaeda in Syria: US lawmaker

Senator John McCain gezellig op de foto met ISIS strijders. Dit is dezelfde John McCain die nu het hardst roept om “lethal Aid” aan Oekraïne te verstrekken. Zulke mannen horen voor het Internationaal Tribunaal in Den Haag. Hij hoort in dezelfde categorie als Victoria Nuland (zijn ook goede vrienden trouwens).

ISIS dient om u bang te maken. U moet angst hebben en maar vertrouwen hebben in uw overheid en hun leger die u zullen beschermen. Een leger dat steeds nieuwe wapens nodig zal hebben, dat steeds nieuwe wetten zal aannemen om uw privacy nog verder te beperken en uw zult uiteindelijk in een politiestaat komen te wonen, waar niemand mekaar nog vertrouwd. En dat alleen, omdat er een aantal invloedrijke mensen aan de andere kant van de oceaan de Wereld willen beheersen. Door u bang te maken voor een vijand als al-Qaida of ISIS kunnen ze dat doen. Maar zijn al-Qaida en ISIL wel onze grootste vijanden? Zijn het eigenlijk wel vijanden van ons? Beter gezegd; komt het grootste gevaar voor ons wel uit het Midden-Oosten, of schuilt dat veel dichter bij huis?

Iran_Irak_oorlog-646x350

Weapons of mass destruction. “Made in Germany” en “Made in the US”. Gifgas ingezet tegen het Iraanse leger door Irak. Hoe meer Iranezen sneuvelden, hoe beter Saddam door Amerika werd beloond.

Nu Iran en Irak goed beginnen samen te werken (onder Iraans commando) begint ISIS eindelijk zware verliezen te leiden en is Tikrit bijna bevrijd. De volgende stad is Mosul, waar de eerste ISIS strijders al beginnen weg te vluchten. Nu ook Hezbollah zich in de strijd gaat mengen, zal de voortgang nog sneller gaan. Dit is een probleem wat we aan de volkeren ter plaatse moeten overlaten. We moeten ook stoppen met onze bombardementsvluchten. Het waren deze vliegtuigen en bommen, die het probleem veroorzaakt hebben. Wanneer Iran en Irak dit gevaar samen bestrijden, al of niet met hulp van Russische wapens en ook nog Syrië zo ver krijgen om met hen samen te werken, dan zal snel de Amerikaanse invloed in dit gebied verdwijnen. Het goed samenwerken van Irak, Iran en Syrië is cruciaal voor rust in het Midden Oosten. Zeker met Rusland als hun trouwe bondgenoot. Samen kunnen zij zorgen voor rust en wederopbouw van hun economie. Dat laatste moet zonder economische boycotten (opgelegd door Amerika) zeker snel kunnen gebeuren, want olie bezitten ze nog genoeg.

Ik heb trouwens groot respect voor de Iraanse bevolking en zijn leiders. Ik heb Mahmoud Ahmedinejad mogen ontmoeten in Teheran in december 2006 en met hem en Ali Khamenei kunnen spreken. Daar hebben we een gesprek gevoerd met de toenmalige groot rabbijn van Wenen, Moshe Friedman. Wat denkt u? We waren het allemaal roerend eens die dag. Dat kan in Teheran. In een land waar zogenaamd geen persvrijheid heerst? Deze mensen zijn veel moderner en opener als onze kranten ons doen geloven. Ook hier word vaak ons beeld gevormd door de westerse media, die ons doen geloven dat de Iraanse bevolking nog in de middeleeuwen leeft. De mensen zijn enorm vriendelijk en gastvrij. Dat hun “democratie” anders is als de onze moeten we simpelweg aanvaarden en respecteren. Niet ieder land wil een westerse cultuur adopteren. Ook daar zijn mensen het niet met hun regering eens, maar dat geldt toch ook in Nederland? Ook in Nederland bestaat censuur en is persvrijheid en vrijheid van meningsuiting niet altijd straffeloos. Ik moet iedereen aanraden dit land te bezoeken.

Ik heb zoiezo ook meer respect voor de islamitische cultuur in het midden oosten als de Joodse. Iedereen mag zijn geloof belijden zoals hij dat wil, maar ik zie Israël niet als een stuk Joodse cultuur. Ik zie steden als Jeruzalem persoonlijk meer als een islamitische stad, waarin de Joden veel van de Europees westerse cultuur hebben geïmporteerd. Ze hebben technologisch veel gepresteerd sinds 1948, maar een echt eigen cultuur zie ik daar niet, dit in tegenstelling tot een stad als Teheran, als we daar de overblijfselen van de Britse kolonisatie wegdenken. In oude Joodse wijken in onze Europese steden zie ik meer overblijfselen van de Joodse cultuur. De Joodse gemeenschap is daar ook beter geïntegreerd als in Israël.

We mogen ook nooit vergeten dat de oorlog tussen Irak en Iran, van 22 september 1980 tot 20 augustus 1988 een door Amerika uitgelokte oorlog was, toen Saddam Hoessein nog beste vrienden was met Amerika. Een oorlog die 500.000 Iranezen en 375.000 Irakezen het leven kostte. Alleen de inzet van door Amerika geleverd gifgas, kostte al bijna 100.000 mensen het leven.

Voor mij is de dreiging die van ISIS uitgaat, niets om mij direct zorgen om te maken. Ik zie nog echt geen duizenden jihadisten terugkeren naar Europa om hier bommen te plaatsen. Wat mij meer zorgen baart, is de oorlogsdreiging in Europa. Een dreiging die ook door de Verenigde Staten wordt georkestreerd en waar onze politici, als trouwe NAVO aanhangers allemaal graag in meegaan.

We weten ondertussen, mede ook door bekentenissen van Barak Obama zelf, dat het Amerika was, die een color Revolution deed uitbreken in Oekraïne. De bevolking van Oekraïne werd opgehitst, tegen hun democratisch verkozen president Yanukovych, omdat deze een politiek wilde volgen die niet pro NAVO en niet pro EU genoeg was in de ogen van mensen als Victoria Nuland. Hij paste niet in de expansiepolitiek van Amerika en de NAVO. Omdat hij niet paste in hun ogen, moest er een nieuwe “pro EU” regering worden geplaatst met door Amerika aangewezen stromannen. Amerika heeft 5 miljard dollar geïnvesteerd in het opstoken van ontevredenheid en het verspreiden van propaganda (leugens) in Oekraïne. Dit alles leidde op 21 november 2013 tot de bezetting van het Maidanplein in Kiev en duurde tot 21 maart 2014. Een bezetting, waar Victoria Nuland en een aantal Europese politici de boel nog eens wat verder gingen aanwakkeren en die eindigde in grote gewelddaden en doden, toen eind maart bijna 100 mensen op het Maidanplein werden doodgeschoten door extreem rechtse aanhangers. Het Westen beschuldigde natuurlijk direct de oproerpolitie van Yanukovych voor deze beschieting.

tomoshenko

Tymosjenko spreekt Euromaidan toe. Ook al zo een betrouwbare politica. Net uit de gevangenis waar ze straf uitzat voor machtsmisbruik en corruptie. Ze kreeg 7 jaar gevangenisstraf opgelegd. Daarnaast is ze een goede vriendin was Ihor Kolomoysyi. Ons Europa kiest zijn vrienden goed uit.

Yanukovych werd gedwongen te vluchten naar Rusland en de huidige marionettenregering onder Poroshenko en Yatsenyuk kwam aan de macht. Precies de mannen die Victoria Nuland op deze positie wou hebben. Oekraïne was niet langer pro-Russisch, maar plotseling pro Europa en wou aansluiting bij de EU en bij de NAVO. Amerika droomde al van hun eigen marinebasis op de Krim en op het plaatsen van atoomwapens op Amerikaanse basis aan de Russische grens.

russia-ukraine-sevastopol-black-sea-fleet

De Zwarte Zeevloot in Savastopol. Hier had Obama zijn fregatten uit de  Arleigh Burke klasse willen stationeren. Wist u dat er al zo een fregat naar senator John McCain is genoemd. De USS John S. McCain (DDG56)

Helaas voor Amerika pikte niet iedereen in Oekraïne deze staatsgreep. De bevolking van Donetsk en Luhansk, net als de bewoners van de Krim kwamen in opstand. Het is aan het koelbloedige en snelle ingrijpen van Putin te danken, dat de Krim snel bij Rusland kon worden ingelijfd, anders was hier ook een bloedbad onder de etnisch Russische bevolking aangericht. De bevolking in Donetsk en Luhansk hadden dit voorzien en zijn zich gaan bewapenen en verzetten. Mede door toedoen van extreem rechtse invloed in de “regering” in Kiev en met financiële steun van een aantal Oligarchen werd de aanval tegen deze opstandige bevolking ingezet. Door deze burgers terroristen te noemen, mocht er veel geweld worden gebruikt en kwam Europa ook niet tussenbeide. Zelfs toen extreem rechte milities met zwaar geschut en raketten op de burgerbevolking van Donetsk en Luhansk ging schieten, werd door Europa de andere kant opgekeken. Ze hadden het immers zelf uitgelokt en werden gesteund door Russische “spooklegers”.

Dat er Russen meevechten in Donbass ontkend niemand. Hoeveel het er zijn weten we niet. We weten wel dat er ook Fransen, Slovenen, Kroaten en Duitsers aan de zijde van LPR en DPR vechten. We weten ook dat er Amerikanen en Engelsen vechten aan de zijde van het Oekraïense leger of erger nog, dat ze deel uitmaken van fascistische milities.

Het gevaar is, dat Europa en Amerika dit geweld uitgelokt hebben. Deze bevolking is moedwillig op de vlucht gejaagd of vermoord om een etnische zuivering in de Donbass uit te voeren. In dit gebied liggen namelijk de meest vruchtbare landbouwgronden (al toegezegd aan Amerikaanse bedrijven als Monsanto om er genetisch gemanipuleerde gewassen te kweken, wat in de EU niet is toegestaan), de grootste steenkoolmijnen liggen in de Donbass, de belangrijkste industrie bevindt zich daar en natuurlijk de grootste oliereserve van Europa (waarvan Ihor Kolomoyskyi de licenties in handen heeft via zijn bedrijf Burisma Holdings Ldt, waarvan de zoon van de Amerikaanse vicepresident, Hunter Biden de CEO is). Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze oorlog zo ontzettend heftig werd gestreden. Economisch staat er veel op het spel. Zolang LPR en DPR bestaan, kan Burisma niet beginnen met schaliegas winning en fracking voor olie. Ze zitten de verkoop of verpachting van de landbouwgronden in de weg en de steenkoolmijnen leveren straks alleen LPR en DPR geld op. Ihor Kolomoyskyi heeft veel geld geïnvesteerd in deze etnische zuivering, net als de Amerikaanse overheid. Voor wat hoort wat en ze verwachten winst te maken. Daarom zal MINSK-2 ook weinig kans van slagen hebben volgens mij. Wanneer het verdrag wordt nageleefd, grijpen Joe Biden en Ihor Kolomoyskyi naast de buit.

victorianulandwitholehtyahnbockandpmyatsenyukandidk

Victoria Nuland met haar mannen Arseni Yatsenyuk en Oleh Tjahnybok

Dat Petro Poroshenko heeft ingestemd met MINSK-2, zint de extreem rechtse groeperingen binnen Kiev ook niet. Daar dit juist de door Amerika gesponsorde groepen zijn, zullen deze er alles aan doen om de oorlogsmachine draaiende te houden en uiteindelijk de hele Donbass te ont-Russen.
Het Oekraïense leger is natuurlijk zo goed als verslagen. Zeker na de omsingeling van Debalseve, wat we wel als de nekslag van het Oekraïense leger mogen beschouwen. Dit leger is teruggetrokken met achterlating van veel zwaar materiaal. Materiaal wat moeilijk vervangbaar is. De vraag is of mannen als Joe Biden, John McCain en Ihor Komomoyskyi dit Petro Poroshenko gaan vergeven. Grote kans is dat deze zeer binnenkort wordt “vervangen” door iemand van de meer hardere lijn als Arseni Yatsenyuk, de eerste keus van Victoria Nuland. Het zijn ook Victoria Nuland en John McCain die achter de Amerikaanse wapenleveranties zitten en een nieuwe “staatsgreep” is snel georganiseerd, Kolomoyskyi heeft het draaiboek nog in de kast liggen.

yatsenyuk

De nieuwe machthebbers in Oekraïne. Arseni Yatsenyuk en de Oligarch Ihor Kolomoyskyi. Deze 2 mannen zullen het tot een oorlog met Rusland laten komen als niemand ingrijpt. Een oorlog die met alle middelen uitgevochten zal worden. Het is ook een bewijs dat joden ook heel goed fascist kunnen zijn.

Ik ben bang dat het MINSK-2 verdrag niet zal standhouden, door de enorme investeringen die door Amerika en Oligarchen al in deze oorlog zijn gedaan. Om break-even te spelen of winst te maken, moet de gehele Donbass binnen de invloedssfeer van Kiev terechtkomen en zal er opnieuw om Donetsk en Luhansk gevochten gaan worden. En deze keer met nog zwaardere middelen. De vraag is, of Putin dan nog langs de zijlijn zal blijven toekijken of openlijk steun aan deze groep ethisch Russen gaat geven. De soldaten van LPR en DPR hebben al duidelijk laten weten, dat ze hun troepen willen versterken tot een leger van rond de 100.000 man en niet een derde wapenstilstand of verdrag zullen accepteren. Zij hebben te kennen gegeven dat dan eerst Mariupol zal worden ingenomen en van daaruit richting Kiev zal worden opgetrokken. Dan kunnen we ons opmaken voor een verschrikkelijk slagveld, waar langzaam ook Rusland en de NAVO in betrokken zullen raken. Dan is een Wereldoorlog dichtbij, die in onze achtertuin zal worden uitgevochten. Ik zie dat als een groter gevaar als ISIS.

101 jaar geleden brak de Eerste Wereldoorlog uit die voortduurde tot 1919. Tussen 1940 en 1945 deed de Wereld het nog eens over, nu nog gruwelijker en moorddadiger als 20 jaar daarvoor. Beide oorlogen speelden zich ook af op het slagveld tussen Donetsk en Luhansk. Wie goed oplet, ziet op foto`s de oorlogsmonumenten uit de beide Wereldoorlogen. Hebben we dan niets geleerd? Moeten we het opnieuw allemaal overdoen?

Onderzoek naar MH17

 

Introductie

100 jaar geleden werd er een schot gelost door ene mijnheer Gavrillo Princip in Sarajevo. Dit schot doodde de Oostenrijkse troonopvolger Frans Ferdinand. Veel historici beschouwen deze gebeurtenis als de trigger die uitmondde in het begin van de Eerste Wereldoorlog. We kunnen er lang over discussiëren of dit werkelijk het geval was, maar het is mogelijk dat toekomstige historici terug zullen kijken naar het neerhalen van vlucht MH17 als de trigger die de allerlaatste Wereldoorlog deed uitbreken.

In deze analyse worden de omstandigheden onderzocht die leidden tot het verlies van 298 levens aan boord van Malaysian Airlines vlucht MH17. Dit werk werd uitgevoerd in antwoord op de ongeziene en onbewezen beschuldigingen die zijn gepubliceerd in hetzelfde daglicht dat leidde tot het uitbreken van WO1.

Ik hoop dat nauwkeurig en eerlijk onderzoek leidt tot het vinden en berechten van de echte daders en het voorkomen van een nieuwe oorlog.

Hoofdstuk 1. Wat weten we over de BUK-M1 installatie zoals zou zijn gebruikt.

Hoofdstuk 2. Het verlies van Malaysian Airlinesvlucht MH17.

Hoofdstuk 3. De waarschijnlijkheid dat de verantwoordelijkheid van de crash ligt bij de ‘Rebellen’.

Hoofdstuk 4. Onderzoekt de waarschijnlijkheid dat de verantwoordelijkheid ligt bij het Oekraïnse leger (UAF).

Hoofdstuk 5. Een speculatieve interpretatie van de gebeurtenissen rond het neerhalen van MH17

Deze analyse is gebaseerd op informatie die publiekelijk beschikbaar is via het Internet op 17 augustus 2014. Nieuwe informatie zal zo snel mogelijk worden verwerkt. Ik sta open voor alle nieuwe ideeën en suggesties.

 

Hoofdstuk 1. De BUK-M1 installatie

BUK 9A39m1 Gadfly TELAR
BUK 9A39m1 Gadfly TELAR

 

Om te begrijpen wat er gebeurde met vlucht MH17, dienen we eerst de capaciteiten van een BUK M-1 surface to air installatie te begrijpen. Belangrijk is te beseffen dat het hier niet om een installatie van een enkele vrachtwagen gaat, maar om een complex systeem van een aantal componenten, die gezamenlijk opereren op enige afstand van elkaar. Dit systeem, wat een netwerk vormt, levert een korte afstands-beveiliging tegen vliegtuigen, kruis- en ballistische raketten. Het hoofdsysteem bestaat uit een zogenaamde primary search en target acquisition radar, een centrale commandopost en één of meer Transport Erector Launchers met eigen (nabijheid) Acquisition Radars, welke bekend zijn onder de afkorting TELAR.

The Primary Search Radar scande het luchtruim tot een gebied van 140 kilometer in een straal van 360 graden. MH17 verplaatste zich met een snelheid van rond de 900 kilometer per uur, of 1 kilometer per 4 seconden. Bij deze snelheid, zou MH17 het door de radar bewaakte luchtruim in minder dan 9,5 minuten doorkruisen. De hoeveelheid tijd, die de operatoren van de installatie ter beschikking kregen, was dus erg kort.

Data van de search en acquestitie radar wordt verstuurd naar het commando voertuig. Dit voertuig bevindt zich op een veilige afstand van de radars, omdat iedere antenne die radar signalen uitzendt, erg snel door een mogelijke vijand kan worden opgespoord en vernietigd worden. Dit voertuig is verantwoordelijk voor het identificeren van het doel, de vriend of vijand identificatie (friend/foe) en het nemen van de beslissing om te vuren. De operator in deze wagen selecteert het doelwit en kiest één of meerdere raketten om het doelwit te onderscheppen.

Eens het commando voertuig heeft besloten een onderschepping uit te voeren, wordt deze aanvalsinformatie gestuurd naar één of meer TELARS in de omgeving. Niet alle TELARS zullen binnen schootsafstand staan en sommige TELARS zullen beter gepositioneerd staan ten opzichte van het doel als de andere. In de instructies van het systeem wordt afgeraden om te vuren op een doelwit dat wegvliegt van een TELAR. Het onderscheppen van een ‘vluchtend’ vliegtuig wordt omschreven als ‘target pursuit’ en resulteert niet in een optimale vuur oplossing.

Elke TELAR draagt vier raketten welke klaar liggen om af te vuren. Het signaal om één of meerdere raketten af te vuren kan gegeven worden door het commando voertuig op afstand, of door een lokale operator in de TELAR zelf. In de eerste versies van het Buk systeem was de Transporter Erector Launcher, of TEL, niet voorzien van eigen radar en volledig afhankelijk van vuurleidingsinformatie vanuit het commando voertuig. Het vernietigen van het commando voertuig en daarmee de primary search radar, zou het complete systeem uitschakelen. Om dit te voorkomen, werd er op de nieuwe TEL een eigen (secondary) radar geplaatst en ontstond de TELAR. Deze secondary radar is in staat een doelwit binnen de 42 kilometer van de TELAR te localiseren en te onderscheppen. De informatie die de operator van deze radar ontvangt geeft geen info omtrent grootte en transponder code. De operator kan niet zien of het een miltair vliegtuig of een commercieel vliegtuig is en of het vriend of vijand is. De operator klikt met een joystick een stip op zijn scherm aan, kiest één of meerdere raketten en vuurt deze af.

Om een vliegtuig te kunnen onderscheppen, wordt de raket in de richting van het doel afgevuurd. De raket bezit een eigen radar onder de neuskap. Het signaal van de primary radar ‘belicht’ het doel. De radar in de neus van de raket zoekt de reflectie van het doel en berekend hiermee zijn onderscheppingskoers. Dit is een heel kritiek punt van het systeem zoals zal blijken.

Grotere doelen geven een grotere reflectie van het radar signaal. De radar in de neus van de raket, zal kiezen voor het grootste geboden radardoel. De meeste militaire gevechtsvliegtuigen zijn klein van omvang en gemaakt om zo min mogelijk radarenergie te reflecteren. Dit in tegenstelling tot een commercieel vliegtuig als een Boeing 777 welke een erg groot radarsignatuur heeft.

Naast een ontvanger voor radarsignalen, bevat de neus van de raket ook een radar zender, welke de raket tot bij het doel zal brengen. Deze zender dient tevens als nabijheidsontsteker van de lading. Het meet constant de tijd welke nodig is om terug te kaatsen vanaf het doel. Wanneer de raket heeft berekend dat het zich op 15 meter afstand van het doel bevindt, dan wordt de lading van de explosieve kop tot ontsteking gebracht. Deze explosieve lading van 30kg tot 50kg doet de buitenmantel van de kop uiteen scheuren in kleine vierkantjes heet staal richting het doel. Deze fragmenten penetreren de romp van het vliegtuig, scheuren bedrading en brandstofleidingen kapot, doden de inzittenden van het vliegtuig en vernietigen alle belangrijke componenten binnen de romp. Wanneer de wit hete fragmenten de vleugels doorboren, zullen de brandstoftanks worden geperforeerd en een grote explosie teweegbrengen.

 

3m9ME warhead. Duidelijk zijn de fragmenten zichtbaar
Russische 3m9ME. Duidelijk zijn de fragmenten zichtbaar

De primary radar van een Buk installatie heeft een bereik van 140 kilometer, de radar van een enkele TELAR unit heeft echter een bereik van hooguit 42 kilometer. Het Buk systeem kwam op de markt in 1980 en is sindsdien ettelijke malen ge-upgrade door de Russen. Het effectieve bereik van het systeem is afhankelijk van het type raket dat wordt gebruikt. De eerste generatie Buk maakte gebruikt van de 9M38 raket, met een bereik van 30 kilometer. De raket, welke wordt gebruikt op een Buk M1, is van het type 9M38M1 en heeft een maximaal bereik van 35 kilometer. De opvolger, de Buk M2 kan worden gebruikt met een ge-upgrade 9M38 met een bereik van 42 kilometer. De Buk systemen welke door het Oekraïense leger (UAF) in gebruik zijn worden geacht Buk M1 of Buk M2 systemen te zijn.

Hoofdstuk 2. Het verlies van Malaysian Airways MH17

MH17 vloog op een hoogte van 33.000 voet. De cabine werd op druk gehouden op een druk, zoals die op 7000 voet zou heersen. Door deze interne (over)druk, zou iedere scheur of gat in de romp van het vliegtuig ogenblikkelijk groter worden en tot een explosieve decompressie leiden. Op het moment dat de raket ontploft, zal het vliegtuig, controleerbaar of niet, door zijn eigen momentum met een snelheid van 1 kilometer per 4 seconden vooruit blijven bewegen. De beschadigde romp zal door de hoge luchtsnelheid verder openscheuren. Het is de explosieve lading met fragmentatiewerking van de raket die de vernietiging van het vliegtuig in gang zet, maar het is de massa van het vliegtuig wat tot de totale vernietiging leidt. De luchtstroom trekt het airframe letterlijk uiteen en door de veranderende stroomlijn zal het vliegtuig vaart gaan minderen. De hydrologische systemen en de motoren zullen niet meer werken, de bemanning waarschijnlijk al overleden en de radio buiten werking. Het vliegtuig zal nu een ballistische koers volgen richting de grond. Uitgaande van de hoogte en zijn initiële snelheid, kan het vliegtuig nog 20 tot 30 kilometer hebben afgelegd, voor het de grond raakte en explodeerde. Deze afstand hangt af van vele factoren zoals de mate van beschadiging van het airframe, staart, motoren etc.

crash site
crash site

De exacte reden van het verlies van MH17 staat nog ter discussie. Er zijn wel een aantal bekende feiten. Feiten welke ook niet worden tegengesproken. Bewoners bij het dorpje Rozsypne gaven aan dat ze lichamen uit de lucht hebben zien vallen. Dit moet er op wijzen dat MH17 grote structurele problemen moet hebben gehad, dat passagiers door de romp in de luchtstroom belanden. De motoren en zware delen van het airframe, kwamen terecht in een veld vol zonnebloemen, dichtbij een kippenboerderij ten zuiden van het dorpje Hrabove (of Grabovo). Veel brokstukken belandden tussen deze twee punten op een afstand van ongeveer 4 km. Deze lijn van brokstukken geeft de vluchtroute van MH17. Een koersafwijking van 90 graden nadat het was geraakt.

De controllers op de toren van Kiev meldden aan Malaysian Airlines dat radarcontact met MH17 werd verbroken op 16:23 lokale tijd, of 14:23 GMT. De laatste radarpositie van MH17 was 50 kilometer van de Russische grens, en toen vloog het toestel met een snelheid van 490 knopen of 907 kilometer per uur.

Nu kunnen we al deze data intekenen en beginnen te begrijpen wat er zich heeft afgespeeld. Het veld met brokstukken net buiten Hrabove ligt langs een koers van 090 graden. Dit is een grote afwijking ten opzichte van de laatst gemelde koers van 118 graden. We kunnen deze 090 graden koers terug intekenen tot het gelijkvalt met de MH17 koers tot op een punt 50 kilometer van de Russische grens. Dit moet het punt zijn, waar de romp van MH17 uiteen begon te vallen. De originele koers en de afwijking is ingetekend in tekening 2.

Originele koers en 90 graden afwijking
Originele koers en 90 graden afwijking

 

Inwoners van Torez hebben gemeld dat ze twee explosies hebben gehoord op 16:20 lokale tijd. Anderen hebben gemeld maar één explosie te hebben gehoord. Het is heel goed mogelijk dat deze explosies de ontploffing van de Buk raket, voorafgaande aan de explosie van de inslag op de grond van MH17 is geweest. Gezien er 3 minuten tijd tussen de explosie en het tijdstip dat MH17 van de radar verdween zat, kan betekenen dat de inslag ruwweg 3 kilometer terug plaatsvond langs de koers van 118 graden. In deze 3 minuten legde het toestel deze afstand af, terwijl de luchtstroom het toestel uiteen trok. Op het moment dat MH17 was veranderd in een uiteengevallen stuk metaal zonder noemenswaardige aerodynamische eigenschappen begon het neer te storten.

Een Buk-M1 raket vliegt met een snelheid van bijna Mach 3. Met deze snelheid klimt de raket van de grond tot de hoogte van het doel. Dit was in het geval van MH17 een bijna verticale klim van 8,85km. Een snelheid van Mach 3 staat gelijk aan 2.284 mijl per uur of 3.375 voet per seconde. Vertikaal afgeschoten, zou de Buk raket bijna 10 seconden hebben gevlogen om de hoogte van MH17 te bereiken. Gedurende deze 10 seconden, heeft MH17 weer een afstand afgelegd van 2,5 kilometer. Als we 2,5 kilometer terugrekenen over de afgelegde route van MH17 (de groene lijn), dan komen we uit op het punt waar de Buk installatie zou hebben gestaan als deze direct onder MH17 zou zijn afgeschoten.
Het is echter bijna uit te sluiten dat MH17 direct over de Buk installatie zou hebben gevlogen. Het Buk-M1 systeem is uitgerust met 9K37M raketten, met een bereik van 35 kilometer. Dit staat gelijk aan een afstand van 114.828 voet, welke wordt afgelegd met een snelheid van 3.375 voet per seconde.

Rusland heeft kort na het neerstorten van MH17 beelden vrijgegeven waarop Oekraïnse Buk M1 installaties staan weergegeven op 30 km oostelijk van Donetz en 8 km zuidelijk van Shakhtarsk. Een raket afgevuurd vanaf deze lokatie zou een vluchttijd hebben gehad van 21 seconden om op koers van MH17 te komen. Gedurende deze periode, zou MH17 zelf 5,2 kilometer hebben afgelegd. Wanneer we 5,2 kilometer terug rekenen over de 118 graden koers van MH17 (gele lijn) en een cirkel trekken van 70 kilometer, dan kunnen we vaststellen vanuit welk gebied de Buk moet zijn afgevuurd.

snimok_ekrana_2014-07-21_v_18.47.57

Wanneer we nu al deze data weergeven in een kaart, dan krijgen we te zien wat staat afgebeeld in afbeelding 4. De rode lijn geeft MH17 aan op koers van 118 graden. De schaal is 50km en geeft de afstand van MH17 tot aan de Russische grens en de tijd dat het van de radar in Kiev verdween. Het punt van inslag moet in noordwestelijke richting van deze 50 kilometer afstand liggen. De crashsite tussen Rozsypne en Hrabove is weergegeven in een blauw ovaal, ongeveer 10 kilometer in lengte. De afstand tussen de westelijke grens van de crash site tot de MH17 koers van 118 graden is 20 kilometer. Dit komt overeen met een verwacht traject van objecten die 33.000 voet omlaag vallen op MH17 snelheid van 1 kilometer per 4 seconden. Het groene segment representeert de afstand afgelegd tussen 16:23 en 16:20, het tijdstip waarop de inwoners van Torez de explosies hebben gehoord en het moment dat MH17 van de radar van Kiev verdween. Het gele segment verder terug representeert de 21 seconden vluchttijd van de raket. De grijze cirkel met een diameter van 35 kilometer is gecentreerd op het einde van het gele tijd segment. De raket die MH17 raakte, moet zijn afgeschoten binnen deze grijze cirkel.

Locatie van de Buk moet binnen grijze cirkel liggen
Locatie van de Buk moet binnen grijze cirkel liggen

 

Hoofdstuk 3. De waarschijnlijkheid dat de verantwoordelijkheid van de crash ligt bij de ‘Rebellen’

Journalisten van de London Telegraph hebben gerapporteerd dat er een Buk TELAR zou hebben gestaan ten zuidoosten van de stad Snizhne. Deze TELAR zou zijn gelokaliseerd met fotos die de Oekraïnse SBU, de veiligheidsdienst van het ministerie van binnenlandse zaken van de Oekraïne,  zou hebben verschaft. Deze foto zou zijn genomen vanuit Torez en zou de rooksporen van een raket vertonen, afgevuurd vanaf grondgebied van de rebellen. Er is een poging gedaan om de exacte locatie van dit rookspoor terug te vinden aan de hand van specifieke kenmerken van het landschap in de foto. Hij kwam uit bij een locatie ten zuiden van Snizhne. Een journalist van de London Telegraph inspecteerde dit gebied en ontdekte een spoor van een rupsvoertuig in een graanveld. Hieruit werd de conclusie getrokken dat een zwaar voertuig, aangedreven door rupsen op deze locatie zou hebben gestaan. Dit zou overeenkomen met een filmpje wat op het internet opdook waarop een Buk te zien is, die vanuit Snizhne over de snelweg, richting de Russische grens rijdt.

TELAR ten zuiden van Snizhne
TELAR locatie ten zuiden van Shizhne

Deze vuurpositie was aangegeven op Google maps en is weergegeven in bovenstaande kaartje. De blauwe cirkel geeft het 35 kilometer bereik weer van de 9M38M1 raket. De zwarte stip in het midden geeft de locatie aan die door de journalist van de London Telegraph op Google maps is geplaatst.
Wat ogenblikkelijk opvalt op deze kaart is dat het punt van interceptie meer dan 50 kilometer van deze locatie verwijderd is en dus niet binnen het 35 kilometer bereik van de 9M38M1 valt. Het valt er meer als 15 kilometer buiten. Het is absoluut onmogelijk dat het afvuren van een raket vanaf deze positie MH17 zou hebben geraakt en hebben geresulteerd in een crash site buiten Hrabove. De radar van de TELAR unit bij Snizhne zou MH17 niet eens hebben kunnen zien, omdat deze zich buiten het 42 kilometer bereik bevond.
Het volgende kaartje geeft aan waar de crashsite zou hebben gelegen, zou de Buk vanuit Snizhne zijn afgevuurd en MH17 hebben onderschept op de eerst mogelijke positie. Door op dezelfde manier te rekenen, zou de crash site bijna op dezelfde plek hebben gelegen als de locatie van de Buk installatie.

rebelcrashsite

De koers van 118 graden voor MH17 kan worden gecontroleerd via vluchtradar op Internet, maar de exacte afgelegde koers is twijfelachtig. Er zijn ook kaartjes gepubliceerd die MH17 precies over Horlivka laten vliegen. Dit zou echter MH17 nog verder buiten het bereik van een vuurpositie ten zuiden van Snizhne plaatsen. Kaartje 7 geeft een cirkel weer van 50 kilometer vanaf de Russische grens. Zelfs als zou MH17 direct over Horlivka zijn gepasseerd, dan ligt de plaats van interceptie, nodig om de crashsite bij Hrabove te laten liggen, nog steeds buiten het bereik van een Buk raket afgevuurd ten zuiden van Snizhne.

afwijking koers

Kaartje 8 is een presentatie van een koers van 118 graden direct over Horlivka. De crashsite blijft dan ruwweg op de zelfde locatie, maar is aangepast aan het verloop van de koers. Het witte segment geeft de vrije val aan van MH17, het groene segment de afgelegde weg in de 3 minuten tussen de gerapporteerde explosies en het verlies van radar contact en het gele segment geeft de afgelegde weg aan tijdens de vlucht van de Buk raket. Het is absoluut onmogelijk voor een Buk-M1, geplaatst op de door de London Telegraph aangegeven locatie ten zuiden van Snizhne om MH17 te hebben neergeschoten.

onmogelijk

Er dient nog opgemerkt te worden dat ook de BBC een team van journalisten ter plaatse had en ook deze hebben gezocht naar een Buk afvuur positie. Zij hebben echter niets gevonden en hebben ook geen ooggetuigen kunnen vinden die melding maakten van een rookspoor in de lucht. Journalisten van de Telegraph kwamen later en vonden plots sporen van rupsvoertuigen. Ongeacht wat journalisten claimen te hebben gevonden en gezien, het is natuurkundig onmogelijk dat MH17 door een Buk raket vanaf deze locatie is onderschept. De beschuldiging dat MH17 door de Separatisten (LPR/DPR) is neergehaald door een Buk TELAR vanuit Snizhne is ongegrond en gelogen. We zullen in het volgende hoofdstuk aantonen dat de schuld van dit drama, dat aan 298 onschuldige mensen het leven kostte, bij de anderen ligt.

Hoofdstuk 4. Onderzoekt de waarschijnlijkheid dat de verantwoordelijkheid ligt bij het UAF.

 

Ieder systeem dat elektromagnetische energie uitstraalt kan gedetecteerd en gelokaliseerd worden met grote precisie. Op dezelfde manier kan de politie de locatie van een mobiele telefoon achterhalen. Alle militaire instanties hebben een grote belangstelling in het bepalen van elektromagnetische activiteiten aan de andere zijde van de grens. Het is niet meer dan logisch dat ook Rusland constant wapensystemen aan de Oekraïense kant van hun grens controleert, zoals de westerse mogendheden dat aan de Russische zijde doen. Kaartje 8B is samengesteld met behulp van informatie die door het Russische leger is gepubliceerd. Het groen gearceerde gebied representeert het 140 kilometer bereik van een Buk M1 primary search en acquisitie radar opgesteld in Styla, ten zuiden van Donetsk. De donkergroene cirkels geven het bereik aan van de drie Oekraïense Buk TELAR installaties binnen de koers van MH17. Het bereik van de primary search radar ten opzichte van het 42 kilometer bereik van de TELARs valt meteen op. Ondanks dit enorme uitgestrekte gebied, doorkruiste MH17 dit gebied in minder dan 9,5 minuten.

UAFTELAR

Kaartje 9 geeft een gedetailleerde weergave van de drie Oekraïense Buk posities binnen het bereik van de koers van MH17. Elke positie is nauwkeurig geplaatst met behulp van data verstrekt door de Russische federatie tijdens hun persconferentie op 21 juli. Drie Buk TELAR installaties lagen precies in het bereik van de koers van MH17; een TELAR bij Avdiivka (paars), Mayak (groen) en Shakhtarsk (rood). De positie van de TELAR in Shaktarsk is dezelfde als weergegeven in afbeelding 3. Al deze drie posities vormden waarschijnlijk een netwerk, met de search radar in Styla en konden daardoor gebruik maken van het grote radarbereik van 140 kilometer en de extra faciliteiten die deze rader extra bood. (transponder info, friend/foe detection etc).

kaartje9

De Buk positie in Avdiikvka ligt binnen bereik, maar wel aan de grens van de capaciteit van de raket. Een afgevuurde raket vanaf deze positie zou geleid hebben tot een ‘target pursuit’, een achtervolging, wat niet tot een optimale oplossing zou hebben geleid. Tevens zou deze MH17 van achteren hebben benaderd en schade aan de staart van het vliegtuig hebben toegebracht. Er is echter geen enkele foto op grote schade aan de staartsectie wijst. Iedere foto die ik heb bekeken van de staart vertoont juist geen enkele schade door inslag van fragmenten. Alle schade aan de staartsectie is ontstaan door de inslag op de grond en het uiteenvallen van het vliegtuig in de lucht.

Kaartje nummer 10 laat zien dat de TELAR in Mayak duidelijk binnen bereik ligt, maar in dit geval zou de raket MH17 van opzij hebben benaderd. Er zou dan grote schade aan de rechtervleugel te zien moeten zijn met vermoedelijk een explosie van de rechter brandstoftank tot gevolg. Filmpjes op Youtube laten echter overduidelijk zien, dat MH17 pas explodeerde bij inslag op de grond. De tanks moeten dus nog intact zijn geweest. Er zijn ook vele foto´s beschikbaar van de crashsite, waarop duidelijk te zien is dat het centrale deel van de romp volledig is verbrand door deze explosie. De Mayak positie kan daardoor uitgesloten worden.

Mayak

Dan blijft alleen de positie ten zuiden van Shaktars’k over op kaartje 11. Deze positie leverde het Buk systeem de optimale vuurpositie omdat MH17 deze locatie benaderde in plaats van ervan weg te vliegen. MH17 was duidelijk binnen het 35 kilometer bereik. De raket zou het vliegtuig van voren hebben benaderd aan de rechterzijde, licht aan de bovenzijde. Een explosie in deze positie zou de rechterzijde van de cockpit compleet hebben vernield en de gezagvoerder onmiddellijk hebben gedood, alle belangrijke systemen onbruikbaar hebben gemaakt en de aerodynamica van het vliegtuig ogenblikkelijk hebben aangetast. Fragmenten die de cockpit zijn binnengedrongen aan de rechterzijde, zullen door de cockpit heen hebben gevlogen en deze aan de linkerzijde weer hebben verlaten. Dit alles is ook duidelijk te zien op bestaande foto’s van de crashsite.

shaktar
Afbeelding 11. De  Shakhtars’k TELAR positie

De laatste dagen duiken er steeds meer berichten op over aanwezigheid van een SU-25 in de nabijheid van MH17 die de cockpit zou hebben beschoten met een 30 mm kanon. Dit zou bewezen worden door duidelijke ronde gaten in de rechter cockpit zijde. Deze veronderstellingen komen van een Duitse DC10 piloot met de naam Peter Haisenko, die deze hypothese uitlegt in zijn webblog. Russische radarbeelden ondersteunen dit, doordat zij zeggen een MH17 te hebben waargenomen tijdens in een interceptiekoers met MH17. Ik heb geen berichten kunnen vinden waaruit blijkt dat iemand de moeite heeft genomen de gaten in de cockpit te meten. Het kanon aan boord van een SU-25 zou een  GSh-302/A0-17A moeten zijn, dat 250 explosieve 30 mm granaten kan afvuren.

Een later bericht van een OCSE medewerker uit Canada, Michael Bociurkiw zou dit bevestigen, in een interview voor het Canadese televisiestation CBC. Ik ga nu proberen deze hypothese te onderzoeken.

Afbeelding 12 is toegevoegd om deze kanonvuur hypothese te ondersteunen. 30mm granaten zouden niet alleen door de rechter cockpitzijde zijn ingeslagen, maar ook de top van de linkervleugel hebben geraakt en hier sporen van een schampschot hebben achtergelaten.

schade_kanon
Afbeelding 12. Traject van fragmenten of kogels ten opzichte van vliegtuig
14563130649_96edb1e752_o
Afbeelding 13. Schampschot op linker vleugel of fragmenten van Buk?

De koers van MH17 is weergegeven als een rode lijn. De oranje lijn geeft het traject aan van shrapnel fragmenten die de schade aan de linker vleugel kunnen hebben veroorzaakt. Het is duidelijk dat deze sporen op de vleugel de theorie van een raketinslag vanaf de rechterzijde van het vliegtuig juist versterken. Het zijn raketfragmenten, maar ook deels weggeslagen stukken van de cockpit welke de schade aan de vleugel heeft veroorzaakt. Schade die gemakkelijk kan worden aangezien voor inslagen van kogels. De rechter cockpitzijde is (nog) niet teruggevonden en zal waarschijnlijk ook niet als geheel gevonden worden. Sporen aan de linkerzijde van de cockpit vertonen duidelijk schade van naar buiten tredende raketfragmenten. Deze kunnen gemakkelijk voor kogelinslagen worden aangezien.

De zogenaamde 30mm kanongaten zijn echter veel groter als men zou verwachten van een 30mm kanon. Volgens specificaties zou een UAF SU-25 geladen zijn met een gecombineerde lading van pantserdoorborende en explosieve kogels. De explosieve kogels zouden bij inpact exploderen en de volledige romp beschadigen. Wat wordt aangenomen als zijnde kogelinslagen, zijn in werkelijkheid uittredingsgaten van raket fragmenten die volledig door de cockpit zijn geslagen.

Afbeelding 14. Uittredingsgaten linkerzijde cockpit
Afbeelding 14. Uittredingsgaten linkerzijde cockpit
Schade aan MH17 voornamelijk aan linker voorzijde
Afbeelding 15. Schade aan linkerzijde cockpit. De rechterzijde is tot op heden niet teruggevonden

Wanneer explosieve en pantserdoorborende kogels of granaten zijn geladen, dan vuurt het kanon afwisselend pantserdoorborend en explosieve kogels af. Explosieve kogels in de cockpit zouden ogenblikkelijk tot het uitbreken van een brand in de cockpit hebben geresulteerd. Hier is echter geen bewijs van gevonden. Cockpitfragmenten dragen geen sporen van vuur. Ook de lichamen van de beide piloten waren niet verbrand.
De piloot van de SU-25 zou zijn kanon afvuren in zogenaamde bursts van meerdere kogels. Daardoor kan een enkel schampschot over de linker vleugel ook niet verklaard worden. De vleugel zou dan sporen van meerdere inslagen moeten vertonen of door een explosieve kogel volledig moeten zijn vernield.

Een SU-25 is een aanvalsjager tegen gronddoelen. Het GSh-302/A0-17A kanon is ook bedoeld om tanks en pantservoertuigen op de grond uit te schakelen. Een SU-25 is in dit opzicht heel goed te vergelijken met een Amerikaanse A10, uitgerust met een Vulcan kanon. Piloten van deze A10 geven duidelijk aan dat dergelijke vliegtuigen niet zijn bedoeld om vliegtuigen met een hoge snelheid uit te schakelen. De richtmiddelen in de cockpit zijn hier ook absoluut niet voor uitgerust. Daar komt bij dat een SU-25 geen drukcabine heeft en een maximaal plafond wat veel lager ligt als de kruishoogte van MH17. De piloot van de SU25 zou voor deze aanval gebruik hebben moeten gemaakt van een zuurstofmasker wat standaard niet aanwezig is. Daarnaast is de maximale snelheid van een SU-25 te laag. Het benaderen van MH17 zou een enorme prestatie zijn geweest en gezien de snelheid van MH17, zou het in de korte tijd dat hij binnen vuurbereik zou zijn, maar een enkele salvo op de cockpit hebben kunnen afvuren, met een kanon wat voor een dergelijke onderschepping niet geschikt is.
Wanneer het UAF voor een dergelijke aanval zou hebben gekozen, dan zouden ze geen SU-25 hebben ingezet, maar een SU-27 of een MIG 29. Toestellen ook in het bezit van het Oekraïense leger. Ik heb niet onderzocht of een SU-27 of een MIG29 met een Molnya S-60 air-to-air raket zou kunnen zijn ingezet om MH19 neer te halen.

Tevens sluit de schade aan de linkervleugel uit, dat MH17 is beschoten vanuit de Mayak TELAR positie. Een Buk raket is ontworpen om aan de bovenzijde van zijn doel te exploderen. Er zou dan veel meer schade aan de vleugels moeten zijn geweest met een explosie van de brandstoftanks tot gevolg. Dit is echter niet gebeurd.

Hoofdstuk 5. Een speculatieve interpretatie van de gebeurtenissen rond het neerhalen van MH17

Er is totaal geen bewijs dat de ‘rebellen’ of ‘seperatisten’ in het bezit waren van een compleet Buk M-1 systeem. Er bestaat het vermoeden dat ze een enkele Buk TELAR hebben buitgemaakt op het Oekraïnse leger uit een depot in Donetsk. Er bestaat geen bewijs dat deze TELAR operationeel was. Militairen worden getraind om dergelijke installaties onklaar te maken wanneer ze in vijandelijke hand kunnen vallen. Het is daarom ook aannemelijk dat deze enkele TELAR niet operationeel was. Dit verklaard ook dat de seperatisten deze TELAR richting het oosten hebben verplaatst, in plaats van de stad Donetsk hiermee tegen luchtaanvallen te verdedigen.
Er bestaat geen bewijs of vermoeden van bewijs, dat de seperatisten een Buk zoekradar of een Buk commandowagen hebben buitgemaakt. Hier wordt ook niet over gesproken.
Zonder een Buk zoekradar en commandowagen zou het bereik van deze enkele Buk TELAR op de door de London Telegraph aangegeven positie ten zuiden van Snizhne, slechts een bereik van 42 kilometer hebben gehad. Hun radar zou geen enkel vliegtuig hebben kunnen waarnemen buiten deze afstand. Zoals afbeelding 15 laat zien, werd MH17 geraakt door een raket op het moment dat het meer dan 50 kilometer van Snishne verwijderd was. Op een hoogte van 33.000 voet is een vliegtuig met het blote oog niet zichtbaar. Ook is een vliegtuig op deze hoogte niet te horen. De grote vraag is dan: Hoe konden de separatisten een doelwit buiten het bereik van hun radar of het blote oog waarnemen en identificeren? Daarnaast is het bereik van hun verouderde Buk raket begrenst tot 30 tot 35 kilometer. Te ver om te kunnen neerhalen, zelfs als ze van het bestaan van dit vliegtuig hadden.
Ook geven de gemaakte foto´s op de crashsite aan, dat de raket MH17 niet recht van voren heeft geraakt. Zou de raket toch vanuit Shizhne zijn afgevuurd, dan is het aannemelijk dat de bewoners van Shizhne deze lancering zouden hebben gezien of zelfs gefotografeerd. Er is zo lang gezocht door journalisten naar een aannemelijke vuurlocatie van deze TELAR, maar ze hebben geen enkele ooggetuige kunnen vinden die de lancering heeft gezien, of gehoord. Laat staan de eventuele rooksporen in de lucht, die 15-20 minuten lang zichtbaar zouden zijn geweest.

De enige verklaring hiervoor is, dat er vanuit Shizhne nooit een raket richting MH17 is afgevuurd.

 

Op 22 juli werd onderstaande foto vrijgegeven door de Amerikaanse overheid. Deze ‘powerpoint’ presentatie zou het bewijs moeten leveren, dat de separatisten vanuit Shizhne een Buk raket op MH17 hadden afgevuurd.

Afbeelding 16. Bewijs van Amerika dat er vanuit Shizhne werd geschoten
Afbeelding 16. Bewijs van Amerika dat er vanuit Shizhne werd geschoten

 

Het jaarlijks militair budget van de Verenigde Staten van Amerika is groter als het budget van alle andere legers ter Wereld opgeteld. Het Amerikaanse leger zwemt als het ware in geld en materiaal. Naast state-of-the-art satellieten en drones (drones opereren in de Oekraine), beschikt het Amerikaanse leger ook over infrarood satellieten binnen het Defense Support Program. Deze zeer gevoelige Infrarood satellieten zijn specifiek ontworpen om een waarschuwing te geven wanneer er raketten worden afgevuurd. Het is bekend dat deze satellieten zo gevoelig zijn, dat een beginnende bosbrand hiermee kan worden gedetecteerd. Ondanks al deze prachtige techniek is het enige bewijs dat het Pentagon op tafel legt een knullige powerpoint presentatie zoals hierboven zichtbaar.
We moeten dus concluderen dat Amerika met GEEN enkel aannemelijk bewijs komt omtrent de schuldigen van het neerhalen van MH17. Al hun bewijs is gebaseerd op filmpjes en foto´s van Youtube of andere sociale media. Van al deze filmpjes is al enkele weken geleden aangetoond, dat deze zijn vervalst of aangepast door de Oekraïense Veiligheidsdienst of het Oekraïense Ministerie van Binnenlandse Zaken.

Toen Neonazi’s in Oekraïne een democratisch gekozen regering in Kiev omver wierpen, deed het democratische Amerika en de EU niets anders als beschuldigingen uiten aan het adres van Putin. Wanneer de NIET gekozen regering in Kiev besluit om luchtaanvallen, MLRS Grad raket aanvallen of ballistische raketten op hun eigen bevolking in de Donbass regio uit te voeren, leggen Amerika en de EU de schuld bij Putin. Toen de Neonazi’s uit Kiev mensen levend verbrandden in Odessa, hen neerschoten toen ze uit de vlammen probeerden te ontsnappen, een zwangere vrouw verkrachtten voor haar te wurgen met het snoer van een telefoon, deed het Westen niets…. behalve beschuldigingen uitten aan Putin. Maar eindelijk doen ze iets. Ze publiceren een cartoon, dat impliceert dat de Rebellen MH17 hebben neergeschoten. Deze Rebellen, zijn niets meer als vrijheidsstrijders die het niet eens zijn met het ondemocratisch gekozen parlement van Oliebaronnen en Neonazi´s en die nu vechten voor hun ‘vrijheid’.

Ik heb bewezen dat MH17 is neergehaald door het leger van de Oekraïne, met medeweten van het ministerie van Binnenlandse zaken in Kiev, de Oekraïense veiligheidsdienst en de Amerikaanse regering. Hiermee geven Kiev EN Amerika aan NIETS te geven om de levens van onschuldige Nederlanders, Australiërs, Belgen en Maleisiërs en anderen die hun leven lieten bij deze laffe aanval. Een aanval met maar één doel:  Putin in diskrediet brengen, de EU in een nieuwe financiële crisis brengen en economisch te verzwakken en de ultieme macht van Amerika te versterken. Het ergste is, onze EU leiders zijn hier van op de hoogte en spelen dit spel als oorlogshitsers mee. Dat toont de krokodillentranen van minister Timmermans toch in een ander daglicht?

Dit jaar ‘vieren’ we het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, 100 jaar geleden. Iedereen die heeft gelezen over dit Wereld conflict weet, dat de leiders van de betrokken landen destijds niets deden om oorlog te vermijden. Ze waren allemaal juist uit op oorlog. Als we luisteren naar Obama, Kerry, Cameron, Biden, Rutte en Timmermans, dan zien we parallellen hiermee, in een ultieme poging de laatste grote Wereldoorlog uit te lokken.

Laten de inwoners van Europa deze mannen stoppen en in vrede met Rusland leven (en handelen).

 

Nog een update. Op 25 juli j.l. heeft iemand op het Oekraïense Ministerie van Defensie gelekt aan een kennis bij RIA Novosti.

“Op 17 juli werd de commandant van het 156e Anti Aircraft Regiment opgedragen een oefening te houden met zijn grondtroepen die gestationeerd waren in de buurt van Donetsk. Deze oefening hield in het routinematig volgen en vernietigen van mogelijke doelen met een Buk-M1 raket”, zo deelde de bron mee. De bron vermelde daarbij dat het nooit de bedoeling is geweest om een raket ook daadwerkelijk af te vuren. Twee Sukhoi SU-25 straaljagers op een verkenningsmissie deden mee aan de oefening. Het kan zijn dat de routes van de twee Sukhoi jagers en de Boeing 777 mekaar ergens overlapt hebben. Ook al vlogen ze op totaal verschillende hoogtes, op de radar van de BUK zijn ze als een enkele dot verschenen. Van alle doelen, heeft de BUK waarschijnlijk automatisch het grootste doel aangevallen. Waarom er daadwerkelijk een raket is afgevuurd is nog steeds in onderzoek. Er worden als sinds 2001 geen BUK raketten tijdens oefeningen meer afgevuurd nadat in 2001 een Russische Tu-154 werd neergehaald, die op weg was van Novosibirsk naar Tel-Aviv. Dit gebeurde ook per ongeluk tijdens een oefening van het Oekraïense leger.

De 3 TELARS die in het bovenstaande verhaal worden beschreven, behoorden tot het 156 anti Aircraft Artillerie Regiment en dat zou bewijzen dat de TELAR in Shaktars´k daadwerkelijk het noodlottige schot heeft gelost. Het moet niet moeilijk zijn te achterhalen wie de verantwoordelijke commandant van deze BUK installatie is geweest lijkt mij en deze man eens stevig aan de tand te voelen. Ook zal de Oekraïense regering in Kiev met een verklaring moeten komen, waarom ze de aanwezigheid van 2 Sukhoi-25 gevechtsvliegtuigen steeds hebben ontkent, ook al hebben de Russische radarbeelden ons hier wel duidelijk op gewezen. De regering in Kiev is van dit alles op de hoogte geweest en hebben moedwillig de schuld op een andere partij proberen te schuiven. Dit mag niet ongestraft blijven!

Een ongeluk is moeilijk te geloven. Getrainde operators hebben de beschikking over vluchtgegevens van alle commerciële vluchten. De operator achter het scherm van de Search en Acquisition Radar heeft inzage in de transponder gegevens van alle commerciële vluchten binnen bereik. Dan is er nog een lange checklist binnen de vuurprocedure. Geloof me, het afvuren van een dergelijk installatie lijkt op het afvuren van een nucleair raket. Dit heeft nooit een ongeluk kunnen zijn. Dan waren de afvuur sleutels nooit naar rechts gedraaid. Iemand in het commandovoertuig heeft bewust deze keuze gemaakt en zal hierover aangesproken moeten worden.