MH17: De macht van olie en gas

KolomoyskiMisschien denkt u bij Oekraïense politici ook al snel aan corruptie, omdat veel van de machtige oligarchen in Oekraïne, direct na de onafhankelijkheid van de Sovjet Unie in 1991 aan het stelen en plunderen sloegen. Vandaag de dag, meer dan een jaar na de door Washington geregisseerde machtswisseling in Kiev, is de stank van corruptie ondragelijk geworden. Een groot deel hiervan wordt veroorzaakt door de ondergrondse rijkdommen van Oekraïne. Heeft het arme Oekraïne dan rijkdommen vraagt u zich af? Ja, Oekraïne is een heel rijk land. Helaas profiteren maar enkelen hiervan en dat zijn niet de gewone burgers.

Volgens een Amerikaans onderzoek, uitgevoerd door het Ministerie van Energie, in 2012, zou Oekraïne 42 biljoen cubic feet aan winbaar schaliegas bezitten uit een totaal van 197 biljoen cubic feet aanwezig in de grond. Om dat even in logisch verband te plaatsen:

  • Oekraïne transporteert jaarlijks 3 biljoen cubic feet aan aardgas vanuit Rusland naar Duitsland, Oostenrijk en andere Europese landen
  • Oekraïne verbruikt zelf jaarlijks 1,8 biljoen cubic feet aardgas.
U kunt zich voorstellen dat er een aantal gewiekste Oekraïense zakenlieden, samen met het altijd aanwezige Koninklijke Shell stonden te popelen om deze ondergrondse rijkdom in geld om te zetten. Het gaat hier wel om schaliegas en winning hiervan betekent dat er sterk vervuilende frackingtechnieken, zoals Amerika in Texas toepast, nodig zijn om dit te winnen. Technieken die in de rest van Europa niet toegestaan zijn, juist vanwege de enorme impact op het milieu.
De Oekraïense firma die de “fracking” rechten binnen Oekraïne heeft binnengesleept is Burisma Holding Ltd. Een op Cypres ingeschreven, maar feitelijk Oekraïense firma. Deze firma is opgericht in 2002 en is de grootste producent van aardgas in Oekraïne; ogenschijnlijk logisch dat deze firma de rechten zou krijgen denkt u nu. Ik zou hier echter geen artikel over schrijven als hier geen luchtje aan zit. Waarom neemt een Oekraïense firma de zoon van de Amerikaanse vice-president, Hunter Biden, in dienst als juridisch adviseur en voor hun internationale public relations. Daarnaast mocht hij ook nog plaats nemen in de raad van bestuur.
Op zich is daar toch niets mis mee zult u denken? Een vader is toch niet verantwoordelijk voor zijn volwassen zoon. Is Hunter Biden gekozen voor deze functie omdat hij de zoon is van een invloedrijke man en zo een link te bewerkstelligen tussen Burisma Holdings en de regering van Obama? Deze vraag kunnen we vrij gemakkelijk met ja beantwoorden.
Binnen Amerika kwamen Joe Biden en zijn zoon Hunter Biden al onder vuur te liggen in 2005, toen Joe Biden een zeer invloedrijke senator was en later vice-president. MBNA (Bank of America), toen de grootste private uitgever van credit cards huurde Hunter Biden in als vice-president. Op hetzelfde moment voerde Joe Biden campagne voor de komende verkiezingen en de grootse sponsor bij zijn campagne werd MBNA. In ruil moest Joe Biden een aantal wetten door de senaat slepen die door MBNA voorgesteld waren. De media in Amerika reageerden zeer kritisch en noemden Joe Biden de MBNA senator.
Als Hunter Biden in april 2014 akkoord gaat met zijn aanstelling in de raad van bestuur van Burisma Holdings, één van de meest politiek corrupte bedrijven van Oekraïne, is zijn vader, samen met Victoria Nuland,  tot aan zijn nek betrokken bij illegale Amerikaanse operaties in Kiev om de democratische president, Victor Yanukovych, omver te werpen. De aanstelling van Hunter Biden wordt in de pers bekend gemaakt, op het moment dat zijn vader en Amerikaanse vice-president, in Kiev aanwezig is om de nieuwe pro-Amerikaanse regering daar te installeren.
Hunter Biden is echter meer als directielid van Burisma Holdings, hij zit ook nog in de raad van bestuur van het NDI (National Democratic Institute). Het NDI is een project van het NED (National Endowment for Democracy), een door de Amerikaanse belastingbetalers gefinancierde instelling, die het vuile werk doet, wat de CIA al stiekem 25 jaar geleden deed (volgens Alan Weinstein).
Burisma Holdings maakt deel uit van het grote financiële rijk van de op één na rijkste oligarch Ihor Kolomoyskyi. Net voor Hunter Biden, trad in januari 2014, net voor de coup in Kiev, niemand minder dan Aleksander Kwaśniewsk toe tot de raad van bestuur. Deze Aleksander Kwaśniewsk was president van Polen tussen 1995 en 2005. President van de raad van bestuur van Burisma Holdings is een voormalig Wall Street bankier, Alan Apter. Deze neemt al snel Devon Archer in dienst. Deze Devon Archer was de financiële partner van Hunter Biden bij Rosemont Seneca Partners, en manager van het familievermogen van Theresa Heinz Kerry, de vrouw van John Kerry (minister van buitenlandse zaken van Amerika) en weduwe van Henry Heinz III. Burisma Holdings kreeg dus in één klap de zoon van de vice-president van Amerika en de financieel adviseur van de familie van John Kerry onder zijn hoede.
Nu begint het spannend te worden. De nieuwe regering in Kiev benoemt op 3 maart 2014, slechts 3 dagen na de bloedige coup, onder regie van Victoria Nuland, Ihor Kolomoyskyi als gouverneur van de Dnipropetrovsk Oblast. Deze provincie in Oost-Oekraïne, is nu net de provincie van Oekraïne waar bijna al het schaliegas te vinden is. Toevallig heeft Burisma Holding de winningsrechten van schaliegas verkregen in juist dat gebied in Oost-Oekraïne, het Dnjepr-Donetsk bekken, waar toevallig ook nog de grootste tegenstanders van de “nieuwe” regering in Kiev wonen. Dit zijn de mensen die onze media nu pro-Russische separatisten noemt.
Ihor Kolomoyskyi, in Oekraïne geboren, woonachtig in Zwitserland, maar met een Israëlisch  paspoort, leidt zijn Privat Group (waaronder Burisma, alhoewel dit op Cypres staat ingeschreven, valt) vanuit Zwitserland. Al in 2012 heeft Ihor Kolomoyskyi zijn eigen private leger opgericht. Een leger dat hij meermaals heeft gebruikt om met veel machtsvertoon bedrijven over te nemen. Dit leger gaat hij nu inzetten tegen de “opstandelingen” in regio Donetsk en Luhansk om hen of te verdrijven, of ze te dwingen hun land aan hem af te staan, om naar gas te kunnen boren. Naast zijn eigen private militia´s, krijgt hij ook de beschikking over reguliere Oekraïense troepen, om constructiemateriaal naar dit gebied te transporteren en boorplatforms te bouwen. Shell, waarmee hij een joint-venture heeft, is van dit alles op de hoogte. In de overeenkomst, gesloten in aanwezigheid van onze premier Mark Rutte, staat ook de clausule beschreven, die Shell en Burisma in staat stelt om de bewoners te onteigenen.
Donbas schaliegas reserves
90% van alle schaliegas reserves van Oekraïne liggen in “separatistengebied”. Nu precies het gebied waarin Burisma Holdings en Koninklijke Shell de winningsrechten hebben.
De lokale bewoners hebben een sterke band met Rusland. Veel van hun familie woont ook net over de grens in Rusland. Er is ook veel contact over en weer en de Russen zijn ook drommels goed op de hoogte, van wat er in Oost-Oekraïne gebeurd. De Russische media hebben in april en mei 2014 veel aandacht besteed aan de inzet van Oekraïense militairen bij het transport van bouwmaterialen en het bewaken hiervan. Op 25 juli rapporteert TASS vanuit Donetsk, dat Oekraïense troepen bezig zijn een boorinstallatie op te bouwen bij het Oost-Oekraïense plaatsje Slavyansk. Een stadje dat ze de voorafgaande 3 maanden dagelijks hebben gebombardeerd. “Civilians protected by Ukrainian army are getting ready to install drilling rigs. More equipment is being brought in”. Deze locaties werden zwaar bewaakt door het Oekraïense leger.
Dit Slavyansk ligt midden in het Yzovka schaliegasveld, waar al voor februari 2014 heftig werd geprotesteerd tegen gasboringen. Onder Yanukovych was inzet van het leger niet mogelijk, onder Poroshenko geen enkel probleem.
Snapt u nu de belangen voor mannen als Ihor Kolomoyskyi? Wat hen ertoe heeft aangezet om, samen met zijn vrienden in Washington, eerst de democatisch gekozen regering in Kiev omver te werpen en daarna een bloedige oorlog in Oost-Oekraïne te ontketenen. Om dit te kunnen rechtvaardigen in de Internationale pers, dienden de bewoners van deze regio als beesten en moordenaars te worden afgeschilderd. Daarvoor diende MH17. Er werd een “false flag” operatie opgezet, samen met Amerika, om de internationale gemeenschap voor de gek te kunnen houden. Ook voor Nederland (Koninklijke Shell) stonden er grote belangen op het spel. Ik raad een ieder aan eens op te zoeken wie de groot aandeelhouders van Shell zijn. Wat denkt u? Is er toevallig een toestel vol Nederlanders omlaag gehaald of is er bewust gekozen voor een toestel waarin verhoudingsgewijs erg veel Nederlander zaten? Wist Rutte hiervan? Ik laat het antwoord aan u over.

Schuldvraag Oekraïne

image.adapt.960.high.donetsk_airport_01aEen week geleden las ik in de Russische media, dat er weer een journalist is omgekomen tijdens schermutselingen rond de luchthaven van Donetsk. Een pro-Russische journalist en gedood door beschietingen, uitgevoerd door het Oekraïense leger natuurlijk. Daarom schrijft onze westerse media hier ook niet over. Zou er een Westerse journalist zijn omgekomen door “separatisten” geweld, dan zou er een speciale zondageditie van de Telegraaf worden uitgegeven. Ook de moord op pro-Russische journalisten, of het liquideren van oud politici uit het Yanukovych tijdperk wordt niet vermeld. Afgezien van wat herhalingen van oud nieuws over MH17 en wat “schurkenstreken” van Putin, wordt er eigenlijk niet meer over Oekraïne geschreven. Het besef in Europa en de VS begint eindelijk door te dringen dat er daar niets meer te winnen valt en landen als Iran en Jemen zijn nu boeiender om hun papier mee te bedrukken. Tijd om eens een evaluatie te schrijven over de toestand in Oekraïne en de door dit conflict veroorzaakte verstoorde verhoudingen tussen Oost en West.

Volgens de wijsheid van onze westerse politici en de Amerikaanse in het bijzonder, is de crisis in Oekraïne volledig de schuld van de agressieve Russen en Vladimir Putin in het bijzonder. Hij heeft de Krim geannexeerd om hiermee een begin te maken van het herstel van de voormalige Sovjet Unie. De Krim was slechts een eerste stap op weg om heel Oekraïne in de lijven en daarmee de weg te effenen om ook de Baltische staten en andere voormalige satellietstaten van de Sovjet Unie weer in te pikken. In hun visie was de “vlucht” van president Victor Yanukovych in februari 2014 een goed excuus voor Putin om een deel van Oekraïne in te nemen.

6585

De Russische vloot in Sabastopol

Maar deze stelling is volledig fout en ook onhoudbaar: de Verenigde Staten en zijn trouwe (NAVO/EU) bondgenoten dragen alle verantwoordelijkheid voor deze crisis. Het knelpunt was vanaf het begin de expansiedrang van de NAVO en centraal daarin, het losweken van Oekraïne uit de invloedssfeer van Rusland en het te integreren in het westen. Op hetzelfde moment, op gelijke tred met de expansie van de NAVO, het uitbreiden van de EU tot aan de grens van Rusland, door het steunen van de zogenaamde democratische beweging in Oekraïne. Ik zeg duidelijk zogenaamd, want Yanukovych was democratisch verkozen in een verkiezing die veel schandalen kende, maar door de EU volledig werd geaccepteerd (zolang Yanukovych een achterdeurtje richting EU open liet staan). De inmenging van de EU begon met het steunen van de Oranje Revolutie in 2014, nadat genoeg opstandige elementen in Oekraïne al door Amerikaanse dollars waren ingehuurd. Al sinds het begin van de jaren 90 hebben Russische leiders duidelijk hun afkeer uitgesproken voor de uitbreiding van de NAVO richting Rusland. Hier waren ook afspraken over gemaakt, afspraken die als voorwaarde golden voor Russische toestemming van een Duitse éénwording. Afspraken die onder het bestuur van Clinton opeens vergeten werden. De Russen hebben steeds heel duidelijk gemaakt, dat NAVO lidmaatschap van Oekraïne voor Rusland een no-go zou zijn. De Russen wisten toen al drommels goed, dat Amerika niets liever wilden, dan Oekraïne in een Westers bastion omtoveren en een raketschild op Oekraïens grondgebied wou plaatsen, naast het verdrijven van de Russische marine uit Sebastopol.
Voor Putin was de afzetting van de democratisch gekozen president van Oekraïne, wat hij terecht een coup noemde, de laatste druppel. Hij nam direct de beslissing om de Krim terug bij Rusland te voegen. De meerderheid van de bevolking van de Krim was al etnisch Rus en wou niets liever als weer een Russisch paspoort krijgen en Putin zag in zijn nachtmerries de Amerikaanse Aegis fregatten al opstomen richting Sebastopol. Hij wist al lang dat een referendum in het voordeel van Rusland zou uitvallen. Een verdere destabilisatie van Oekraïne zou dit land zo ver uitputten, dat uiteindelijk de EU er zelfs geen belangstelling meer in zou hebben en een lidmaatschap van de EU geen doorgang zou vinden.

De blowback van Putin mag dan ook nooit een verassing genoemd worden. De NAVO is al zo lang oostwaarts aan het oprukken tot in Putin zijn achtertuin om daarmee een bedreiging voor de Russen te vormen. Dit heeft Putin ook meermaals en heel duidelijk laten weten. Dat de Amerikaanse en Europese politieke elite hier oogkleppen voor droegen, is het gevolg van hun eigen kortzichtige buitenlandse politiek van groot, groter, grootst. Een politiek die de Amerikaanse en Europese burgers meer schade als welvaart heeft gebracht. Onze westerse politici zouden beter eens een paar goede geschiedenisboeken lezen in plaats van hun achterhaalde Neo-conservatieve politiek uit de twintigste eeuw te blijven volgen.

In veel Europese landen heeft het gewerkt, dus zal het in Oekraïne ook wel weer werken, maar daar hadden ze zich vies in vergist. Deze crisis bewijst het belang van goedgevoerde “Realpolitik” en landen die dit niet onderkennen, doen dat op eigen risico met grote gevolgen. De Amerikaanse en Europese leiders hebben zwaar geblunderd in hun poging een land, dat zo politiek, etnisch en financieel verweven is met buurland Rusland, om te toveren in een westers militaire voorpost langs de Russische grens. Het zou echter een nog grotere blunder zijn, om deze politiek voort te zetten en geld en militaire middelen in Oekraïne te blijven pompen.

Aan het einde van de koude oorlog waren Sovjet leiders het unaniem eens, dat Amerikaanse troepen in Europa gelegerd moesten blijven en de NAVO als organisatie intact moest blijven. Alleen zo zou een herenigd Duitsland in toom gehouden kunnen worden. Het was echter nooit de bedoeling dat de NAVO zou gaan groeien en zou oprukken richting de Russische grens. De Russen zijn er toen ook van uitgegaan dat westerse politici deze gevoelens zouden begrijpen en ook zouden kiezen voor een veilige en stabiele overeenkomst tussen Europa en Rusland. Vergeet niet dat Rusland vele malen is aangevallen door Europese mogendheden (Frankrijk onder keizer Napoleon in 1812, Duitsland onder keizer Wilhelm  in 1914 en nogmaals onder Hitler in 1941) en daardoor meer als 30 miljoen soldaten en burgers heeft verloren. Een beetje voorzichtigheid van Rusland met Europa is dus begrijpelijk en met Amerika al helemaal. De regering van Clinton trok zich deze gevoelens helemaal niet aan en begon midden jaren 90 met NAVO expansie en hield totaal geen rekening met de gevolgen voor de toen heel stabiele Europees-Russische verhoudingen.

De eerste uitbreidingsronde vond plaats in 1999 en bracht de landen Tsjechië, Hongarije en Polen binnen de NAVO familie. De tweede ronde in 2004 met Bulgarije, Estland, Letland, Litouwen, Roemenië, Slovakije en Slovenië. Rusland heeft hier vanaf het begin steen en been over geklaagd. Toen de NAVO in 1995 zijn bombardementsvluchten op de Bosnische Serven begon, sprak Boris Yeltsin heel duidelijk: “Dit is het eerste teken wat er gaat gebeuren als de NAVO tot aan de Russische grens oprukt. Dan kan de oorlog in heel Europa uitbreken”. Voor mij toch een duidelijke waarschuwing, zelfs uit de mond van Yeltsin.

1119

Na een NAVO bombardement op Belgrado in 1999. Heeft u ook een déjà vu gevoel? Uitbreidingen van de NAVO gaan blijkbaar vaak gepaard met veel geweld.

Het Russisch leger was in die tijd alleen veel te verzwakt door veelvuldige bezuinigingen en inkrimpingen. Er ging geen dreiging meer uit van de Russische beer en zo voelde Amerika en de NAVO dat ook. Ze dachten dat ze maar gewoon hun gang konden gaan en dat Rusland het niet zo wagen zich ermee te bemoeien. Het leek ook nog niet direct een bedreiging voor Rusland; geen van de nieuwe NAVO lidstaten had een gemeenschappelijke grens met Rusland, behalve dan de kleine Baltische staten in het noorden.

De expansiedrang van de NAVO was echter nog niet over en men keek nog verder oostwaarts. Op de NAVO summit van april 2008 werd de toetreding van Georgië en Oekraïne besproken. De regering van George W. Bush stond hier volledig achter, maar Frankrijk en Duitsland begonnen nattigheid te voelen en wilden Rusland, nu onder Putin, niet op de tenen trappen. Duitsland en Frankrijk hadden nu wel begrepen, dat de Russische beer wakker was geworden en veel scherpere nagels en tanden had gekregen. Aan het einde van de summit werd echter een persbericht uitgegeven waarin werd gesproken over een compromis tussen alle deelnemende landen en waarin duidelijk werd gesteld: “These countries wil become members of NATO”.
Moskou zag deze uitkomst echter allerminst als een compromis. De Russische plaatsvervangende minister van buitenlandse zaken, Alexander Grushko, zei: “Georgia´s and Ukraine´s membership in the alliance is a huge strategic mistake which would have most serious consequences for pan-European security.” Putin gaf direct duidelijk te kennen dat lidmaatschap van deze beide landen te zien als een groot gevaar voor de soevereiniteit van Rusland. Eén Russische krant schreef dat Putin aan Bush “very transparently hinted that if Ukraine was accepted into NATO, it would cease to exist.”

De Russische invasie in Georgië in augustus 2008, moet voor leden van de NAVO toch een duidelijk signaal zijn geweest van de ernst van Putin zijn waarschuwingen. De Georgische president, Mikheil Saakashvili, was erg gemotiveerd om zijn land binnen de NAVO familie te krijgen en had in de zomer van 2008 besloten om de twee afvallige provincies van Georgië, Abchazië en Zuid-Ossetië opnieuw bij Georgië in te lijven. Putin wou echter dat Georgië een zwak en verdeeld land zou blijven en geen toelating tot de NAVO zou verkrijgen. Toen gevechten uitbraken tussen het Georgische regeringsleger en separatisten in Zuid-Ossetië, besloot Putin om de separatisten te hulp te schieten en controle over Abchazië en Zuid-Ossetië te verkrijgen. Moskou had een duidelijk signaal afgegeven. Ondanks deze duidelijke waarschuwingen uit Moskou, besloot de NAVO om nooit duidelijk afstand te nemen van hun plannen om Georgië en Oekraïne in te lijven in de NAVO en de uitbreiding van de NAVO bleef gewoon doorgaan met de toetreding van Albanië en Kroatië in 2009.

Niet alleen de NAVO marcheerde oostwaarts. Ook de EU zocht uitbreiding in oostelijke richting. In mei 2008, lanceerde de EU zijn “Eastern Partnership Initiative”, een programma om “welwaard” te brengen in landen als Oekraïne en ze te integreren in de EU economie. Het mag geen verassing heten, dat de Russische leiders dit als een vijandig programma beoordeelden ten opzichte van hun land. In februari 2014, nog voor dat Yanukovych uit zijn functie werd gezet, beschuldigde de Russische minister van buitenlandse zaken, Sergey Lavrov, de EU van het creeren van een web van beïnvloeding in Oost-Europa. In de ogen van de Russische leiders, is de uitbreiding van de EU in Oostelijke richting, het trekpaard van NAVO expansie.

Het gereedschap van het westen om Kiev uit de invloedssfeer van Moskou te halen en “democratie” te brengen in Oekraïne en andere ex-Sovjet landen, is een plan om anti-Russische groeperingen en invloedrijke personen in deze landen financieel te steunen om oproer te zaaien. Victoria Nuland gaf in december 2013 al aan dat de Verenigde Staten meer als 5 miljard dollar hadden geïnvesteerd in Oekraïne sinds 1991 om Oekraïne “the future it deserves” te brengen. Als een deel van dit programma werd het “National Endowment for Democracy” opgericht. Deze non-profit organisatie, NED, financierde meer als 60 projecten in Oekraïne om “bewustwording” binnen de Oekraïense samenleving te brengen, schrijft Carl Gershman, de president van de NED. Hij beschrijft Oekraïne ook als “the biggest prize”. Toen Yanukovych de democratische verkiezingen van februari 2010 won, werd zijn aanstelling als president van Oekraïne beschouwd als een ernstig gevaar voor de plannen van de NED en de Verenigde Staten. de NED besloot toen ook hun strategie aan te passen en ging over tot het financieel steunen van oppositiepartijen om sociale onrust in Oekraïne te veroorzaken.

Parl_Forum_-_US_Congress_2010

Hier zien we Carl Gershman in 2010 samen met Lithouw parlementslid Irena Degutiene, Nancy Pelosi (Amerikaanse huis van afgevaardigden),  NED vice-president Emanuelis Zingeris en de Lithouwse ambassadeur Zigis Pavilionis.

De Russen zagen met lede ogen toe wat er plaatsvond in Oekraïne en waren bang, dat hun land het volgende slachtoffer zou worden. Deze angst mogen we ook serieus nemen. In september 2013 schreef Gershman in de Washington Post: “Ukraine’s choice to join Europe will accelerate the demise of the ideology of Russian imperialism that Putin represents.” Hij voegde daar nog aan toe: “Russians, too, face a choice, and Putin may find himself on the losing end not just in the near abroad but within Russia itself.”

De triade van westerse maatregelen; het uitbreiden van de NAVO, het uitbreiden van de EU en het promoten van democratie, voegde de brandstof toe aan het smeulende vuur. De vonk kwam in november 2013, toen Yanukovych weigerde een economische deal te ondertekenen tussen de EU en Oekraïne. Hij gaf er de voorkeur aan om een lening van 15 miljard dollar uit Rusland te accepteren. Simpelweg omdat Rusland minder eisen aan de lening stelde en Oekraïne economisch grotere betrekkingen met Rusland had. Deze beslissing van Yanukovych leidde tot opstanden in Oekraïne en uiteindelijk tot de Maidan revolutie in midden februari 2014 die aan een honderdtal mensen het leven kostte op het Maidanplein in Kiev. Op 21 februari werd er een overeenkomst gesloten die Yanukovych toestond aan de macht te blijven totdat nieuwe verkiezingen zouden zijn gehouden. Deze overeenkomst werd echter direct gesaboteerd door westerse elementen in Kiev en Yanukovych werd gedwongen naar Rusland te vluchten. De nieuwe (tijdelijke) regering in Kiev was natuurlijk Pro-Westers en Anti-Russisch en bevatte leden van de omstreden fascistische partij in Oekraïne, Svoboda.
Bewijs voor de volledige Amerikaanse verantwoordelijkheid kan nog niet bewezen worden, maar het mag duidelijk zijn dat Washington volledig achter de coup stond en geen moeite doet hun inmenging hierin te ontkennen. Victoria Nuland en de republikeinse senator John McCain deden openlijk mee in de protesten in Kiev en Geoffrey Pyatt, de omstreden Amerikaanse ambassadeur in Oekraïne, deelde de volgende dag trots mee dat het “a day for the history books” was. Een uitgelekt telefoongesprek gaf ons meer informatie over Victoria Nuland haar betrokkenheid en haar voorkeur, om Arseniy Yatsenyuk “Yats is our guy”, minister president van de nieuwe regering te “maken”, wat ook gebeurde. Het mag geen wonder heten dat de Russen een beschuldigende vinger richting Amerika wijzen.

UKRAINE-UNREST-EU-RUSSIA

Victoria Nuland en Geoffrey Pyatt die sandwiches uitdelen op het Maidanplein in februari 2014.

Voor Putin was toen de maat vol en werd het tijd om tegen Oekraïne en het Westen op te treden. Direct na 22 februari gaf hij opdracht aan zijn troepen om de Krim in te nemen en weer onder Russisch bestuur te stellen. Zonder geweld werd de Krim weer ingelijfd binnen Rusland. Deze taak kon gemakkelijk worden uitgevoerd, omdat Rusland al een grote troepenmacht op de Krim gestationeerd had op de marine basis van Sebastopol. Daarnaast bestaat de bevolking van de Krim voor het grootste deel uit een etnisch Russische bevolking (60%). De meeste van deze etnische Russen wou niets liever als weer tot Rusland toetreden.

De volgende stap van Putin was het uitoefenen van een immense druk op de nieuwe regering van Kiev om niet de zijde van het westen te kiezen, door hen duidelijk te maken dat hij Oekraïne kapot zou maken als zelfstandig land, voordat ze dan eventueel tot de EU konden toetreden. Om dit kracht bij te zetten stuurde hij adviseurs, wapens en diplomatieke steun aan de separatisten in oostelijk Oekraïne om deze tot een burgeroorlog aan te zetten. Hij plaatste een enorm leger aan de Russisch-Oekraïense grens en dreigde het land binnen te vallen, mocht de regering hun leger tegen de separatisten inzetten. Daarnaast werd de prijs van aardgas verhoogd en eiste hij betaling voor het reeds geleverde gas. Putin speelde een gevaarlijk en hoog spel, maar zijn daden zijn gemakkelijk te begrijpen:
Voor Rusland is Oekraïne een bufferzone tussen Europa en Rusland en is strategisch enorm belangrijk voor Rusland. Geen enkele Russische leider zou toetreding van Oekraïne tot de NAVO toestaan. De NAVO dat tot aan het einde van de koude oorlog de grootste vijand was. De Russen kennen hun geschiedenis maar al te goed (beter als de Amerikanen) en ze herinneren zich maar al te goed hoe het leger van Napoleon, keizerlijk Duitsland en Nazi Duitsland door Oekraïne oprukten richting Rusland. Rusland zal ook nooit tolereren dat het Westen een marionetten regering installeert in Kiev met als enige doel het land in de NAVO en de EU te integreren.

Washinton mag dan de positie van Moskou niet leuk vinden, ze zullen toch op zijn minst de logica erachter moeten begrijpen. Dit is geopolitiek ten top. Alle grootmachten zijn gevoelig voor mogelijke gevaren naast hun voordeur. Zo heeft Amerika destijds de Cuba crisis bijna tot een Wereldoorlog laten escaleren toen er Russische raketten op Cuba werden geplaatst of gingen meedoen in de Eerste Wereldoorlog toen Duitsland met het idee speelde om Mexicaanse rebellen aan de Amerikaanse grens van wapens te voorzien (het beruchte Zimmerman telegram). Wat zou Amerika nu doen als China een nieuwe militaire alliantie zou opzetten met Canada en Mexico? Maar dit terzijde, Rusland heeft Amerika vele malen gewaarschuwd dat een toetreding van Georgië en Oekraïne tot de NAVO voor hen onacceptabel zou zijn. De Russisch-Georgische oorlog in 2008 heeft dit eens te meer duidelijk gemaakt.

Armwrestling

De Cuba crisis van 1962. Niet eerder was een derde Wereldoorlog zo dichtbij als toen. Toen was het Rusland onder Chroesjtsjov dat inbond, maar of Rusland onder Putin dat weer zal doen?

Om te begrijpen waarom het Westen en in het bijzonder de Verenigde Staten, maar niet willen begrijpen, dat hun Oekraïense politiek de fundering legt voor een militaire confrontatie met Rusland, moeten we teruggaan tot de jaren 90 toen de Clinton regering begon met het uitbreiden van de NAVO. Er waren veel voorstanders voor NAVO expansie onder emigranten uit voormalige Sovjet landen zoals Hongarije en Polen, die de NAVO zagen als beschermers voor hun voormalige thuisland. Daarnaast waren er nog veel hardliner is Amerika die vonden dat Rusland moest worden ingesloten door westerse legers. De meeste realisten in Amerika waren echter tegen een uitbreiding. Zij zagen geen direct gevaar in het verzwakte Rusland en vonden een insluiting niet nodig. Ze wilden Rusland ook vooral niet uitdagen. De Amerikaanse diplomaat George Kennan omschrijf zijn ideeën erg duidelijk tijdens een interview in 1998, kort nadat de Amerikaanse senaat de eerste ronde van NAVO uitbreidingen had goedgekeurd: “I think the Russians will gradually react quite adversely and it will affect their policies,” zei hij. “I think it is a tragic mistake. There was no reason for this whatsoever. No one was threatening anyone else.”

De meeste liberalen, waaronder een groot aantal leden van de Clinton regering, waren echter voor een expansie. Zij geloofden dat het einde van de koude oorlog een verandering in internationale politiek teweeg had gebracht en dat een nieuwe wereldorde Europa moest beschermen. De Verenigde Staten was niet alleen de “indispensable nation”, zoals Madeleine Albright Amerika noemde, het was ook de “beschermer van de Wereldvrede”, en kon dus onmogelijk als een gevaar voor Rusland worden gezien. Haar doel was het volledige continent om te vormen tot een “Westelijk Europa”. En zo begonnen de Verenigde Staten en zijn bondgenoten een poging om democratie te promoten in de landen van oostelijk Europa, ze afhankelijk te maken van westerse financiële instituten en ze deel te laten uitmaken van (westerse) internationale organisaties. Nadat het debat in de Verenigde Staten was gewonnen, hadden de liberalen weinig moeite om hun Europese bondgenoten over te halen een NAVO expansie goed te keuren. Een gebrek aan eerdere successen in Europa hadden de Europese leiders al lang het idee gegeven dat de traditionele geopolitiek niet langer werkte en dat een volledige liberalisering alleen, vrede in Europa kon garanderen.
De liberalen in de Verenigde Staten deden hun werk zo grondig, dat er gedurende de eerste 10 jaar van deze eeuw, eigenlijk geen oppositie bestond tegen de Amerikaanse plannen van NAVO uitbreidingen. De nieuwe liberale wereldpolitiek is een volledig geaccepteerde dogma geworden onder de Amerikaanse politici. Afgelopen maart nog gaf de Amerikaanse president Barack Obama nog een speech over Oekraïne, waarin hij het meermaals had over de westerse idealen en hoe deze “have often been threatened by an older, more traditional view of power.” John Kerry reageerde over het innemen van de Krim door Rusland op een zelfde manier: “You just don’t in the twenty-first century behave in nineteenth-century fashion by invading another country on completely trumped-up pretext.” Hoor wie het zegt!

john kerry

“You just don’t in the twenty-first century behave in nineteenth-century fashion by invading another country on completely trumped-up pretext.”

Doordat in essentie de beide zijden met verschillende draaiboeken werken: Putin en zijn mannen denken en werken volgens een traditionele geopolitiek, terwijl hun westerse opponenten werken volgens neoliberale ideologie van internationale politiek. Het gevolg hiervan is dat de Verenigde Staten en zijn bondgenoten, zonder vooraf hierover nadenken, een grote crisis over Oekraïne hebben uitgelokt.

In hetzelfde 1998 interview, voorspelde Kennan dat uitbreiding van de NAVO een crisis zou uitlokken, waarvan de schuld altijd op Rusland zou worden geschoven: “say that we always told you that is how the Russians are.” Alsof alle westerse politici het vooraf geschreven draaiboek volgen, geven ze allemaal de schuld aan Putin en beschrijven hem als de grote boosdoener in het Oekraïense conflict. In maart nog, volgens de New York Times, zou Angela Merkel hebben gezegd dat Putin irrationeel zou zijn, terwijl ze tegen Obama zei, dat hij zou leven “in another World”. Alhoewel we zonder twijfel mogen concluderen dat Putin vaak autocratische neigingen heeft, bestaat er absoluut geen bewijs dat hij mentaal uit balans zou zijn. In tegendeel juist; Putin is een eerste klasse strategist die respect bij vriend en vijand zou moeten afdwingen door zijn buitenlandse politiek. En dat niet alleen rondom Oekraïne, maar ook zijn voortreffelijk inzicht in de problematiek in het Midden-Oosten. We mogen rustig stellen dat Putin en Rusland een duidelijke buitenlandse politiek hebben, waar het de Verenigde Staten aan buitenlandse politiek ontbreekt.

alg-adolf-jpg

Door Vladimir Putin als een tweede Adolf Hitler te beschrijven, proberen analisten de NAVO expansie in Oekraïne en Georgië goed te praten. Hier een mooi voorbeeld van deze “propaganda”. Mensen met enige historische kennis, weten dat een vergelijking tussen Putin en Hitler geen steek houdt.

Andere westerse analisten beweren, misschien meer geloofwaardig, dat Putin de instorting van de voormalige Sovjet Unie betreurt en dit proces teniet wil doen door de Russische staatsgrenzen op te schuiven. Volgens deze interpretatie, zou een annexatie van de Krim, een test zijn om te zien hoe zijn kansen zijn om Oekraïne in te nemen (of op zijn minst het oostelijk deel). Voor een aantal van deze analisten vertegenwoordigd Vladimir Putin een soort van moderne Adolf Hitler. In hun visie zullen Georgië en Oekraïne deel moeten uitmaken van de NAVO, om zo het Rusland onder Putin in te sluiten, om te voorkomen dat hij zijn zinnen zet op Polen, de Baltische Staten en de Balkan.
Dit argument is onzin als we het eens nauwkeurig bekijken. Wanneer Putin werkelijk een groter Rusland zou naleven, dan zou dit al lang voor 22 februari 2014 zichtbaar moeten zijn geweest. Er is totaal geen bewijs, dat hij al eerder de Krim heeft willen innemen, of welk stukje Oekraïne dan ook, voor deze datum. De Russische annexatie van de Krim is voor westerse leiders en analisten als een volledige verassing gekomen en dit wijst erop dat dit een spontane reactie van Putin is op de coup tegen Yanukovych.
Zelfs al zou Putin het willen, het bezit niet de middelen om oost-Oekraïne even gemakkelijk in te nemen en te annexeren, laat staan het gehele land. Ruwweg 15 miljoen mensen, een derde van Oekraïne, leven tussen de Dnjepr, de rivier die het land in tweeën deelt en de Russische grens. Een overgroot deel van deze 15 miljoen mensen, willen geen aansluiting bij Rusland en zouden zich met hand en tand verzetten tegen een Russische bezetting. Daarnaast is het Russische leger, hoe modern en gedisciplineerd ook, geen vergelijking met de Duitse Wehrmacht en zou geen kans hebben om Oekraïne blijvend te bezetten. Op papier lijkt het Russische leger erg groot, maar dat is het te beschermen territorium van Rusland ook. Omringt door NAVO landen, valt de sterkte van het Russische leger bij een een verdediging op meerdere fronten dan zwaar tegen. Het leger van Putin is puur defensief van aard, wat ook uit de laatste grote militaire oefeningen blijkt. Niets wijst op offensieve gedachten. Economisch gezien zou een bezetting van Oekraïne voor Moskou ook een ramp zijn en alle financiële reserves uitputten.

Gegeven het feit dat alle westerse leiders blijven ontkennen dat het gedrag van Putin lijkt te zijn gemotiveerd door legitieme veiligheidsredenen, is het niet weinig verrassend dat ze Rusland blijven straffen door zware economische sancties op te leggen en verder te demoniseren. Alhoewel John Kerry blijft beweren dat “all options are on the table”, lijkt niets erop dat de Verenigde Staten, noch zijn bondgenoten, staan te popelen om Oekraïne met militair ingrijpen te beschermen. Het westen vertrouwd volledig op zijn “economische sancties” om Rusland te dwingen om hun hulp aan oostelijk Oekraïne te beëindigen en de Krim aan Oekraïne terug te geven. In juli 2014 werd de derde ronde van economische sancties van kracht, grotendeels gefocussed op hoge regeringsfunctionarissen, grote banken, energie concerns en militaire toeleveranciers. Ze dreigden direct daarop nog zwaardere sancties op te leggen en hele sectoren van de Russische economie plat te leggen. Rusland heeft hier adequaat op gereageerd door diverse sancties op te leggen aan landen die dit spel meespeelden. Sancties die deze landen meer troffen als Rusland zelf. Op dit moment treffen de Russische sancties de Europese landen zo zwaar, dat diverse Europese landen deze zomer de sancties tegen Rusland willen opheffen. Vreemd genoeg worden de Europese landen ook zwaarder getroffen door de sancties als Amerika zelf, die deze sancties afdwong van zijn bondgenoten. Een eerste breuk tussen Amerika en zijn bondgenoten lijkt hiermee in zicht.

russian-bear_sanctions1_3

De sancties tegen Rusland zullen op langere termijn ook geen enkel effect hebben. Wie de geschiedenis een beetje kent, weet dat juist Rusland enorme ontberingen kan doorstaan. Putin zal zijn politiek nooit laten afdwingen door economische sancties. Uiteindelijk zal Rusland juist sterker worden, doordat de interne economie zal versterken en ze minder afhankelijk van het westen worden. Producten die nu niet meer beschikbaar zijn, zullen door de interne markt worden geproduceerd en aangeboden. Juist het westen zal hierin op termijn de grote verliezer blijken.

De westerse leiders blijven ook volhouden, met hun politiek die de crisis veroorzaakte. Verleden jaar april, vlak na de coup tegen Yanukovych, had Joseph Biden, de Amerikaanse vice-president, een ontmoeting met de “nieuwe” oekraïense regeringsleiders en zei hen: “This is a second opportunity to make good on the original promise made by the Orange Revolution.” Ook uitspraken van John Brennan, de directeur van de CIA, maken de zaken niet beter als hij diezelfde maand Kiev bezoekt en zegt dat het Witte Huis nauwere samenwerking met Oekraïne zoekt op militair gebied.

De EU blijft intussen zoeken naar nieuwe oost-europese partners. In maart 2014 zegt José Manuel Barroso, toen nog de president van de Europese Commissie: “We have a debt, a duty of solidarity with that country, and we will work to have them as close as possible to us.” En prompt op 27 juni 2014, tekenen de EU en Oekraïne de economische overeenkomst die Yanukovych juist weigerde te tekenen. In diezelfde maand wordt, tijdens een meeting van de ministers van buitenlandse zaken van de NAVO landen, overeengekomen dat de NAVO open staat voor nieuwe leden en wordt Oekraïne bij naam genoemd. “No third country has a veto over NATO enlargement,” spreekt Anders Fogh Rasmussen uit. De ministers komen tevens overeen, dat ze verschillende maatregelen zullen treffen om de militaire kracht van het Oekraïense leger te versterken op niveau van logistiek, cybersecurity en commando. De Russen reageren natuurlijk furieus omdat deze acties de crisis alleen maar erger maken.

Natuurlijk is er een uitweg uit deze crisis, maar dan moet het westen wel fundamenteel anders gaan denken over hun samenwerking met Oekraïne. De Verenigde Staten en bondgenoten moeten hun plannen laten varen om van Oekraïne een westers land te maken en moeten tolereren dat Oekraïne een bufferland tussen Oost en West blijft, een onafhankelijk land tussen NAVO en Rusland, zoals Oostenrijk speelde tijdens de koude oorlog. De westerse leiders moeten accepteren dat Oekraïne voor Rusland zo belangrijk is, dat een anti-Russische regering in Kiev not-done is en ze moeten stoppen een dergelijke marionettenregering daar te plaatsen. Dit hoeft niet te betekenen dat een democratisch gekozen regering in Kiev pro-Russisch of anti-NAVO moet zijn, dat moet verkiezing uitmaken. In tegendeel; doelstelling moet zijn een souverein Oekraïne dat kan samenwerken met zowel het westen als met Rusland en door geen van beide zijden georkestreerd mag zijn.
Om dit te bewerkstelligen moeten de Verenigde Staten en bondgenoten een deelname van zowel Georgië als Oekraïne per definitie uitsluiten van NAVO lidmaatschap. Daarnaast moet er een economisch reddingsplan worden opgezet door zowel de EU, het IMF, Rusland en de Verenigde Staten gezamenlijk; een voorstel dat door Rusland met open armen zal worden ontvangen, want Rusland is oprecht gebaat bij een welvarend en stabiel Oekraïne aan zijn westelijke grens. Daarnaast moeten het westen, maar ook Rusland, stoppen met het beinvloeden van groeperingen in Oekraïne. Het is tijd om te stoppen met het ondersteunen van een Oranje Revolutie. Wel moeten de EU en de Europese leiders Oekraïne aanmoedigen rekening te houden met de rechten van minderheden zoals die van de bewoners van de oostelijke gebieden met hun taal. Ook moeten ze Oekraïne verplichten persvrijheid te tolereren en de groeperingen in de oostelijke gebieden een zekere vorm van zelfbeschikking te geven.

Velen zullen zeggen dat deze beslissing de geloofwaardigheid van de Verenigde Staten ernstig kan aantasten. Iedere verandering gaat gepaard met kosten, aanzienlijke kosten, maar de kosten van het aanmodderen op de ingeslagen weg zullen vele malen hoger uitvallen. Daarnaast zullen vele Europeanen en Russen respect kunnen opbrengen voor een Amerika dat zijn fouten toegeeft en een nieuwe weg inslaat. Iedereen maakt fouten en het siert de mens of het land dat daadwerkelijk leert van zijn gemaakte fouten. Dit zal een pijnlijke, maar broodnodige optie voor de Verenigde Staten zijn. De presidentskandidaat die niet durft te prediken verdiend de meeste stemmen. De huidige presidentskandidaten zullen hier echter (nog) niet voor te vinden zijn. De bal ligt bij Amerika nu.

Nu zullen er veel mensen zijn (in Oekraïne) die zeggen dat een land als Oekraïne zelf het recht heeft om te beslissen van wie het bondgenoot wil zijn en dat de Russen geen dwang op Kiev mogen uitoefenen om zich niet bij het westen aan te sluiten. Dit is een erg gevaarlijke manier van Oekraïne om buitenlandse politiek te bedrijven. De trieste waarheid is, dat dit alleen werkt voor grootmachten. Abstracte rechten als zelfbeschikking blijken geen waarde te hebben wanneer supermachten zich bemoeien met kleinere en zwakkere landen. Had Cuba het recht om een militair bondgenoodschap met Rusland aan te gaan tijdens de koude oorlog? De Verenigde Staten vonden in ieder geval van niet, zoals de Russen nu hetzelfde vinden van Oekraïne als bondgenoot van de NAVO. Het is in het belang van Oekraïne om deze politiek van leven en dood te begrijpen, wanneer ze omgaan met hun machtige oostelijke buurman.

Wanneer Oekraïne het niet eens is met deze analyse en denkt dat ze het recht hebben zich aan te sluiten bij de EU en de NAVO, dan blijft het feit bestaan, dat de EU en de NAVO alle recht hebben om hen dit te weigeren. Er is geen enkele reden voor het westen om Oekraïne te steunen in het maken van foutieve beslissingen, zeker niet als dit nadelig voor de eigen veiligheid van het westen is. Het naleven van de dromen van enkele politici in Oekraïne is het niet waard het leven van het hele Oekraïense volk op het spel te zetten.

Natuurlijk zijn er analisten die menen dat de NAVO zijn relatie met Oekraïne slecht heeft aangepakt en blijven volhouden dat Rusland een vijand is, die met de jaren alleen maar groter en sterker zal worden. Het westen heeft volgens hen geen andere keuze dan door te gaan met de huidige (slechte) politiek. Deze visie op de zaak is echter heel ongelukkig en fout. Rusland is een macht die aan kracht niet toeneemt, maar met de tijd juist aan macht zal inboeten (vergeleken met landen als China en India). Maar zelfs als Rusland een groeiende supermacht zou zijn, dan nog zou het fout zijn om Oekraïne bij de NAVO in te lijven. De reden hiervoor is heel eenvoudig: zowel de Verenigde Staten als Europa beschouwen Oekraïne niet als een land van grote strategische waarde, zoals reeds is gebleken uit hun militaire steun aan het land. Het zou dus te stom zijn een land aan de NAVO toe te voegen, waarvan niemand zin heeft het te gaan verdedigen in geval van een nieuw conflict. Bij eerdere uitbreidingen van de NAVO, gingen de bondgenoten ervan uit, dat ze hier toch nooit hoefden in te grijpen. In het geval van Oekraïne ligt de situatie heel anders. Een bondgenootschap met Oekraïne zou de overige bondgenoten wel degelijk in een oorlog kunnen betrekken en dat is iets waar een Duitse, Franse of Nederlandse regering echt niet op zit te wachten.

Doorgaan met de huidige politiek blijft de relatie tussen het westen en Moskou alleen maar verslechteren. Op dit moment hebben de Verenigde Staten juist de steun nodig van Rusland in een groot aantal zaken. Denk maar aan de nucleaire deal met Iran, het oplopende conflict in Syrië, het terugtrekken van troepen en wapens uit Afghanistan. Iedere keer vonden de Amerikanen in Rusland een goede partner om ze te helpen in deze 3 conflictgebieden. Het was nog in de zomer van 2013 dat Rusland de kastanjes voor Obama uit het vuur moest halen bij het afsluiten van een verdrag over het opruimen van de chemische wapens in Syrië en daarmee een militair optreden voorkomen waarmee Obama had gedreigd. Ooit zal Amerika Rusland hard nodig hebben bij het in toom houden van China, in de toekomst de grootste Supermacht op Aarde. Met de huidige Amerikaanse buitenlandse politiek, zullen de relaties tussen Moskou en Beijing alleen maar sterker worden en zal Amerika in de toekomst geen beroep op Russische hulp kunnen doen.

De Verenigde Staten en Europa zullen moeilijke keuzes moeten maken over Oekraïne. Ze kunnen doorgaan met hun huidige politiek die de Russen zullen dwingen steeds vijandiger te worden en het land volledig zullen ruïneren; een scenario waaruit we allemaal als verliezer zullen komen; of ze besluiten gezamenlijk van Oekraïne een stabiel en welvarend land te maken zonder Rusland te bedreigen en waarin de betrekkingen (en handel) met Rusland hersteld kunnen worden. Met die keuze zullen we allemaal winnaar zijn.

Met dank aan John Mearsheimer

Walking the West side

EU2014Internationale financiering van Oekraïne, heeft een belangrijke, zo niet de belangrijkste rol, gespeeld in het huidige conflict in Oekraïne en daarmee aan de vele duizenden doden in Oost-Oekraïne en indirect ook, tot het neerhalen van MH17.
Aan het eind van 2013 escaleerde het conflict tussen de Europese Unie en Pro-Russische Oekraïners (de separatisten) tot geweld en het vertrek van President Victor Yanukovych in februari 2014 en dit gaf het startsein, tot de grootste Oost-west confrontatie, sinds het einde van de koude oorlog.

Een belangrijke factor in deze crisis, die leidde tot dodelijke protesten en het “afzetten” van Yanukovych was zijn afwijzing van de EU associatie overeenkomst, die de handel tussen Oekraïne en de EU markt verder zou openen en Oekraïne verder in de EU zou integreren. Deze overeenkomst was onlosmakelijk verbonden met een lening van 17 miljard dollar aan Oekraïne door het IMF (International Monetary Fund). In plaats van te kiezen voor deze, in de ogen van Yanukovych ongunstige deal, koos hij voor een hulppakket van Rusland. Dit hulppakket bood Oekraïne een lening van 15 miljard dollar tegen veel gunstigere voorwaarden en 33% korting op aardgas uit Rusland. Deze overeenkomst met Rusland is direct van de tafel verdwenen toen Amerika een staatsgreep in Kiev tot stand bracht en de nieuwe pro-EU regering de miljardenlening van het IMF accepteerde in mei 2014.
De IMF overeenkomst die Yanukovych weigerden tegen het eind van 2013, was niet het eerste voorstel van het IMF dat hij afsloeg. Bij ieder voorstel van het IMF, hoorden vergaande hervormings- en bezuinigingsmaatregelen, die onlosmakelijk deel uitmaken van deze hulppakketten. In 2011 nog werd een deal afgeblazen, omdat de Oekraïense regering er niet in slaagde (en ook weigerde) een zeer onpopulaire pensioenhervorming door te voeren (vrouwen zouden langer moeten blijven werken en de bevolking zou 10 jaar langer aan het pensioenfonds moeten betalen). Daarnaast was het IMF ontstemd, dat de Oekraïense regering de gasprijzen niet wou verhogen, om op deze manier de regering meer inkomsten te verschaffen.
reza-moghadam-fmi

Deze relatie tussen Oekraïne en het IMF verbeterde direct onder de pro-EU regering die aan de macht kwam aan het eind van februari 2014. Nog geen week na het aantreden van de nieuwe regering bezocht een missie van het IMF al Kiev, om opnieuw over een lening van 17 miljard dollar te spreken. Ze lieten er duidelijk geen gras over groeien. Na de onderhandelingen sprak  de directeur van het Europese IMF departement, zijn bewondering uit voor de nieuwe Oekraïense regering en hun verantwoordelijkheidsgevoel om verregaande economische hervormingen door te voeren en de fraude te bestrijden.
Toen op 22 mei 2014 door Jim Yong, voorzitter van de Wereldbank, een hulppakket van 3,5 miljard dollar aan Oekraïne werd aangekondigd, werden de Oekraïense autoriteiten de hemel in geprezen voor hun hervormingsprogramma, welke zou worden doorgevoerd met hulp van de Wereldbank.
Dit hervormingsprogramma, gefinancierd door de Wereldbank, behelsde het verhogen van de prijzen van water en energie, maar, belangrijker, het aanpakken van de economische crisis in Oekraïne, door meer vrijheden te geven aan het bedrijfsleven en de invloed van de Oekraïense staat in het bedrijfsleven te verminderen. Met andere woorden, het verkwanselen van staatseigendommen aan Oligarchen en multinationals.

Hiermee kreeg het IMF en de Wereldbank een grote invloed op het alledaagse leven van de normale Oekraïners door hun hervorming- en bezuinigingsmaatregelen. Maatregelen, die Rusland nooit eiste bij hun financiële hulp.
Terwijl het IMF dergelijke activiteiten in veel landen uitvoerd onder het “masker” van democratie, ontwikkeling en economische groei, werd hun opzet in Oekraïne duidelijk toen ze zo een haast maakten met het aanbieden van meer leningen en hulppakketten en zo Oekraïne steeds afhankelijker te maken van de EU en de Neo-liberale agenda van de internationale financiële instellingen (IFIs).
Op 27 mei 2014, schreef de New York Times al dat de bedoeling van deze IFIs zeker niet alleen ging om geopolitiek en democratie, maar voornamelijk om de weg vrij te maken voor de belangen van grote (Amerikaanse) multinationals in de agricultuur van Oekraïne. Duidelijk werd gemaakt in dit artikel, welke voorwaarden er aan de 17 miljard dollar lening waren verbonden door het IMF, met betrekking tot het vergroten van het vertrouwen (bolster the confidence of foreign investors) van buitenlandse investeerders in de Oekraïense landbouw door de ineffencientie aan te pakken.
De Oost-west competitie over Oekraïne gaat voornamelijk over het beheer van de natuurlijke grondstoffen die Oekraïne bezit, voornamelijk uranium, steenkool, gas en olie. Daarnaast spelen geopolitieke issues als toetreding tot de NAVO een grote rol.
De rol van de enorme agrarische sector in Oekraïne, het grootste exportland van graan en meel, speelt een heel grote rol, die vaak door onze westerse pers wordt genegeerd. De landbouwgronden van Oekraïne bestaan uit hoog vruchtbaar land, goed voor een zeer hoge productie van alle belangrijke granen. Niet voor niets wordt Oekraïne vaak omschreven als de “broodmand” van Europa. In de laatste jaren bestaan er in Oekraïne grote (buitenlandse) organisaties die een zeer hoge efficiëntie halen in de productie van granen en meel. Er kan gezegd worden dat de laatste jaren meer als 1,6 miljoen hectare is “verkocht” aan buitenlandse bedrijven voor agrarische doeleinden. De grootste verkoop van land omvat een deal van 405.000 hectare aan een bedrijf uit Luxemburg en 444.800 hectare aan een bedrijf, gevestigd op Cyprus. Een kleinere deal van 120.000 hectare aan een Frans bedrijf en 250.000 hectare aan een Russisch bedrijf. In september 2013 werd er met China onderhandeld over een stuk landbouwgrond ter grootte van 3 miljoen hectare, maar in het licht van de laatste politieke gebeurtenissen in Oekraïne, staat deze deal ter discussie en zal vermoedelijk niet doorgaan. Mocht deze deal alsnog gesloten worden, dan krijgt China het beheer over een stuk grond ter grootte van België, oftewel over 5% van de vruchtbaarste Oekraïense landbouwgronden.

tabel

Een verdeling van de Oekraïense landbouwgronden. Vele van deze bedrijven hebben lucratieve contracten gesloten met Monsanto en DuPont om GMOs te kweken op deze gronden. Op deze manier kunnen ze de regelgeving binnen hun eigen landen omzeilen en tegen relatief lage kost een hoge opbrengst genereren. En Monsanto en DuPont maken hoge winsten en dit allemaal met medewerking van het IMF.

Alhoewel Oekraïne het gebruik van genetisch gemodificeerde gewassen (GMO) niet toestaat, staat er in artikel 404 van de Europese regelgeving een clausule die het gebruik van biotechniek stimuleert. Het mag niemand verwonderen dat deze aanpassing aan de regelgeving wordt toegejuicht in de agro industrie. Toetreding van Oekraïne tot de EU, of ze dwingen tot het zich conformeren aan de Europese regelgeving opent de deuren voor bedrijven als Monsanto en DuPont. Zoals Michael Cox, directeur van onderzoek van de investeringsbank Piper Jeffrey al opmerkte, wordt Oekraïne gezien als één van de meest interessante markten voor zaden producenten als Monsanto en DuPont of fabrikanten als John Deere.

In de afgelopen jaren, ondanks de weigering van Yanukovych om de voorgestelde hervormingsprogramma´s uit te voeren, werden er toch een aantal maatregelen genomen om het land aantrekkelijker te maken voor buitenlandse investeerders. In 2013 maakte Oekraïne een sprong van 28 plaatsen omhoog in de top 100 van de Wereld Bank van landen om in te investeren. Ze gingen van plaats 140 in 2013 tot 112 in 2014. Deze ranking is slechts één van de instrumenten van de Wereldbank om veranderingen in Oekraïne te bewerkstelligen. In 2012 nog werd er een programma in Oekraïne gestart via het IFC om het investeringsklimaat in Oekraïne te verbeteren. De Wereldbank verschafte ook een lening van 89 miljoen dollar om het kadaster in Oekraïne te moderniseren en regelgeving te vereenvoudigen. Daarnaast om overheidsgronden te privatiseren en een gedigitaliseerd kadaster op te starten. De vraag is nu wie het meeste van deze “verbeteringen” profiteert; Oekraïne en zijn boeren of de buitenlandse investeerders. Was dit programma alleen opgezet om het buitenlandse bedrijven makkelijker te maken om grote hoeveelheden grond in Oekraïne aan te kunnen kopen, zonder dat dit grote invloed heeft op Oekraïens interne markt en werkgelegenheid.

Oekraïne heeft aanzienlijke hervormingen moeten doorvoeren om deze 28 plaatsen omhoog te springen in de Wereldranglijst van 2014. Een aantal van deze hervormingen zijn de vereenvoudiging van de eigendomsoverdracht van overheidsgrond naar particuliere ondernemingen, het verlagen van de belasting op deze gronden en het dramatisch omlaag brengen van douanecontrole op de opbrengsten van deze gronden.
Ook nu, tijdens de economische problemen en al het geweld in de Oekraïne, proberen de Wereldbank en het IMF nog nieuwe hervormingen door te drukken om nog meer private investeerders de rijkdommen van Oekraïne op te laten kopen. Nog in maart 2014, werden door de waarnemende minister president van Oekraïne, Arseny Yatenyuk, zeer ingrijpende en voor het volk belastende hervormingen goedgekeurd, om de lening van 17 miljard dollar van het IMF te verkrijgen. Er werd door Yatsenyuk niet eens over onderhandeld. Hij heeft zonder vragen zijn handtekening onder dit pakket hervormingen gezet. Hervormingen die slaan op de verdeling van de energie, de gronden, de grondstoffen, het belastingstelsel en de pensioenen. Wanneer ingevoerd, zou de inkomstenbelasting van de gewone burger stijgen met 47% tot 66% en de prijs voor gas en stroom met 50%. Er werd direct al gevreesd, dat het invoeren hiervan leidt tot enorme sociale onlusten en het tot armoede brengen van een groot deel van de burgerbevolking.

leningen

Leningen van de Wereldbank aan Oekraïne tussen 2010 en 2014 in miljoenen dollars.

Dit verarmingsbeleid wordt volledig ondersteund door de Wereldbank en het IMF, welke nog in april 2014 benadrukte, dat deze hervormingen nodig zijn om het zakelijk klimaat van Oekraïne te verbeteren en zo het land aantrekkelijker te maken voor buitenlandse investeringen. Op deze manier raakt de bevolking steeds verder verarmd en kunnen de Westerse bedrijven veel geld verdienen over de rug van de Oekraïense bevolking, die steeds dieper gebukt zal gaan onder de “leningen” van het IMF.

Maar waar bevinden zich deze “rijkdommen” in de Oekraïne:

Ukraine_Wheat_Web_Area_Map

Op deze kaart kunnen we zien dat Oost-Oekraïne (Novarussia) een hoge opbrengst aan graan geeft. Hier bevinden zich ook de meeste nog niet verkochte landbouwgronden. De bewoners van deze gebieden zijn geen voorstanders van verkoop van hun vruchtbare gronden aan Westerse bedrijven en organisaties.

Ukraine coal

We zien wederom dat ook bijna alle steenkoolreserves zich in Oost-Oekraïne bevinden, voornamelijk in de Donbass rondom Donetsk en Luhansk.

gas and oil

Gas en oliereserves in Oekraïne. Bijna weer hetzelfde verhaal. De meeste gas en olievelden liggen in Oost-Oekraïne.

Shell_Ukraine_Shale_gas_Yuzivska-Donetz_basin

Hetzelfde voor de schaliegas velden. U weet wel, welke door Hunter Biden geëxploiteerd zullen gaan worden.

Het geweld wat we sedert maart 2014 in Oekraïne zien, heeft weinig met politieke vrijheid te maken, maar alles met de strijd om geld en grondstoffen. De etnisch Russische bevolking in Oost-Oekraïne zit Kiev in de weg, omdat deze niet bereid is om hun waardevolle land zonder slag of stoot aan de EU en Amerika weg te geven. Het enige dat Kiev dacht te kunnen doen is een etnische zuivering starten. Iedere Rus moet of dood, of naar Rusland vluchten, om daarna het land te exploiteren of te versjacheren aan Westerse vrienden. Om te zorgen dat wij, de westerlingen niet in opstand komen tegen deze volkerenmoord (wat dat is een etnische zuivering), wordt de pers ingeschakeld om de Russen en de separatisten van alles de schuld te geven. Daar past MH17 natuurlijk geweldig tussen. Niets heeft de Nederlanders meer verontwaardigd als het neerhalen van MH17 en nog steeds denkt 95% van de Nederlanders dat de moedige bevolking van de Donbass hierachter zit. We moeten begrijpen, dat deze mensen net zo goed het slachtoffer zijn van deze ramp. Iets dat eigenlijk bijna voor alle bewoners van Oekraïne geldt.

Het mag duidelijk zijn dat de huidige pro-EU regering nooit een onafhankelijkheid van Oost-Oekraïne zal goedkeuren of toestaan. Dit zou niet alleen veel westerse investeerders in Oekraïne wegjagen, maar alle rijkdommen van Oekraïne zouden aan de neus van Kiev voorbijgaan. Kiev zou ook nooit meer in staat zijn om de schulden aan het IMF terug te betalen. Ze hebben Monsanto, Shell, DuPont en vele anderen nodig om hun schulden te betalen. Schulden die hen door slim spel van het IMF zijn opgedrongen. Ik zou niet graag in de schoenen van een Poroshenko of een Yatsenyuk staan nu.

Amerikaanse en westerse bedrijven zullen ook zwaar gedupeerd zijn door een mogelijke onafhankelijkheid van deze regio´s. Amerika en bevriende Oligarchs zullen er alles aan doen om de weerstand in deze gebieden te breken. Desnoods met een nieuw offensief. Na de Maidanrevolutie en de coup tegen Yanukovych, heeft Kiev ervoor gekozen om de weg naar het Westen te kiezen en zich door het IMF te laten uitkopen. Daar zullen ze nu voor moeten boeten. De rijkdommen in Oekraïne zijn te groot om te verspelen en daar durft Amerika zelfs zijn bondgenoten in Europa voor op het spel te zetten. We mogen rekenen op nog een lange en bloedige strijd in Oekraïne.

Hadden de Amerikanen het niet tot een Maidanrevolutie laten komen, dan was Oekraïne onder Yanukovych veel beter af geweest en had men, door slim met zijn rijkdommen om te springen, een rijk en welvarend land kunnen worden. Een land dat als een economische brug tussen de EU en Rusland goed zaken zou kunnen doen. Veel belangrijke olie, gas en koolreserves liggen nog onontgonnen onder de Oekraïense grond te wachten op de toekomst. En als broodmand van Europa blijft Oekraïne ook voor ons (en voor Rusland) erg belangrijk.

Met dank aan het “Oakland Institute” voor informatie en cijfers.

Is ISIS of “Euromaidan” onze grootste bedreiging?

our-heroIedereen spreekt over ISIS en de gebeurtenissen in Irak en Syrië. Voordat ISIS ontstond, was het al Qaida waar we ons zorgen voor moesten maken na de aanslag op 11 september in New York. Al deze “terreurgroepen” waren de katalysator tot het ontketenen van opnieuw een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten. Intussen is vanuit meerdere betrouwbare bronnen toch wel duidelijk geworden, dat de Verenigde Staten in min of meerdere mate aan de wieg van deze organisaties stonden, met als doel hun kolonisatiedrang in de Wereld te kunnen waarmaken.
Er worden miljarden uitgegeven voor het bestrijden van deze groeperingen en al alle bondgenoten van de VS moeten meedelen in de kosten van deze zeer kostbare oorlogen, die alleen de Amerikaanse wapenindustrie geld lijkt op te leveren. Na jaren “war on terror” tegen al Qaida is deze groepering nog steeds niet uitgeschakeld. Na duizenden raids tegen ISIS in Irak en Syrië lijkt ISIS alleen maar te groeien, nu ook in Libië en Afghanistan (ze lijken de macht van de Taliban te hebben overgenomen vanwege de heroïnehandel). En sinds kort heeft Boko Haram in Nigeria, ook aangegeven zich te willen aansluiten. Onze “vijanden” lijken dus na al deze inspanningen alleen maar te groeien in plaats van af te nemen. In plaats van de bevolking in de islamitische landen in hun waarde te laten en hun eigen geloof te laten belijden en ze gewoon als eerste rang burgers te beschouwen, doen onze politici met Obama aan het hoofd, niets anders als hen te demoniseren en tot onze “vijanden” te maken. In principe zijn de bewoners van Irak, Syrië, Libië, Afghanistan en Nigeria net als wij, mensen die gewoon hun leven willen leiden, hun brood willen verdienen en voor hun kinderen willen zorgen. Zij zijn in hun hart niet oorlogszuchtiger als u en ik. Dat wij hen als een gevaar zien, is niet hun schuld, maar de schuld van het Westen. Laten wij hen met rust en in vrede, dan hoeven we ons ook geen zorgen te maken over represailles van hun kant. Wat zou u doen als uw land bezet werd door een land als Amerika die uw rijkdommen steelt, uw broeders ombrengt en uw kerk ontheiligd. Zou u ook niet in opstand komen met het enige middel waar uw vijand bang voor is? Terreur. Deden partizanen en verzetsstrijders in Europa dat ook niet tijdens de bezettingsjaren? Noemden we hen toen geen helden? Dit is in essentie niets anders.

Maar ISIS strijders vormen geen opstandig volk als de Taliban of de Palestijnen. Dit is een bij elkaar geraapte groep extremisten, die door Arabië, Jordanië, de Arabische Emiraten en Amerika betaald worden om chaos te veroorzaken. Zodra deze financiële steun wegvalt en het Iraakse en Iraanse leger teveel van hun mannen doodt, dan valt dit ISIS als een kaartenhuis ineen en slaan ze massaal op de vlucht. En ja, die mannen moeten gestraft, maar hun opdrachtgevers net zo goed. ISIS is slechts het werktuig, het brein zit in Washington of Langley.

McCain supported al-Qaeda in Syria: US lawmaker

Senator John McCain gezellig op de foto met ISIS strijders. Dit is dezelfde John McCain die nu het hardst roept om “lethal Aid” aan Oekraïne te verstrekken. Zulke mannen horen voor het Internationaal Tribunaal in Den Haag. Hij hoort in dezelfde categorie als Victoria Nuland (zijn ook goede vrienden trouwens).

ISIS dient om u bang te maken. U moet angst hebben en maar vertrouwen hebben in uw overheid en hun leger die u zullen beschermen. Een leger dat steeds nieuwe wapens nodig zal hebben, dat steeds nieuwe wetten zal aannemen om uw privacy nog verder te beperken en uw zult uiteindelijk in een politiestaat komen te wonen, waar niemand mekaar nog vertrouwd. En dat alleen, omdat er een aantal invloedrijke mensen aan de andere kant van de oceaan de Wereld willen beheersen. Door u bang te maken voor een vijand als al-Qaida of ISIS kunnen ze dat doen. Maar zijn al-Qaida en ISIL wel onze grootste vijanden? Zijn het eigenlijk wel vijanden van ons? Beter gezegd; komt het grootste gevaar voor ons wel uit het Midden-Oosten, of schuilt dat veel dichter bij huis?

Iran_Irak_oorlog-646x350

Weapons of mass destruction. “Made in Germany” en “Made in the US”. Gifgas ingezet tegen het Iraanse leger door Irak. Hoe meer Iranezen sneuvelden, hoe beter Saddam door Amerika werd beloond.

Nu Iran en Irak goed beginnen samen te werken (onder Iraans commando) begint ISIS eindelijk zware verliezen te leiden en is Tikrit bijna bevrijd. De volgende stad is Mosul, waar de eerste ISIS strijders al beginnen weg te vluchten. Nu ook Hezbollah zich in de strijd gaat mengen, zal de voortgang nog sneller gaan. Dit is een probleem wat we aan de volkeren ter plaatse moeten overlaten. We moeten ook stoppen met onze bombardementsvluchten. Het waren deze vliegtuigen en bommen, die het probleem veroorzaakt hebben. Wanneer Iran en Irak dit gevaar samen bestrijden, al of niet met hulp van Russische wapens en ook nog Syrië zo ver krijgen om met hen samen te werken, dan zal snel de Amerikaanse invloed in dit gebied verdwijnen. Het goed samenwerken van Irak, Iran en Syrië is cruciaal voor rust in het Midden Oosten. Zeker met Rusland als hun trouwe bondgenoot. Samen kunnen zij zorgen voor rust en wederopbouw van hun economie. Dat laatste moet zonder economische boycotten (opgelegd door Amerika) zeker snel kunnen gebeuren, want olie bezitten ze nog genoeg.

Ik heb trouwens groot respect voor de Iraanse bevolking en zijn leiders. Ik heb Mahmoud Ahmedinejad mogen ontmoeten in Teheran in december 2006 en met hem en Ali Khamenei kunnen spreken. Daar hebben we een gesprek gevoerd met de toenmalige groot rabbijn van Wenen, Moshe Friedman. Wat denkt u? We waren het allemaal roerend eens die dag. Dat kan in Teheran. In een land waar zogenaamd geen persvrijheid heerst? Deze mensen zijn veel moderner en opener als onze kranten ons doen geloven. Ook hier word vaak ons beeld gevormd door de westerse media, die ons doen geloven dat de Iraanse bevolking nog in de middeleeuwen leeft. De mensen zijn enorm vriendelijk en gastvrij. Dat hun “democratie” anders is als de onze moeten we simpelweg aanvaarden en respecteren. Niet ieder land wil een westerse cultuur adopteren. Ook daar zijn mensen het niet met hun regering eens, maar dat geldt toch ook in Nederland? Ook in Nederland bestaat censuur en is persvrijheid en vrijheid van meningsuiting niet altijd straffeloos. Ik moet iedereen aanraden dit land te bezoeken.

Ik heb zoiezo ook meer respect voor de islamitische cultuur in het midden oosten als de Joodse. Iedereen mag zijn geloof belijden zoals hij dat wil, maar ik zie Israël niet als een stuk Joodse cultuur. Ik zie steden als Jeruzalem persoonlijk meer als een islamitische stad, waarin de Joden veel van de Europees westerse cultuur hebben geïmporteerd. Ze hebben technologisch veel gepresteerd sinds 1948, maar een echt eigen cultuur zie ik daar niet, dit in tegenstelling tot een stad als Teheran, als we daar de overblijfselen van de Britse kolonisatie wegdenken. In oude Joodse wijken in onze Europese steden zie ik meer overblijfselen van de Joodse cultuur. De Joodse gemeenschap is daar ook beter geïntegreerd als in Israël.

We mogen ook nooit vergeten dat de oorlog tussen Irak en Iran, van 22 september 1980 tot 20 augustus 1988 een door Amerika uitgelokte oorlog was, toen Saddam Hoessein nog beste vrienden was met Amerika. Een oorlog die 500.000 Iranezen en 375.000 Irakezen het leven kostte. Alleen de inzet van door Amerika geleverd gifgas, kostte al bijna 100.000 mensen het leven.

Voor mij is de dreiging die van ISIS uitgaat, niets om mij direct zorgen om te maken. Ik zie nog echt geen duizenden jihadisten terugkeren naar Europa om hier bommen te plaatsen. Wat mij meer zorgen baart, is de oorlogsdreiging in Europa. Een dreiging die ook door de Verenigde Staten wordt georkestreerd en waar onze politici, als trouwe NAVO aanhangers allemaal graag in meegaan.

We weten ondertussen, mede ook door bekentenissen van Barak Obama zelf, dat het Amerika was, die een color Revolution deed uitbreken in Oekraïne. De bevolking van Oekraïne werd opgehitst, tegen hun democratisch verkozen president Yanukovych, omdat deze een politiek wilde volgen die niet pro NAVO en niet pro EU genoeg was in de ogen van mensen als Victoria Nuland. Hij paste niet in de expansiepolitiek van Amerika en de NAVO. Omdat hij niet paste in hun ogen, moest er een nieuwe “pro EU” regering worden geplaatst met door Amerika aangewezen stromannen. Amerika heeft 5 miljard dollar geïnvesteerd in het opstoken van ontevredenheid en het verspreiden van propaganda (leugens) in Oekraïne. Dit alles leidde op 21 november 2013 tot de bezetting van het Maidanplein in Kiev en duurde tot 21 maart 2014. Een bezetting, waar Victoria Nuland en een aantal Europese politici de boel nog eens wat verder gingen aanwakkeren en die eindigde in grote gewelddaden en doden, toen eind maart bijna 100 mensen op het Maidanplein werden doodgeschoten door extreem rechtse aanhangers. Het Westen beschuldigde natuurlijk direct de oproerpolitie van Yanukovych voor deze beschieting.

tomoshenko

Tymosjenko spreekt Euromaidan toe. Ook al zo een betrouwbare politica. Net uit de gevangenis waar ze straf uitzat voor machtsmisbruik en corruptie. Ze kreeg 7 jaar gevangenisstraf opgelegd. Daarnaast is ze een goede vriendin was Ihor Kolomoysyi. Ons Europa kiest zijn vrienden goed uit.

Yanukovych werd gedwongen te vluchten naar Rusland en de huidige marionettenregering onder Poroshenko en Yatsenyuk kwam aan de macht. Precies de mannen die Victoria Nuland op deze positie wou hebben. Oekraïne was niet langer pro-Russisch, maar plotseling pro Europa en wou aansluiting bij de EU en bij de NAVO. Amerika droomde al van hun eigen marinebasis op de Krim en op het plaatsen van atoomwapens op Amerikaanse basis aan de Russische grens.

russia-ukraine-sevastopol-black-sea-fleet

De Zwarte Zeevloot in Savastopol. Hier had Obama zijn fregatten uit de  Arleigh Burke klasse willen stationeren. Wist u dat er al zo een fregat naar senator John McCain is genoemd. De USS John S. McCain (DDG56)

Helaas voor Amerika pikte niet iedereen in Oekraïne deze staatsgreep. De bevolking van Donetsk en Luhansk, net als de bewoners van de Krim kwamen in opstand. Het is aan het koelbloedige en snelle ingrijpen van Putin te danken, dat de Krim snel bij Rusland kon worden ingelijfd, anders was hier ook een bloedbad onder de etnisch Russische bevolking aangericht. De bevolking in Donetsk en Luhansk hadden dit voorzien en zijn zich gaan bewapenen en verzetten. Mede door toedoen van extreem rechtse invloed in de “regering” in Kiev en met financiële steun van een aantal Oligarchen werd de aanval tegen deze opstandige bevolking ingezet. Door deze burgers terroristen te noemen, mocht er veel geweld worden gebruikt en kwam Europa ook niet tussenbeide. Zelfs toen extreem rechte milities met zwaar geschut en raketten op de burgerbevolking van Donetsk en Luhansk ging schieten, werd door Europa de andere kant opgekeken. Ze hadden het immers zelf uitgelokt en werden gesteund door Russische “spooklegers”.

Dat er Russen meevechten in Donbass ontkend niemand. Hoeveel het er zijn weten we niet. We weten wel dat er ook Fransen, Slovenen, Kroaten en Duitsers aan de zijde van LPR en DPR vechten. We weten ook dat er Amerikanen en Engelsen vechten aan de zijde van het Oekraïense leger of erger nog, dat ze deel uitmaken van fascistische milities.

Het gevaar is, dat Europa en Amerika dit geweld uitgelokt hebben. Deze bevolking is moedwillig op de vlucht gejaagd of vermoord om een etnische zuivering in de Donbass uit te voeren. In dit gebied liggen namelijk de meest vruchtbare landbouwgronden (al toegezegd aan Amerikaanse bedrijven als Monsanto om er genetisch gemanipuleerde gewassen te kweken, wat in de EU niet is toegestaan), de grootste steenkoolmijnen liggen in de Donbass, de belangrijkste industrie bevindt zich daar en natuurlijk de grootste oliereserve van Europa (waarvan Ihor Kolomoyskyi de licenties in handen heeft via zijn bedrijf Burisma Holdings Ldt, waarvan de zoon van de Amerikaanse vicepresident, Hunter Biden de CEO is). Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze oorlog zo ontzettend heftig werd gestreden. Economisch staat er veel op het spel. Zolang LPR en DPR bestaan, kan Burisma niet beginnen met schaliegas winning en fracking voor olie. Ze zitten de verkoop of verpachting van de landbouwgronden in de weg en de steenkoolmijnen leveren straks alleen LPR en DPR geld op. Ihor Kolomoyskyi heeft veel geld geïnvesteerd in deze etnische zuivering, net als de Amerikaanse overheid. Voor wat hoort wat en ze verwachten winst te maken. Daarom zal MINSK-2 ook weinig kans van slagen hebben volgens mij. Wanneer het verdrag wordt nageleefd, grijpen Joe Biden en Ihor Kolomoyskyi naast de buit.

victorianulandwitholehtyahnbockandpmyatsenyukandidk

Victoria Nuland met haar mannen Arseni Yatsenyuk en Oleh Tjahnybok

Dat Petro Poroshenko heeft ingestemd met MINSK-2, zint de extreem rechtse groeperingen binnen Kiev ook niet. Daar dit juist de door Amerika gesponsorde groepen zijn, zullen deze er alles aan doen om de oorlogsmachine draaiende te houden en uiteindelijk de hele Donbass te ont-Russen.
Het Oekraïense leger is natuurlijk zo goed als verslagen. Zeker na de omsingeling van Debalseve, wat we wel als de nekslag van het Oekraïense leger mogen beschouwen. Dit leger is teruggetrokken met achterlating van veel zwaar materiaal. Materiaal wat moeilijk vervangbaar is. De vraag is of mannen als Joe Biden, John McCain en Ihor Komomoyskyi dit Petro Poroshenko gaan vergeven. Grote kans is dat deze zeer binnenkort wordt “vervangen” door iemand van de meer hardere lijn als Arseni Yatsenyuk, de eerste keus van Victoria Nuland. Het zijn ook Victoria Nuland en John McCain die achter de Amerikaanse wapenleveranties zitten en een nieuwe “staatsgreep” is snel georganiseerd, Kolomoyskyi heeft het draaiboek nog in de kast liggen.

yatsenyuk

De nieuwe machthebbers in Oekraïne. Arseni Yatsenyuk en de Oligarch Ihor Kolomoyskyi. Deze 2 mannen zullen het tot een oorlog met Rusland laten komen als niemand ingrijpt. Een oorlog die met alle middelen uitgevochten zal worden. Het is ook een bewijs dat joden ook heel goed fascist kunnen zijn.

Ik ben bang dat het MINSK-2 verdrag niet zal standhouden, door de enorme investeringen die door Amerika en Oligarchen al in deze oorlog zijn gedaan. Om break-even te spelen of winst te maken, moet de gehele Donbass binnen de invloedssfeer van Kiev terechtkomen en zal er opnieuw om Donetsk en Luhansk gevochten gaan worden. En deze keer met nog zwaardere middelen. De vraag is, of Putin dan nog langs de zijlijn zal blijven toekijken of openlijk steun aan deze groep ethisch Russen gaat geven. De soldaten van LPR en DPR hebben al duidelijk laten weten, dat ze hun troepen willen versterken tot een leger van rond de 100.000 man en niet een derde wapenstilstand of verdrag zullen accepteren. Zij hebben te kennen gegeven dat dan eerst Mariupol zal worden ingenomen en van daaruit richting Kiev zal worden opgetrokken. Dan kunnen we ons opmaken voor een verschrikkelijk slagveld, waar langzaam ook Rusland en de NAVO in betrokken zullen raken. Dan is een Wereldoorlog dichtbij, die in onze achtertuin zal worden uitgevochten. Ik zie dat als een groter gevaar als ISIS.

101 jaar geleden brak de Eerste Wereldoorlog uit die voortduurde tot 1919. Tussen 1940 en 1945 deed de Wereld het nog eens over, nu nog gruwelijker en moorddadiger als 20 jaar daarvoor. Beide oorlogen speelden zich ook af op het slagveld tussen Donetsk en Luhansk. Wie goed oplet, ziet op foto`s de oorlogsmonumenten uit de beide Wereldoorlogen. Hebben we dan niets geleerd? Moeten we het opnieuw allemaal overdoen?